Vandaag- Luister…

In een vakblad las ik laatst dat in 30 jaar communicatieprofessie er één ding is wat we nog steeds niet goed doen: luisteren.

Elke communicatie specialist krijgt zenden en horen aangeleerd. Hoe bereik ik de doelgroep. Kernboodschappen formuleren, zodat ik steeds spot on weet wat ik wil vertellen aan de ander en niet verval in wazige teksten die niemand onthoudt. Opvallende of grappige manieren verzinnen om die boodschap precies op dat moment bij die ander te krijgen als hij het niet verwacht, of er juist heel erg voor open staat. Weten welk (social) media kanaal welke doelgroep het liefst volgt en daar de vorm van de kernboodschap op aanpassen. Met wat kwalitatief onderzoek horen we wat mogelijk aanslaat bij de doelgroep.

Maar luisteren?

Ik geloof dat luisteren alleen gebeurt als je iets belangrijk vindt. Als je bereid bent je volle aandacht eraan te geven, omdat het er toe doet. Luisteren is iets bewusts en actiefs, horen niet. Ik hoor vele geluiden op een dag, maar ben me er niet bewust van, het is niet iets waar ik alert naar luister. Ouders zullen altijd het huilen van hun kinderen horen omdat ze er naar luisteren, het signaal actief en instinctief opvangen. Wonend aan een spoor zul je de trein na gewenning niet meer horen, omdat je er niet actief naar luistert, het is niet belangrijk.

In de communicatie praktijk luisteren we vaak niet. Luisteren kost tijd en daarmee blijft het zichtbare resultaat voor de (interne) klant te lang uit. Dus schieten we meteen in de zendstand. Niks menselijks is de communicatie specialist vreemd..

Misschien is de zomer een goede tijd om echt te leren luisteren naar de dingen en mensen die er toe doen. Om er mogelijk achter te komen dat er veel minder behoefte is aan ons zendgedrag dan we dachten. Wordt de wereld een stuk stiller van.

Vandaag- Dat stationnetje. Same same, so different

Vond ik het op de fiets nog een gevoel van vrijheid, die enkele druppel die viel, blote benen, opwaaiende zomerjurken, katoenen vestje, nu pleurt het ronduit.

Onder het afdakje van het stationnetje kijk ik het aan. Eigenlijk is het bijzonder hoe hetzelfde gezicht door zon of bewolking zo’n ander aangezicht kan betekenen.

Op een zonnige dag is het stationsgebouw fris, licht en bijna liefdevol in zijn petieterige pitoresqueheid.

Vandaag tonen de grijze lucht en harde regen hoe vanaf dit ogenschijnlijk onbeduidende stationsgebouwtje achttienhonderd joodse kinderen op transport zijn gezet naar vernietigingskampen in Polen en Duitsland.

Vanaf morgen hebben alle kinderen in Nederland vrij. Laten we hopen dat dat voor alle kinderen gepaard gaat met de vrijheid die daarbij hoort.

#zomerherdenking

Vandaag- Blokkeer ik

Sorry. Ik kan het niet helpen. Mijzelf niet helpen, zou menig blaadje of therapeut zeggen. Komop meid, stel je niet zo aan. Verander het perspectief. Laat het los (nog zo’n fraaie dooddoener- heel hard je best doen om iets los te laten? Dat is een contradictio in terminis).

Ik blokkeer volledig. Kan aan niets anders denken. Geen blog komt in mijn hoofd op. Slechts angst. Angst dat het mis gaat. Dat het onheil zich aandient: hallo, hel hier!

De tandarts. Vandaag, half 10. 

#jeugdtrauma

Vandaag- Zoals een zomer, zoals een leven

Een zomer zoals een zomer hoort te zijn. Veel zon, temperaturen boven de 22 graden, warm, af en toe een briesje. Fijne voorspellingen voor de dagen die komen gaan.

IS vrouwen lopen verdwaasd in opvangkampen rond. Hun man kwijt worden ze uitgekotst door de overige bewoners van het kamp.

Het MH17 monument is onthuld ter nagedachtenis aan 298 doden. De dag die een gat in het leven sloeg.

Een wielrenner in Zeeland wordt aangereden en overlijdt. Het is de laatste week van de Tour.

Iemand springt, op een stralende maandagmiddag voor de trein. Alle verkeer ontregeld, om over het leven van de nabestaanden maar niet te spreken.

Een zomer zoals het leven is. Totaal onvoorspelbaar.

Geniet vandaag, niemand weet wat morgen brengt.

#plukkenmaardiedag

Vandaag- Met de trein naar het werk

Mensen blijven verbazen. We zitten met niet meer dan tien man in een full size trein. Ik wilde al bijna aan de blog toe vertrouwen dat het schrijfseizoen even een zomerstop kent. Omdat er niets, maar dan ook niets gebeurt.

Totdat.

Totdat die ene strak in de gel zittende dreadlocks gappie, adidasjes maat 48, goede merk jas, geeuwen en boerend zonder enige gene, zijn muziek kei hard zet. Ik verwachtte dikke rap, harde beats. 

Maar nee. Marco Borsato. Zwijmelmuziek. Ik fluister jouw naam.

Heerlijk. Met de trein naar het werk. Never dull.

#mondaymusic