Vandaag- Stonecoal

Reading Time: 2 minutes

stonecoal

Vorige week was weer eens in het nieuws dat Nederlanders zo slecht Engels spreken. Stonecoal English. We denken allemaal dat we heel eloquent zijn, maar het merendeel van ons hakkelt wat af. Geen nieuws lijkt me.

Wat ik pas echt nieuwswaardig vind, is hoe de Engelse taal het Nederlands infiltreert. En dan heb ik het niet over de bekende management bullshit bingo. Customer journey, agile, scrum. Ook ik maak me er schuldig aan. Pure luiheid. Of hip doenerigheid. Want de reis van de klant, wendbaar en worsteling om de bal bekt toch net iets minder lekker.

Nee, ik heb het over alledaagse zinnen, gesprekken.

Wij bleemen de viktim.” Aldus de RTL Boulevard presentatrice op tv. En vervolgt haar verhaal. In het Nederlands. Alsof dat zinnetje ook uiterst correct Nederlands is.

“En dan moeten we disijden hoe we met ons groepje verdergaan.” Aldus een van de pubers aan mijn ontbijt tafel. Om vervolgens omstandig uit te leggen wat de opdracht is.

“Heel okkord. Echt super okkord.”

Generatie Y en jonger hoort het verschil niet meer. Weet het verschil niet. Tussen wat Nederlands is en wat Engels.

Want het beperkt zich niet slechts tot het frommelen van Engelse woorden in een Nederlandse zin. De generatie Z kent de Engelse grammatica wél en vernederlandst die. “Ik dacht voor een tijdje dat hij gay was.” En voor de goede orde, gay is niet het woord waar ik over val. Het gaat me om het voorzetsel ‘voor’. Voor een tijdje. Letterlijk ‘for a while’. En “ze heeft haat aan haar”. Having hatred for. Ongelofelijk.

Dus ‘awkward’ is in hun beleving een Nederlands woord. Uit te spreken als okkord. Gewoon, op z’n Hollands. Zo ook ‘decide’. Te vervoegen tot goed Nederlands werkwoord deciden. Om over ‘blame the victim’ nog maar te zwijgen.

Perfect English, but Stonecoal Nederlands.

Vandaag- Inspiratie uit het bos van de hertog

Reading Time: 1 minute

Mijn prachtige foto van het Bossche Broek waar ik zojuist langsreed, met de rijp op het water, de mist die laag hangt, de bijna volle maan nog aan de hemel en de zon die door alle wolken probeert te duwen, die prachtige foto wil niet uploaden. Ik vraag vandaag iets van jouw fantasie.

Er is een app, writing prompts genaamd. De app heeft tot doel je schrijf inspiratie aan te wakkeren. Met zinnetjes als “a recently divorced man of 86 dives into the online dating scene.”

In mijn brein begint dan vanalles te borrelen. Per ongeluk de verkeerde kant in Tinder op swipen, want de braintrainer stond al lang niet meer aan, in je hoofd eeuwig 25 zijn dus op veel te jong bloed vallen en boos zijn dat het niet wederzijds is, opeens ontdekken dat je je toch aangetrokken voelt door hetzelfde geslacht en Grindr overspoelen.

Om uiteindelijk gewoon je buuf te gaan daten. Zoiets.

Een andere trigger zijn enkele woorden, soms een foto.

Het is vrijdag. Ik doe lui. En geef jou als lezer de writing prompt.

Plaats: Den Bosch

Karakter: Hertog.

Object: Draak

Stemming: Mistig

Borrel ze. #fijnweekend

Vandaag- Hip, modern en vooruitstrevend

Reading Time: 2 minutes

goud

Heel lang, eigenlijk tot gisteren, heb ik gedacht dat ik hip, modern en vooruitstrevend was. Ben.

Gisteravond zat ik in een echte trein. Geen sprintertje vol lokalo’s, maar ’n intercity richting randstad. In de spits. Ramvol. De WiFi draaide overuren. En ik constateerde dat ik de enige was die geen filmpjes zat te kijken op zijn telefoon. Met oortjes in. Ik las een boek. Niet op een ereader, maar gewoon een dwarsligger van papier, notabene geleend van de bieb.

Naast me sprak iemand aan de telefoon over het belang van domotica in je huis. Slimme thermostaat was kinderspel, het ging over ijskasten met video zodat je weet wat je er hebt liggen en iPads die op basis van de beelden automatisch boodschappen lijstjes maken én doorsturen naar de appie to go. Kasten waarin je je kleding hangt en ze tegelijkertijd kreukloos stoomt. En lichtsystemen die spontaan en ongeprogrammeerd aanspringen om inbrekers op afstand te houden. Ik zit midden in een domotica loze verbouwing.

Het ergste, tevens grootste bewijs dat ik niet hip, modern of vooruitstrevend ben, is dat ik blij ben met mijn bieb boek. Het flinterdunne papier van de dwarsligger in mijn hand. Het beeld dat Adriaan van Dis oproept wanneer hij de strijd met zijn moeder beschrijft over het openen van een kist uit haar verleden. Want vroeger hadden wij ook zo’n kist. Zo’n hutkoffer die als afzetplek in de hal stond. Je legde er je sleutels op. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat in de koffer zat. Of zit. En kan in me dus alles voorstellen en visualiseren bij de strijd om de hutkoffer in ‘Ik kom terug’.

En heel eerlijk is het met de domotica niet anders. Ik vind het oprecht leuk om andere producten te kopen in de supermarkt. Omdat ze in de aanbieding zijn bijvoorbeeld, of omdat mijn oog er op valt. Struinen over de markt zonder lijstje en maar zien waar je mee thuis komt. Met wel de verplichting om de groentelade uit de ijskast elke week leeg te eten. Ook al zo ouderwets. Ik loop graag een paar meter extra om wat lichten uit te doen en, strijken is zen. Ik vind het niet leuk als ik eraan begin, maar halverwege zijn mijn gedachten elders, of nergens, en doet het me dus goed. En ja, dat gevoel van leegte kan ik ook wekelijks bereiken in een zaaltje vol esoterisch zwetend vrouwen, maar waarom zou ik, als ik mezelf tegelijkertijd nuttig kan maken ten behoeve van mijn kleding kast.

Ik Ben. Hip of niet. Modern of niet. Vooruitstrevend of niet.

Ik Ben Mezelf.

Vandaag- De droomtrein

Reading Time: 1 minute

Als de trein een restaurant zou zijn zou ik zeggen dat ze ‘lekker vol’ zitten. Het merendeel van de coupes bezet, zonder dat er iemand op het plateau hoeft staan ‘waiting to be seated’. Er hangt een gezellige sfeer, als in een American Diner waar de serveerster langs blijft komen om je oorspronkelijke kop koffie gratis bij te vullen. Het is najaar, dus her en der wat gehoest en neusophalerij, zonder dat het storend wordt. Geknisper van krantjes, alsof men aan een leestafel zit in een grand cafe. En tegenover mij is een student in hangstand een spelletje aan het spelen op zijn telefoon. De lounge club met Fatboy’s.

Het zou me wel wat lijken. Om gedurende de koude wintermaanden de vroege ochtend sprinter over te nemen. Gezellig aan te kleden. Een treincoupé volledig in stijl van het Amerikaanse ontbijt, inclusief de gratis koffie, de bagel en wat verse jus. Een treincoupé met alle kranten van die dag, niet alleen de gratis Metro, maar ook de kwaliteitskranten doen mee. Lekker lezen, grote tafel in het gangpad met koekjes en een pot thee. En een deeltje loungen. Voor de TU Eindhoven, Fontys en St. Lucas studenten. Lekker hangen, overal Fatboy’s en stroompunten.

Dat is een trein waar je voor op staat. Waar je harder voor fietst om hem te halen. Een trein waarin je na twee dagen al je medereizigers begroet, kent, toe lacht en een hoest snoepje aanreikt. Een droomtrein.

Ik kijk nog eens goed om me heen. Overal gesnotter. Verveelde gezichten bladeren lusteloos in oude kranten. Diep weggedoken in jassen. Nul oog contact.

Dream om dreamer, life gets in your way..

Er is een wereld aan saamhorigheid en verbinding te winnen. Gewoon, in de trein.

Vandaag- Fake blogs

Reading Time: 1 minute

Wie weet of hannekeschrijft, hannekeschrijft wel is? Of de ochtend Ritjuweeltjes elke dag wel echt uit háár pen komen? Ze studeerde Russisch, wie weet welke connecties onvermoed haar account hebben over genomen. Om fake blogjes te maken, elk dag weer? Er zit toch vaak een rafelig rauw randje aan die teksten. Russisch rauw. Of is het de mormonen maffia die erachter zit? Na een jaar wonen bij mormonen moet het niet moeilijk zijn voor die overgeorganiseerde kerkbende om te infiltreren in haar systeem. Als ze al niet in haar hoofd zaten. Die stichtelijke teksten af en toe, dat belerende, godsvrezende.

Fake blogs. Elke dag weer?

Misschien toch eens wat fact checking doen. Maar waar, bij wie? Wat is waarheid? Wat zijn nog feiten?

Morgen schrijft er iemand weer. De vraag is wie 😉