Vandaag- OMG nieuws

Reading Time: 1 minute

“Oh My Go..” (en afhankelijk van wel of niet gelovig kies je voor d of sh.)

Ik had een half uur eerder dezelfde uitroep gedaan als de puber die nu deed met de telefoon voor haar neus de muesli weglepelend. “Ja, verschrikkelijk hè, ze zijn in Nederland.” Ik doelde op het bestelbusje dat is ingereden op bezoekers van Pinkpop. Drie doden en een zwaargewonde. Hoewel de politie nog niet weet of het met opzet is gebeurd, sloeg de schrik me on het hart. Nu is Nederland aan de beurt.

De puber OMG-de nogmaals, en las voor: “Meet the 32 year old advisor of Trump who seperated migrant kids from their parents.” En toen OMG opnieuw.

Ik verwachtte dat ze nu wel bij het Pinkpop nieuws was aanbeland. “Ik heb het altijd fout geleerd bij bio. Ze hebben een ontdekking gedaan en nu staat het fout in mijn binas.”

Pubers lezen hun nieuws op Reddit. En hoewel het kopje world news heet, is het daar vooral Amerika dat de wereld domineert. En bepaalt Amerikaans nieuws, naast de door henzelf ingestelde voorkeuren, hun nieuwsbeeld.

Misschien moet ik er niet om rouwen. De dag dat Nederlands nieuws zo groot is dat pubers op reddit OMG-en weten we zeker dat we over een aanslag spreken. 😕

Vandaag- De clean slate week

Reading Time: 2 minutes

Hoezeer ik ook roep, naar anderen en mijzelf, dat de wereld niet vergaat, noch opnieuw opstart na een vakantie, toch gedraag ik me wel zo. En stoor me aan mijn eigen gedrag. Met nog slechts een week te gaan (slik) heb ik een onbedwingbare neiging tot “clean slate”. De inkomende e-mails moeten zijn teruggebracht tot onder de dertig, mijn verzonden e-mails moeten zijn opgeschoond, alleen die waar ik nog actie op verwacht moeten bewaard blijven, mijn deleted items deleted. Mijn to do lijst moet leeg zijn, openstaande issues en problemen opgelost. Alle (moeilijke) gesprekken moeten zijn gevoerd, alle planningen en plannen van aanpak gereed om na de vakantie weer op te pakken. Al moe na het lezen? Ik ook.

En ik kan blijven roepen dat het onzin is, toch zie ik er ook iets heilzaams in. Want het is goed om af en toe de boel op te ruimen. Fysiek en mentaal. Oude spullen weg te gooien. Zelfs, zoals ik laatst iemand hoorde zeggen, besluiten dat je die oude foto’s niet meer in een plakboek gaat stoppen, is opruimen. Mentaal opruimen. Want ook al waren die foto’s niet top of mind, lag die doos waarin ze al jaren bewaard werden niet in de weg, toch stond het op een emotionele to do lijst. Net als een ongebruikte oplader aan een stopcontact, kost het energie. Minimaal, maar hou je het maanden vol, dan is er een stevig lek ontstaan.

Dus doe ik komende week wat ik altijd voor vakantie doe. Buffelen. Pompen. Leegte creëren. Zodat ik op vakantie weer kan vullen. Nieuwe ideeën en plannen, herbezinningsgedachten en filosofietjes. Nieuwe ervaringen kan opdoen.

Komende week doe ik wat ik altijd voor een vakantie doe. Alleen doe ik het dit jaar met een overtuigde glimlach.

Vandaag- Door schade en schande nog steeds niet wijs

Reading Time: 2 minutes

Door schade en schande wijs geworden bewaar ik niet slechts reserve onderdelen, maar hang ik er ook nog handige labeltjes aan. ‘8vaks Ikea kastje’ aan dat imbus sleuteltje. ‘Lichtblauw Zara jasje’ aan die reserve knop.  ‘Stelling kast’ aan het zakje waarin de wieltjes zitten die er optioneel onder kunnen.

Ik heb een handig plastic zakje voor alle reserve knoopjes. En ach, als dat zakje vol is, dan doe ik dat nieuwe knoopje gewoon in het doosje waar mijn naai fournituren in zitten.

En dat imbus sleuteltje leg ik eerst in een handig laatje. Misschien moeten we binnenkort nog iets aandraaien. Na een poosje verhuist het naar een bakje waar ander gereedschap ligt. En bij een opruimaanval lijkt het me toch handiger om het sleuteltje in een kistje zonder ander gereedschap te leggen, anders vind ik het nooit meer terug.

Ik ben recent verhuisd en was op zoek naar viltjes voor onder een pot. Ik constateerde dat ik drie verschillende zakjes met viltjes had, dus besloot ze bij elkaar te doen. Ik leegde het ene zakje. Daarin vond ik, hartstikke handig, een sleuteltje om de halogeen lampjes van een aparte hanglamp te verwisselen. In de afgelopen twee jaar heb ik zeker drie van die lampjes verwisseld. Zonder ook maar een keer gebruik te maken van dit handige sleuteltje. Geen idee dat ik het nog had, en al helemaal geen idee waar ik het zou moeten zoeken. De lamp is inmiddels van het plafond en te koop bij de kringloopwinkel.

Het Ikea imbus sleuteltje kon ik bij verhuizen niet meer vinden en als er een knoop van een jasje is, blijk ik juist die niet gelabeld te hebben.

Wanneer word ik door schade en schande wijs en bewaar ik gewoon al die reserve onderdelen niet meer?

Vandaag- De mannenpoule

Reading Time: 2 minutes

Ik werk in het communicatievak. Een vrouwenvak. De weinige mannen in mijn afdeling zijn of wetenschapsvoorlichter/persvoorlichter/social mediakenner of vormgever. Ze hebben dus of een beta achtergrond, of een grote bek, of zitten richting de reclame. En daarmee is mijn afdeling een klassieke afspiegeling van de communicatie en reclamewereld.

De weinige mannen op mijn afdeling hebben pijn. Pijn van de vrouwen gesprekken bij de koffieautomaat, pijn van het gebrek aan aandacht voor mannenzaken. Uiteraard allemaal politiek correct- ze zitten niet voor niets in het communicatievak- uiten ze hun pijn niet. Ze lachen mee met vrouwen grapjes en grijnzen wanneer de vrouwen meelachen met de mannen grapjes.

Voetbal is wel een dingetje in Eindhoven. PSV en zo. En omdat voetbal even geen dingetje is in Nederland, zijn de mannen van mijn afdeling een WK poule gestart. Daar bestaan de meest simpele websites voor (dat weet een beetje communicatie man) en de hele afdeling wordt opgeroepen mee te doen. Voor de fun, is de nadrukkelijke boodschap. Ze kennen hun vrouwelijke collega’s.

Ik heb me aangemeld. Uiteraard. Het enige wat top down werkt is het goede voorbeeld. Ik vond het ook aan onze vrouwenstand verplicht. Als vrouwen Europees Kampioen voetbal kunnen worden, dan moeten vrouwelijke supporters ook eens wat voetbal wijzer worden.

Gelukkig kom ik uit een voetbalnest. Weet ik wat buitenspel is. Roep ik, als ik kijk, “Scheids!!” tegen de tv en deel ik met gemak een penalty uit. Mijn voorspelling op de WK kampioen deed ik intuïtief. De topscorer vond ik al lastiger- ik ken de namen van de voetballers niet- net zoals de mannen op mijn afdeling geen kledingmerken kennen. De verwachte gele en rode kaarten beredeneerde ik. En de uitslagen van de wedstrijden (mijn hemel wat zijn het er veel) deed ik als een blinde die de braille op zijn toetsenbord nog niet kent.

Eerlijk is eerlijk. Voor het inzenden van mijn voorspelling heb ik een hulp lijn ingeschakeld. Mijn vader. Gewezen prof voetballer (vooruit, in de tijd dat je dat nog kon combineren met een echte baan). Mijn kampioensvoorspelling verried mijn voetbalbloed. Daar zeiden mijn vader en ik hetzelfde. Bij alle andere scores en voorspellingen moest hij hard lachen. Er heeft enige bloedverdunning opgetreden. Misschien toch maar weer eens een wedstrijdje kijken en heel hard “Scheids!!!” roepen.

#tochspannendzo’npoule

#NLloosWK

Vandaag- Te gek bestaat niet

Reading Time: 2 minutes

Dat de eerste live ontmoeting tussen een zittende VS president en de leider van Noord Korea het nieuws van de dag is, wil ik wel geloven. Als je het in een boek had verzonnen, had iedereen het als fictie af gedaan. Te gek voor woorden. Maar eigenlijk is het zo raar niet dat het juist met dit duo lukt. Beiden toch op zijn zachts gezegd aparte mensen, met afwijkende meningen en gedrag.

Trump liet los dat er misschien wel iets getekend zou worden. Hij wist nog niet wat. Kim vertelde dat ze een geweldige relatie zouden krijgen. In dat boek had ik ze beiden dezelfde tattoo gegeven- toch wat getekend- en zo’n honderd pagina’s later zou ik ze verwikkeld laten raken in een intieme homoseksuele relatie. Fictie. Wie zal het zeggen.

Maar waar het me eigenlijk om gaat vandaag is de foto. Want we fixeren ons beeld op die twee mannen, hun handgeschud en hun uitspraken, maar het echte werk wordt ervoor gedaan. Natuurlijk door diplomaten, de sherpa’s van deze mannen. Maar ook door heel veel mensen die ogenschijnlijk onbeduidend werk doen. De vlaggen strijken. De vlaggen ophangen. De vlaggen recht hangen. De vloer stofzuigen. De vloer dweilen. De vloer nog een keer na zuigen. Het trapje neerzetten. Het trapje vastzetten. Het trapje bedekken met vilt zodat men niet uitglijdt.

Honderden dingen te doen. Voor die ene handshake. Die ene tekening en die ene geweldige relatie. En niemand die daar ooit eens dank je wel voor zegt.

Voor al mijn noord Koreaanse lezertjes 😉: Thank you.

Leuk perspectief ook voor dat boek. Trump en Kim door de ogen van de poetsploeg. Te gek bestaat niet.