Vandaag- Vastelaovend

Reading Time: 1 minute

DWDD had gisteren een prachtig item over Vastelaovend. Het Venloosch carnaval. Prins Lex z’n ierste, in het dagelijks leven presentator, vertelde over zijn documentaire Nao ’t Zuuje. Ik schrok van mijn eigen ontroering. Mijn jeugdherinneringen werden als openliggende zenuwen geprikkeld, meteen. Ik zong, zonder de tekst ooit eerder gehoord te hebben, het liedje in het dialect mee. Instinctief wist ik welke woorden zouden komen.

Vandaag fiets ik over de markt van Den Bosch naar het station. Er verrijst een nieuwe stad. Oeteldonk. In kroegen zijn bouwvakkers al vroeg bezig om de vierkante meters te vergroten. Hele gebouwen worden eraan getimmerd. Aan het einde van de dag zie ik vaardige kunstenaars vrolijke kikkers schilderen op de houten noodkroegen. De stad maakt zich letterlijk op voor carnaval.

Bij DWDD probeert Mathijs van Nieuwkerk Vastelaovend nog even plat te slaan. Polonaise, flauwe Hollandse liedjes en veel drank. Het paard in de gang van tafel heer André van Duijn wordt door zowel prins Lex als dichter Nico Dijkshoorn krachtig weg gezet. Vastelaovend en echt Carnaval zijn verbroederend, samen, vrolijkheid en warm. Niks flauws aan. En zo herinner ik het me ook.

Maak er hele warme dagen van. Geniet van de vriendschappen, van je outfit, dans je spierpijn, zing je schor. Of Venlo nou je stedje van lol en plezeer is, of welke andere stad dan ook.

En misschien doe ik volgend jaar gewoon weer eens mee.

#hannekeschrijftnaVasteloavendweer

Vandaag- Dubben op Olympisch niveau

Reading Time: 1 minute

Wat een geweldige kop: “Snowboarder Van der Velden (17) dubt nog over plan bij Olympisch debuut”.

Ik heb de rest van het artikel niet gelezen. Niet nodig. De kop zegt alles.

Stel je voor. Zeventien jaar jong. Dat loopt bij mij thuis (bijna) rond. Dat dubt, als het dat woord al kent, vooral over het wegwerken van een slecht cijfer en het tegelijkertijd verhogen van de game of Netflix tijd. Veel meer doen die breintjes niet.

Deze zeventien jarige staat op de Olympische spelen. Hallo!! Met een sport waar elke ouder altijd van zei “leer maar eerst gewoon fatsoenlijk skiën. Want dat snowboarden, dat wordt toch niks.” Niet dit knulleke. Snowboarder op de Olympische Spelen.

En precies dat, is het tweede fascinerende aan de kop. Je staat op de Olympische spelen. Quite an achievement, daar zul je hard voor getraind en kwalificatie wedstrijden voor gespeeld hebben. Ik denk dan met een coach, een trainer, een team om je heen.

En dan twee dagen voordat the games of all games los barsten sta jij nog in je uppie te dubben. Over je plan. Niks van te voren op de millimeter uitgetekend en uitgetekend. Je coach heeft nog geen idee. Of misschien ook wel, en leg je dat eigenwijs naast je neer.

Je bent immers zeventien. En Snowboarder.

Go Van der Velden Go!

Ook benieuwd naar zijn verhaal?

#nextgeneration

#vlammen

Vandaag- Vliegt mijn trein en kruipt mijn brein

Reading Time: 1 minute

Het is een bijzonder fenomeen. De beleving van tijd. In het nu leven is voor de meeste van ons Gods onmogelijk. En constateren dat het week 6 van het nieuwe jaar is voelt ook wat akelig. De tijd vliegt terwijl het leven stilstaat.

Reizen met de intercity doet ook iets raars met me. Eerder tokkelde ik heen en weer naar Eindhoven in een sprinter. Die niet alleen op elk station stopte, maar daar ook lang stil stond. Reistijd ruim een half uur.

De intercity heeft slechts 19 minuten nodig om op plaats bestemming te komen. Maar omdat hij nergens stopt, het een dubbeldekker is, de stoelen net iets zachter en het publiek met reis koffers en andere tongval net iets mondialer voelen, waan ik me op een eindeloos heerlijke reis. Waarin ik na het bloggen met gemak nog een boek pak om eens flink wat hoofdstukken te lezen. Onder het genot van koffie, en doe een de gekste, iets lekkers erbij. Daarna nog een heel klein snoezelslaapje en dan arriveer ik volledig uitgerust, opgeladen en geïnspireerd op mijn werk.

Oei.

De beleving van tijd is een bijzonder fenomeen. Moet snel afronden nu. De trein remt al af. Nog geen foto. Nog niet gepubliceerd. Nog niet gedeeld. Station Eindhoven.

#slowliving

Vandaag- Stop de shawl maffia

Reading Time: 2 minutes

Doorcombineren. Ik weet niet eens of het een officieel woord is. Misschien heet het ton sur ton. Ongeacht de naam, het is iets nastrevenswaardig. Je zo kleden dat wat je draagt een mooi geheel is. Schoenen die passen bij je jas(je), een tas in juist een contrasterende kleur, waardoor de rest van de kleding extra opvalt. Man of vrouw, het maakt niet uit, het geldt ons allen.

In de regel kleedt men zich goed onder de rivieren. In Maastricht gaat men verzorgd de straat op. En ook een zondag winkelen in Den Bosch is vaak een plezier voor het oog. Als je al een joggingbroek ziet, dan toch een ultra hippe daywear.

In de regel. Want zo’n drie weken voor dat de stad verandert in Oeteldonk, gebeurt er iets bijzonders. Is niemand meer bezig met door combineren. Of ton sur ton. Opeens verandert een aantrekkelijke stad mensen in een clubje malloten, die als motorrijders op de snelweg elkaar begroeten met hun accessoire. Een foeilelijke shawl. Rood, geel, wit gebreid. Kleurt nergens bij. Is ook op geen enkele wijze mooi contrasterend. Simpelweg Lelijk. Spuuglelijk. Foeilelijk.

En iedereen draagt hem. Oudjes op de rollator, een mupje van nog geen twee, puber meisjes, saaie burgermannen, kak vrouwen. Ie-de-reen.

Ik ageer hiermee niet tegen carnaval. Geenszins. Ik vier het niet in Brabant, maar als je dat wel doet, heel veel plezier. Nog maar een paar nachtjes slapen en dan is het zover.

Ik ageer ook niet tegen de shawl op je carnavals slipjas of kiel. Prima, part of the out fit, mooi door gecombineerd zou ik bijna zeggen😉.

Nee ik ageer tegen díe shawl in het dagelijkse leven. Tegen de cult dat het gaaf is. Tegen de shawl maffia.

Maar ja, zoals met echte maffia, wat valt er tegen te beginnen… een petitie? Samen met Bavaria? 🍺

Vandaag- Hey dude

Reading Time: 1 minute

Ik zie ze lopen. Als ik er gefragmenteerd naar kijk zie ik dunne beentjes in een belachelijk strakke legging spijkerbroek. Een ouderwetse legerjas en een opoe mutsje. Halve laarsjes. De losse elementen zijn om te gruwelen. Maar ik zie ze lopen en denk, dit is hoe ze eruit moeten zien. Zo zou ik willen dat mijn zoon eruit zou zien. Wat een dudes.

In mijn tijd viel je op kakkers en goed gesoigneerde gasten. En zoals dat vaak gaat, blijf je in je wereldbeeld een beetje hangen in je twenties. Dus had ik niet zo veel op met hipsters, baardjes, onverzorgde kapotte spijkerbroeken. Tot ik deze dudes zag lopen. Slechts hun achterzijde. Maar die tred, die nonchalance, die ogenschijnlijke wereld wijsheid door dat rolkoffertje.

Als ik nu twintig was, dan zou ik het wel weten 😉

“Hey dude!”