Vandaag- Een wereld vol mooie dingen

Reading Time: 1 minute

De wereld zit vol mooie dingen. Een ontwakende stad is er een van. Als je een stadsmens bent.

Het waanzinnige zomerweer maakt de lucht licht, met her en der wat schaapjes en de zon die al weer wil.

Een lunch/brunch, toe maar ontbijtzaak, heeft de deuren al open. Misschien slechts om de warmte binnen of buiten te brengen, maar de wake up verlichting nodigt uit tot dat eerste kopje koffie van de dag. Gewoon zitten, uitkijken over een marktplein waar weinig tot niets gebeurt.

Op de brug over het water springen de lantaarns uit. De zon moet de schittering alleen verzorgen en doet dat met verve.

De eerste wachtende van een later lange rij staat voor de nog gesloten Bossche bollen winkel. Achter die gesloten deur is er uiteraard al volop bedrijvigheid. 1500 bollen per dag.

Op het station fietst de ene ploeg in en pakt de andere de ov fiets om richting werk te gaan. De stationshal is een eigen biotoop, het dag en nacht ritme verstoord als op een vliegveld.

Met herfstvakantie in zuid Nederland heb ik ook nog een zitplek. Vooruit, jammer van die yoghurt smek-beer naast me, maar MAN! wat zit de wereld vol mooie dingen.

Vandaag- Zijn het de kleuren

Reading Time: 1 minute

Je zou het bijna vergeten met 24 graden Celsius, maar het is herfst. En hoewel ik geen grote herfst fan ben, is er één ding wat de herfst fantastisch maakt. Zeker bij 24 graden Celsius.

Het zijn de kleuren.

Elke herfst begrijp ik weer hoe schilders in een flow komen om dat kunstwerk te maken, hoe modeontwerpers geïnspireerd raken tot nieuwe combinaties, hoe bij schrijvers nieuwe metaforen uit hun pen rollen.

Want de herfstkleuren zijn magnifiek. Onnavolgbaar. Verrassend. Scherp in contrast. Exact ton sur ton. En dat allemaal tegelijk.

Hoe druk je het ook hebt vandaag, hoeveel zorgen er op je bord liggen, hoe slecht je je ook voelt, gun jezelf een lange blik op de bomen, struiken, grassen en gewassen. Haal een paar keer diep adem en zie de schoonheid. Misschien maakt het je dag net een tandje beter, fijner, gemakkelijker. Al is het maar even.

Dat gun ik je van harte.

Vandaag- Is de ander er voor je*

Reading Time: 2 minutes

Mensen zijn gezelschapsdieren. De extraverten vele malen meer dan de introverten, maar zelfs de meest naar binnen gekeerden, genieten van menselijk contact. Dat onbewoonde eiland, of het nu Mavuva in Fiji of het Nicaraguaanse Pink Pearl Island is, het blijft onbewoond.

We zoeken én vinden liefde, steun, vriendschap en echte betrokkenheid bij anderen. Bij vrienden, partners, familie, kennissen, collega’s, buurtgenoten. Ze scherpen onze geest, verlichten ons lijden, vergroten ons plezier en dragen onze last met ons.

Dus wanneer je onder het mes moet voor een zware operatie, wanneer je solliciteert naar een nieuwe baan, wanneer je wacht op de uitslag van een MRI of een examen, wanneer je ontslagen wordt… maar ook wanneer je succes hebt, een wedstrijd wint, de baan krijgt, wanneer … (het is hoop ik een hele lange invuloefening), zijn ze er voor je.

De mensen die jou liefhebben. Om je hand vast te houden, mee te denken, je te omhelzen, je te troosten, je kracht te geven. Om je te helpen het beste uit jezelf te halen, hun kennis en kunde voor jou, en samen als team, in te zetten, hun ervaringen en liefde te delen, hun blik op de wereld te geven, zodat jij die kunt benutten.

Met vreugde constateer ik dat we zonder elkaar nergens zijn. Dat er altijd iemand voor je is. Die jou leuk vindt, die jou kent, je instincten snapt en kan duiden.

Zodat op dat ene moment, je nooit echt alleen bent.

*mijn blog van vrijdag zette mij aan tot denken, klopt het wat hannekeschrijft? Vandaag de andere kant van die menselijke medaille. Minstens zo waar.

Vandaag- Moet je het zelf doen

Reading Time: 2 minutes

Mensen zijn kudde dieren. De extraverten vele malen meer dan de introverten, maar zelfs de meest naar binnen gekeerden, willen op enig moment (menselijk) contact. Dat onbewoonde eiland, of het nu Mars of het Canadese Devoneiland is, blijft onbewoond.

De mens zoekt liefde, steun, vriendschap en echte betrokkenheid bij de ander. Om de geest te scherpen, het lijden te verlichten, de last te delen, de lust te vergroten. In sommige relaties kan sprake zijn van ware symbiose, als het met de een niet goed gaat, heeft dat ook een schadelijk effect op de ander.

En toch. Wanneer je onder het mes moet voor een zware operatie, wanneer je solliciteert naar een nieuwe baan, wanneer je wacht op de uitslag van een MRI of een examen, wanneer je ontslagen wordt, wanneer … (het is vrees ik een hele lange invuloefening), ben je alleen.

In essentie alleen. Iedereen helpt, denkt mee, steunt, toont liefde, geeft warmte. En het helpt. Maar op dat ene moment, is het toch echt me, myself and I.

Ik kan alleen maar constateren dat je dus ook in essentie jezelf maar beter leuk kunt vinden. Goed moet kennen. Je eigen instincten en intuïtie moet snappen en kunnen duiden. Zodat je er voor jezelf kunt zijn.

En omdat ik blijf vinden dat de wereld meer is en moet zijn dan in essentie eenlingen, hoop ik dat die zelfkennis, die ervaring van dat diepste alleen moment, toch ook iets kan brengen voor de ander.

Vandaag- Turbulentie op het spoor

Reading Time: 2 minutes

Een vliegtuig is niet veel anders dan een trein. Hij brengt je van A naar B, je hebt je handen vrij maar je beweegruimte is beperkt. In een vliegtuig vinden we het helemaal normaal en zelfs vanzelfsprekend dat de piloot ons toespreekt. Dat hij meldt hoe laat we vertrekken, dat hij zijn naam deelt, vertelt wat de verwachte aankomsttijd is, het weer ter plaatse, de melding dat er zo snel als mogelijk gevlogen gaat worden.

Het treinpersoneel probeert het ook steeds vaker. Welkom heten, vertellen hoe laat we vertrekken en melden dat we op tijd zijn aangekomen. Dat vinden we irritant, irrelevant, overdreven. Vandaag maakt de stem over de intercom het bijzonder bont.

De trein zit tsjok vol. Ook dat is een wezenlijk verschil met een vliegtuig, in het gangpad of geklemd tussen de cockpit deur zie je zelden iemand staan. Er zijn heel veel mensen, vooral studenten, in Den Bosch ingestapt. De conducteur meldt dat de controle ‘on board of this train’ al heeft plaats gevonden, en dat hij alleen nog langs komt voor vragen over de reis, of als iemand hulp zoekt. Piloten stijl. En natuurlijk wenst hij ons een ‘pleasant trip’.

Even laten zie ik hem door het gangpad ploegen. De trein heeft turbulentie- de eerste blaadjes liggen op het spoor- dus het vergt enige cheque du soleil balanceerkunst om te lopen. Hij glimlacht vriendelijk naar me, pet op, strepen op de mouwen. Zijn poging tot behulpzaam zijn is aandoenlijk.

Ik doe echt mijn best het net zo te waarderen als in een vliegtuig. De realiteit is natuurlijk dat het inmiddels ook in een vliegtuig niet meer zo interessant is wat de piloot te melden heeft over het weer en de snelheid. Dus waarom zou je als conducteur dat dan alsnog na willen gaan doen?

Misschien moet ik hem de tip geven op zijn eigen wijze vriendelijk en behulpzaam te zijn, niet anderen na doen: niks meer over de intercom, maar per coupe kijken wat de behoefte zijn. Licht dimmen voor de ochtend slapers, feel good movie op de tv schermen in de trein (met bluetooth oortjes voor geluid), lounge muziekje om de driftige laptop tikker rustiger te maken, deelbibliotheekje in de bovenrekken voor de lezer en verder de reiziger de reiziger laten.

Ik ben voor.