Vandaag- Bezemwagens

Reading Time: 2 minutes

Op het station staan twee mannen. Grote, stevige, daar wil je geen ruzie mee, mannen. Ze zitten in het onderhoud. Besturen wagentjes die meer ronddraaiende bezems hebben dan rijdende wielen. Gele hesjes aan, kleding stoffig en vies, verweerde buitenkoppen.

“Als ze ons nu gewoon om vijf uur zouden laten beginnen, dan had ik het al lang af voor de spits.”

Als. Ze. Ons.

Deze week zat ik in een training over sturen op afstand. Hoe geef je leiding aan een team dat je niet elke dag ziet, dat thuis werkt of op locaties. Het nieuwe werken, inmiddels al weer een beetje oud, brengt nieuwe cursussen met zich mee. Zo gaat dat, op nieuwe dingen verdienen veel mensen geld. Want de vraag is of het echt nieuw leiderschap is wat nodig is. Immers ook als je medewerkers naast je zitten kijk je niet 8 uur per dag met ze mee of ze doen wat was afgesproken. En had je wel iets afgesproken?

In de training sijpelde de meest vooruitstrevende vorm van sturen op afstand door alle antwoorden heen: zelfsturende teams. Je spreekt een resultaat af en verder doet het team het helemaal zelf.

Uiteraard kwam het voorbeeld van een onderhoudsploeg. Juist die zou dit niet kunnen. Wat bleek, eenmaal de vrijheid van de zelfsturing wed het werk efficiënter en met meer werkplezier gedaan.

Ik geloof echt dat dat zo is. Immers volwassen mensen, in welke functie dan ook, weten zelf beter dan hun baas hoe ze hun werk moeten doen. Maar ik geloof ook echt dat pure zelfsturing niet zomaar werkt. Want zolang alles goed gaat, geen conflict, mooi weer, wil het wel lukken. Maar een team wat elkaar kan aanspreken, kan omgaan met verplicht bijgesteld beleid, met onverwachte crisis, dat is een team wat veel oefent, veel bespreekt met elkaar, elkaar goed kent. Niet veel teams zijn en kunnen dat. In ieder geval niet zomaar, komend uit een werksituatie waar de sturing sterk van je baas kwam. Dus zomaar zelfsturendheid promoten als de oplossing voor de toekomst… mwah. Daar gaan weer veel cursussen geld aan verdienen.

De mannen op het station hebben ongetwijfeld gelijk. Eerder beginnen is eerder klaar. Dat is één oplossing. Zelfsturende teams principe zegt: doen en zien wat er van komt. Ik zeg: blijven nadenken. Is dit de beste oplossing? Is het team te prikkelen andere oplossingen te vinden? En durft men daarin dan ver genoeg te gaan?

Het lijkt me fantastisch om dezelfde mannen binnenkort op het station te zien staan. Niks verweerde koppen meer, weg vuile kleding. Zichzelf met trots gepromoveerd tot opzichters van zelfsturend wagentjes met ronddraaiende bezems…

#maximalezelfsturing😉

Vandaag- Mier, kip, kop. Oh ja, en natuurlijk de NS

Reading Time: 1 minute

Ik denk dat we er normaal uitzien als mieren. Geordend, druk, maar we weten wat we doen en welke richting we op moeten. We staan rechts op de roltrap en lopen links. Ook als het druk is. We bepalen onze positie voor de binnenkomende trein, laten de andere mieren eerst uitstappen voordat wij instappen.

Vandaag vond ik het opvallend druk op het station. Station ‘s-Hertogenbosch heeft de sporen op maaiveld en de stationshal op hoogte. Op die ‘balustrade’ stonden mensen (mag dat nog, mensen? Of doe ik dan de meereizende dieren te kort?), stonden reizigers stil. Te wachten. Niet te reizen. Bijna te rijzen.

De omroepstem draaide daarentegen overuren. Alle sporen waren anders dan de borden aangaven, overal stond +5.

En dus gedroegen wij ons als kippen zonder koppen. De ene helft rende zonder enig idee van richting alle kanten op, in de hoop ergens iets te vinden wat richting bestemming ging. Niets overzicht, rechts staan, links lopen. Nee, stompend, duwend, struikelend en zoekend. De andere helft was zijn kop al kwijt en stond nog na ijlend te wachten. Op niks.

Ik zit met zweet op mijn voorhoofd in een trein. Duidelijk gevalletje kip zonder kop categorie 1. Nu maar hopen dat we de goede kant op gaan.

#tienertoerhetlanddoor

Vandaag- Metro Cowboy

Reading Time: 2 minutes

Ik zag hem in de metro van New York. Hij speelde country muziek. Ik heb geen goede muziek oren, ik luister naar teksten en laat me meevoeren. En in een NY Subway klinkt het al gauw als muziek in je oren.

Dus luisterde ik. Zag zijn glimlach, ook in zijn ogen.

Zijn gitaarkoffer lag vol. Knotsvol. Dollars, en niet alleen briefjes van 1. Wauw, dacht ik, die hoeft vanavond niet op straat te slapen of uit de vuilnisbak te eten.

Ik had al behoorlijk wat, vooral jonge, zwervers in De New Yorkse straten zien liggen. En was gebiologeerd geraakt door de kartonnetjes die ze voor zich uit hadden gestald. Streetwise, no pun intended, wisten ze dat een aansprekende tekst meer effect heeft dan slechts help me, I’m homeless. Iedereen kent inmiddels het filmpje wel van de vrouw die de dakloze helpt door zijn kartonnetje te herschrijven.

Zo had ik al een kartonnetje gezien met: I have a job interview, help me and I will be off the streets. En een jong stel: Just married. En: My family was killed by aliens. I need money for a ray gun. Geestig. Als ik zeker had geweten dat hij gewoon reclame slim was, had ik hem wat gegeven. Maar ik kon geestelijk gestoord niet uitsluiten.

Het kartonnetje van de Cowboy in de metro dus. Ik was razend benieuwd, wat maakte dat hij zoveel geld ophaalde?

If you are homeless or need help,take as much as you need from the case. (I just like to play). #hopefulcases

We willen allemaal goed doen, vooral als we zelf niet hoeven te oordelen wie het meer verdient. Het pas getrouwde stel, de geestelijk verwarde ray gunner of de baanzoekende. Door geld te geven aan deze Cowboy konden de zwervers van New York zelf hun deel komen halen. Bij hem. Voelt toch fijner.

In de tijd dat ik stond te wachten op de metro werd er veel gedoneerd. En er was geen enkele zwerver die een greep uit de koffer deed.

Briljant. Simpelweg briljant.

Want of hij is zelf zwerver en heeft hiermee de marketing truc der marketing trucs gevonden. Of het is een waarlijk goed mens die aan het einde van de dag de inhoud van zijn koffer doneert bij het Amerikaanse leger des Heils. In beide gevallen: Chapeau.

#hopefulcases

Vandaag- Geen woorden voor

Reading Time: 2 minutes

Ik heb de hele home is where the heart is lifestyle overgeslagen. Nee, ik moet niet liegen.

Ik heb ooit een kussen gekocht met tekst. Happiness happens. De kleur van de letters was precies de kleur van mijn tapijt. Dus dat leek me geschikt. Ik vergat dat woorden in mijn huis alleen passen in boeken en op notitieblokjes en laptops. Niet op meubels. Ieder zijn smaak. Prima dus, als je graag mooie spreuken aan je wand hangt of op je kussens print. Be my guest, maar bij mij past het niet.

Ik vind het al moeilijker om het prima te vinden wanneer die woorden niet een abstract begrip verbeelden, maar letterlijk genomen worden. Een stuk hout met WOOD erop. Of een klok met TIME. Of KITCHEN in de, inderdaad, keuken. Dat vind ik onzinnig. Dan voegt het woord niets meer toe. En ik heb altijd geleerd dat elk woord zinvol moet zijn. Want anders kun je het beter schrappen. Ultimo is het natuurlijk jouw huis, jouw leven. En heb ik er geen last van.

Het wordt anders wanneer woorden misbruikt worden in de publieke ruimte.  Dit weekend (vooruit, het was een lang weekend) struikelde ik erover. Gewoon, op straat, lopend in de stad. Het was prachtig weer, dus jasloos schreeuwden wijsheden, en woordgrapjes me tegemoet.

Love is the new black. Huh? Wat is dat voor een achterlijke tekst? Zwart als kleur die altijd afkleedt, die voor elke gelegenheid geschikt kan zijn, die kleur die vervang je door liefde? En dan? Wat moet je dan aan? Of zeggen we dan dat het niet uitmaakt wat mensen dragen, als er liefde is, staat iedereen alles? Ja doei.

Pink. In roze geschreven op een roze t-shirt. Dat is alleen nuttig voor kleine kinderen die de kleuren nog moeten leren. En dan zou je het in het Nederlands moeten doen, niet? Maar volwassenen? Als woordgrapje? Welk grapje?

Beards are the new sixpack. Jawel, gedragen door een Danio baard hipster. Met een kwarkbuik. MIsschien had hij toch bij de Black is the old black kleedt af moeten blijven.

Little red dress. I kid you not. Op een rode mini jurk. Echt waar, waarom? Waartoe?

Yuck Fou. Wat bezielt je om zo’n t shirt te kopen? Als vrouw van middelbare leeftijd? Of krijgt je dat met moederdag van je kinderen? En wat proberen die dan te zeggen? Erg verwarrend.

Now is Now. Stupide. Wat kan Now anders zijn dan nu? Gisteren? Morgen? En leef je dan meer in het nu omdat het op je jurk staat? En kijk je dan de hele tijd wanneer je gedachten naar gisteren of morgen schieten omlaag naar de tekst op je buik? Now is Now?

Zaterdag avond zat ik in het theater bij een cabaret voorstelling. De vrouw naast me droeg een t shirt. Met tekst. Bijna wilde ik op staan en de zaal verlaten. Tot ik de tekst las. Laugh more worry less. Ik bleef zitten, legde mijn ergernis opzij en lachte hard om de voorstelling. Ik moet haar nageven, she was dressed for the occasion.

#kledingtekstbiechten? #reacties 🙂

Vandaag- Groot geluk vieren en leven in het nu. Succes.

Reading Time: 2 minutes

geluk

Groot geluk bestaat. Vast. Maar grote geluksmomenten niet. Zo is mijn overtuiging. Er bestaan miljoenen mini geluksmomentjes. Die meestal achteraf pas als zodanig herkend worden.

Want zeg nou zelf. Sprong je werkelijk een gat in de lucht, gingen de kurken van de flessen, deed je een vreugdedans en voelde je groot groot geluk toen je ten huwelijk vroeg of gevraagd werd? Toen het stickie kleur bekende en je zwanger bleek? Toen je je droomhuis kocht? Je wereld baan vond? Je na diagnose gezond werd verklaard?

Laatst zag ik een aflevering van Ik Vertrek. Heerlijke tv. Een jong stel kocht een verwaarloosde villa in Frankrijk. Categorie opknapper XXL. Bleek achteraf. Het moment dat zij voor het eerst de sleutel in het slot draaide zag je haar ogen oplichten. Mini geluk. Even dat besef, even helemaal van binnen gelukkig zijn. Maar gauw door, want het klussen moest beginnen. Het grote geluk zou gevierd worden bij de opening van de B&B. Maanden later was het zo ver. Niks groots en meeslepend geluk. Want net op tijd klaar, stress van de gasten die kwamen, en had iedereen wel iets te drinken.

Achteraf bleek die sleutel omdraaien het allergelukkigste moment. En het was maar een mini moment. Geen champagne, geen gaten in de lucht. Gewoon even heel heel blij van binnen.

Dat grote geluk kent namelijk zo’n hobbelige weg, er naar toe, er midden in, dat het zich niet laat vangen in een groots NU Groot Geluk. We zijn of te druk en gestresst geweest om te komen op het gelukspunt, of al weer in onze gedachten er voorbij, nadenkend over alles wat nog moet.

Leven in het nu. Misschien kan je dat alleen wanneer je als monnik op een berg zit. Maar dan maak je ook verder niets mee 🙂

Ik ga het de komende dagen proberen. Geluk te vieren. Groot en klein.

Gelukkige koningsdag!

#hannekeschrijftnademeivakantieweer