Vandaag- #metoo

Reading Time: 2 minutes

Het is natuurlijk loei gevoelig. Om als vrouw nu iets te vinden van al die vrouwen. Die zich rondom #metoo uitlaten over mannen.

En lees me goed. Het zit in het woord Rondom. Want ik vind het uiteraard onacceptabel dat een man ongevraagd met zijn handen aan een vrouw zit. Net zoals het onacceptabel is wanneer een vrouw ongevraagd met haar tengels aan een vent zit. Isooknieoke. En natuurlijk vind ik het meer dan goed dat dit ongewenste gedrag nu openlijk benoemd wordt, gezien wordt. Hopelijk leidt het tot echte verandering.

Maar de feministische hetze die nu ontstaat, die niets te maken heeft met seksuele intimidatie op zich, daar krijg ik pukkels van.

Het zijn de zinnetjes als “no power, no pussy”. Dat doet vermoeden dat seks niets meer met liefde te maken heeft, dat in een gezonde relatie niet vrouw en man samen bepalen wanneer ze de liefde bedrijven, maar de vrouw het openen van haar benen als een instrument inzet om gelijkwaardig te worden? Het is een contradictio in terminis. Alleen al het voorstellen bewijst de ongelijkwaardigheid.

Het zijn de opmerkingen in talkshows als “Fijn, alleen maar vrouwen aan tafel”, alsof daarmee de gesprekken beter worden, alsof de uitzonderlijke fijnheid van de soort duidelijk moet worden gemaakt, die geweldig gedijt zonder de mannelijke wederhelft.

Het zijn de observaties als “de man heeft zich de straat toegeëigend”. Zonder dat het gepaard gaat met enige uitleg, wordt een joekel van een frame neergezet. Back to the middle ages, als vrouw kun je nergens heen, je territorium is je huis. Het aanrecht. Het is karikaturaal. En voegt niets toe.

Lees me goed. Ik ben zeer voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen. In salaris, in carriere stappen, in autonomie en uiteraard, in respect voor lijf en leden. Maar we zijn niet hetzelfde. En dat willen we ook helemaal niet. Want we vinden het als vrouw wel leuk wanneer de man galant en charmant de deur voor ons open houdt. En vele vrouwen willen liever niet full time werken omdat ze graag en met veel liefde voor hun kinderen willen zorgen.

Dus laten we met respect voor de verschillen, gelijkwaardig met elkaar om gaan. Daar zeg ik #metoo tegen.

Vandaag- GVD

Reading Time: 1 minute

De nieuwslezer vertelt hoe zedendelinquenten mogen besluiten tegen TBS, omdat ze daar nooit meer vanaf komen. En dus kiezen voor gevangenisstraf. Om na 2/3 tijd vrij te komen en te kunnen re-integreren.

Meisjes als Anne hebben niks te kiezen als ze van hun fiets worden gerukt, mogen niks vinden van de verschrikkingen die ze ondergaan, als vuilnis achtergelaten zullen ze nooit meer iets kunnen en zelfs zij die overleven zijn nooit meer vrij.

Het is GodVerD😖mme de maatschappij op zijn kop.

Vandaag- Kun jij een minuutje missen?

Reading Time: 1 minute

We missen leestijd. Letterlijk. Tijd om te lezen. Dus missen we opbouw van concentratie vermogen, reductie van stress en verbeterde sociale vaardigheden. Huh? Door het lezen van een boek of artikel?

Zes minuten lezen per dag vermindert je stress met 2/3. Ja, wetenschappelijk bewezen. Maar eigenlijk ook best beredeneerbaar. Immers lezen dompelt je onder in een andere wereld. Je ontspant je spieren en je wordt rustiger.

Door het lezen van literatuur verplaats je je in de hoofdpersoon. Je voelt en proeft zijn emoties. En yup, daardoor word je zelf ook empathischer naar anderen.

Geheugen en concentratie trainen lijkt me evident. Om nog maar niet te spreken over het uitbreiden van je woordenschat.

Maar we missen leestijd. Denken we.

Want misschien heb je wel net een paar minuten, of zelfs een kwartiertje. Wat je normaal zou weg piekeren, kun je ook lezend doorbrengen. Steeds meer e reads vertellen je bij aanvang in hoeveel minuten je het kunt uitlezen. Nudging noemen we dat. Een subtiel duwtje in de goede richting om gedragsverandering te bewerkstelligen.

Ik vind het wel wat. Dus vanaf vandaag ook op Ochtend Ritjuweeltjes: Reading time.

En laten we eerlijk zijn, dat is #minuutjeswerk

#deelhetvoort

Vandaag- Dook ik in de groenstrook

Reading Time: 1 minute

Je kent het wel. “Je kunt wel met me meerijden ik moet vandaag in jouw werkstad zijn. Dan hoef jij een keer niet met de trein.” Een aanbod wat je niet af kunt slaan. Heerlijk, even geen trein, even samen in de auto.

Totdat jullie op die file stuiten. Die jij normaal nooit ziet. Want altijd met de trein. De sfeer in de auto wordt al iets minder gezellig. Want de klokt tikt en zijn afspraak in jouw werkstad nadert. Dus besluit je ergens in de buurt van je werk, daar bij dat stoplicht, alvast uit te stappen. Zodat hij in een rechte lijn door kan rijden.

En opeens vind je jezelf op een middenberm midden in de stad. Zo’n middenberm die normaal niet eens opvalt, een onbeduidende groenstrook waar Nederland er zo velen van kent.

Ploegende door het hoge dauwnatte gras constateer je dat dit de echte, ongerepte, ongecultiveerde natuur van ons land is. Kabouterroodmetwittestippen paddestoelen worden afgewisseld door grote bruine boleten. Je ziet eekhoorntjesbrood tussen distels, veldbloemen en helmgrassen. Je schoenen en broek tot aan de knieën zeiknat.

Maar vooral, zonder dat je het doorhad, een hele dikke glimlach op je gezicht.

#hiephoiherfst