Vandaag- Cowboys en Indianen

Reading Time: 1 minute

Terug uit Mexico is Nederland weer heerlijk. Ondanks de koude handen op de fiets en de overvolle spitstrein.

Een stad waar 20 miljoen mensen wonen is bijna onleefbaar. Elke dag zitten er 5 miljoen in de auto, het maakt niet uit hoe laat op de dag het is, je staat in de file. Een ritje van 5 kilometer in de über duurt bijna drie kwartier. 2 Miljoen Mexicanen zitten dagelijks in de metro. En hoe ver ik ook kon kijken, de stad hield niet op.

Een stad die door armoede en criminaliteit bijna onleefbaar wordt. Een Mexicaans meisje vertelde hoe drie van haar familie leden recent waren overleden. Klagen in het verkeer over de automobilist achter je, en je bent vijf kogels rijker en je leven armer. Ik hoorde gisteren bij DWDD dat het woord verkeershufter onjuist wordt gebruikt in Nederland en daarom weg moet. Emigreren naar Mexico dat woord, daar weten ze er wel raad mee.

Een volk dat een stad onleefbaar maakt voor zichzelf. Een volk dat sterke klasse verschillen ervaart- de oude indianen, Azteken, maya’s, worden als inferieur gezien- wordt zelf uitgekotst door zijn buren. Trump wil een muur bouwen, maar ook gewone Amerikanen, als toeristen op bezoek in Mexico, hebben hun zuiderburen niet hoog zitten.

En terwijl ik rustig in de trein zit, dendert tienduizenden kilometers verderop een stad door. Midden in de nacht zo onveilig als wat. Cowboys en Indianen.

Vandaag- De andere blik

Reading Time: 1 minute

Het is allemaal een kwestie van perspectief.

Het vliegtuig is oud. Het videoscherm hapert. Ik vraag de stewardess om hulp. Ze zegt het systeem te zullen resetten. En als dat niet werkt kan ik het misschien zelf oplossen? Ze wijst naar de trui die ik aan heb: Eindhoven University of Technology. Haar blik op mij: deze mevrouw zal wel technisch zijn. Eh…

Mijn blik op taxiën van luchthaven naar centrum: ik zie geen verschil tussen miljoenen steden. Armoede in de buitenwijken, auto’s die als wormen de stad in kruipen. Alleen de salsa op de radio zegt Mexico en niet Bangkok.

Adapter vergeten. Paniek. Een van de studenten ziet het probleem niet. Voor het opladen van zijn telefoon gebruikt hij de tv op de hotelkamer. Hij kiest een kanaal waar geen programma’s op tonen en stopt de telefoon in de USB poort van de tv. Morgenvroeg opgeladen. Zijn blik op een tv als energiebron.

De studenten hebben honger (het is 11 uur ’s avonds, ik wil gewoon naar bed 😉). Ik kies een salade. De simpelste wordt me afgeraden: no proteins. Ik kies opnieuw en constateer: no vitamins. Ieder z’n eigen blik op gezondheid.

Het is waar reizen goed voor is. De andere blik op de wereld. Die je iets leert, aan het denken zet, of je tevreden maakt met wat je hebt en wie je bent.

Vandaag- Keep you posted

Reading Time: 1 minute

Facebook meldt zich vrij snel. “mensen hebben al een tijdje niets van hannekeschrijft gehoord”. Dat bericht krijg ik al na twee dagen niet bloggen. Want ook het algoritme van Facebook is gewend aan een dagelijks ochtend Ritjuweeltje.

Enkele dagen later dreigt Facebook: “mensen gaan mogelijk online zoeken naar hannekeschrijft”. Alsof ik verantwoordelijk ben voor al die mensen die verdwalen in het wereld wijde web.

En dan, als je lang genoeg niets laat horen, dan is Facebook een echte Facebook vriend. Dan vergeet hij je en hoor je helemaal niets meer. Ik zal de film over Mark Zuckerberg niet snel vergeten. Het jongetje zonder vrienden, onzeker, te slim maar niet erg sympathiek, rekent hard af met de wereld. Verkoopt zijn ziel aan de duivel. Facebook in een notendop.

Zoek en verdwaal niet langer. Hannekeschrijft is terug van weekje auto, vol hoofd, vrije tijd. Om vanmiddag in het vliegtuig te stappen naar Mexico. Voor werk op pad. De komende week hoop ik mañana paseo gemas te schrijven, die waarschijnlijk met 7 uur tijdsverschil voor de lezer namiddag blogjes zijn. Verwonderingen uit Mexico stad.

Ben benieuwd of Facebook het tijdsverschil gaat snappen. Of dat ik opnieuw meldingen krijg: “hannekeschrijft plaats een bericht!” Om middernacht…

#keepyouposted

Vandaag- Anti stress mantra

Reading Time: 1 minute

Hoewel ik altijd ruig roep dat de wereld gewoon doordraait na 1 januari en dat dus niet alles in dat laatste kwartaal gepropt hoeft te worden, voel ik dat zelf niet altijd zo zen.

Ik zit in de trein en vlieg mezelf aan. Ik pak mijn agenda en begin te schrappen. Cursus eruit. Taalcoach applicatie deleten. Etentje annuleren. Het hoofd is vol, het jaar nog zo kort, nog zoveel wat ik wil doen, wat af moet, anders moet, moet, doet, goed. Volgende week een paar dagen vrij. Krijg al stress van de gedachte.

Op Netflix heb ik de serie Atypical gekeken. Over een autistische jongen die probeert zo gewoon mogelijk te leven. Wanneer het hem allemaal te veel wordt, somt hij pinguïn types op. Op alfabetische volgorde. Adeliepinguin. Dwergpinguin. Ezelspinguin. Keizerspinguin. Zijn ademhaling wordt normaal, de rust keert weder.

Het lijkt me nogal een ingewikkeld iets om rustig van te worden. Dus stress ik nog even verder.

Dan kijk ik naast me op het laptopscherm van een medereiziger.

Pharmacotherapeutische anamnese.

En opeens snap ik de pinguïns wel.

Want er zijn altijd moeilijkere dingen in het leven. Neem nou pharmacotherapeutische anamnese. Ik heb geen idee wat het is, maar juist dat stelt me gerust. Er is zoveel in de wereld wat ik niet snap, niet kan, niet weet. Dat kleine beetje wat wel in mijn hoofd zit, is dus niets om me druk over te maken.

De pharmacotherapeutische anamnese is mijn pinguïn. Iedereen zijn eigen anti stress mantra. Niks atypical aan. Het laatste stuk van de reis snoezel ik in alle rust weg.

Vandaag- De schouder elleboog combi.

Reading Time: 2 minutes

Het is vol op het perron. En niemand weet precies waar hij stopt. Niet zoals in de Aziatische metro, waar glazen wanden staan met glazen schuifdeuren. Die openen precies gelijk aan de deuren van de metro. Efficiënt. Het zullen hun genen wel zijn. In Nederland is het een rommeltje. En, is het het voorrecht van de machinist. Hij kan de route niet veranderen, kan niet zomaar “off the beaten tracks”, maar hij bepaalt wel waar hij stopt.

Het rommeltje Nederland poldert in de regel rondom de aankomst van de trein. Dat zit dan weer in onze genen. Dus schuifelen we wat naar links of iets meer naar rechts en vormen we samen een min of meer geordende kluwen. Op een plek waar we inschatten dat ie echt tot stilstand komt.

Inmiddels hebben we geleerd de uitstappers de ruimte te geven, en dan frommelen we ons naar binnen. Schouders wrijven tegen elkaar, maar ellebogen blijven binnen. We accepteren dat we de ene dag wel, en de andere dag niet zitten.

Vandaag staan we net wat te schuiven om te bepalen waar hij precies zijn deuren open gooit, als ze komt aanstormen. Alsof het perron leeg is. Alsof het van haar is. Vanuit de achterhoede knalt ze zo naar voren en staat al bijna vooraan. De deuren openen zich, de passagiers stappen uit. En daar is ie. De subtiele schouder elleboog combinatie. Als een rugbyer kromt ze even haar bovenlichaam, om vervolgens overeind te komen terwijl ze haar schouder en arm indraait. Met lichte kracht recht ze haar rug en stoot ze haar schouder naar achteren. BAM. Ze weet het. Nu staat ze vooraan. En voordat iemand echt door heeft wat er gebeurd is, zit ze al.

Voordringen. Zo naar. Zo fout. Ik vraag me af wat ze in Azië met dat soort types doen.