Vandaag- Ook voor alfa’s: gelukslogica

Als echte alfa waren wiskundige formules niet mijn middelbareschoolfavoriet. Ik dacht altijd heel anders logisch dan de logica van de exacte wetenschap.

Deze week was er media aandacht voor het boek de logica van geluk. Top baas van Google (dan ben je niet vies van een algoritme meer of minder) schreef het boek na het overlijden van zijn zoon.

Geluk is te vatten in een formule. Ik dreig af te haken. Misschien is het al ruim twee jaar communiceren met en voor technische wetenschappers bij de Technische Universiteit Eindhoven dat ik besluit de formule tot me te nemen.

Geluk is simpel (dat is niet de formule 😉). En geluk heeft alles te maken met verwachtingen. Brengt het leven dat wat je verwacht, dan voel je je gelukkig. Brengt het leven niet wat je verwachtte, dan ervaar je geen geluk. Die verwachting creëer je zelf. Je brein bedenkt iets. En als dat bedenksel niet uit komt, is je hart verdrietig. Ongelukkig.

De kunst is om je brein slechts als een instrument te zien. Wat je naar believen aan maar vooral ook uit kunt zetten. Levert het geen nuttige of vrolijke gedachte? Dan schakel het maar af, of om. Naar wel iets nuttigs of vrolijks.

De bewijsvoering voor deze logica zie ik terug in het programma Steenrijk, Straatarm, wekelijks op SBS6. Twee gezinnen ruilen een week van huis en weekbudget. Arm wordt rijk, rijk arm. De armen genieten best van een weekje rijkdom, maar zijn vooral ook gelukkig in hun eigen leven. Hoewel ogenschijnlijk torenhoge zorgen (voedselbank afhankelijk) verwachten ze minder dan de rijken. En wie minder verwacht ziet dat het leven eerder voldoet aan die verwachting. En is dus gelukkiger. De rijken leren dat met veel minder verwachtingen het dus minstens zo leuk is. En er onverwachte cadeautjes zijn, vaak in het samen doorbrengen van tijd.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Elke keer dat mijn brein iets nutteloos of niet vrolijks produceert het een halt toe roepen. Vandaag is het al twee keer gelukt. En al evenzoveel keer niet. Ik hou vol. Als ik na al die jaren overtuigd alfa de beta logica van geluk kan snappen, moet dit toch ook lukken😁

#braintrainer
#mindfitness
#meerjarenplan
#mogawdat

Vandaag- Chateautje irgendwo

Als je niet beter zou weten, zou je toch denken chateautje irgendwo. Waar bij het ontwaken de lucht van über versgebakken croissantjes je tegemoet dwarrelt. Waar de koffie versgemalen in handgemaakt keramiek geserveerd wordt. En je niets anders te doen hebt dan staren. Naar de zon. De lucht. De bergen of de weide.

Fysiek ben ik waar ik ben. Op een stationnetje. Wachtend op mijn forensen vervoer. Maar mijn geest kan reizen. In tijd, naar plaatsen, naar emoties.

Terwijl ik wacht vertrek ik. Met mijn oog op de zon.

#mindgame

#powerofthemind

Vandaag- De troonrede is dood

Ik moet bekennen dat ik alleen de stukjes heb gezien die het nieuws hebben gehaald. Maar, gelet op de term nieuws, zouden dat dan ook de meest noemenswaardige onderdelen moeten zijn. En dan zeg ik: schei er mee uit.

De troonrede is niet meer dan het voorlezen van een boodschappenlijstje. Zoveel meer of minder geld voor die beroepsgroep, zoveel meer of minder geld voor deze maatschappelijke uitdaging. Niet geholpen door het feit dat het een lange lap tekst is, kantje na kantje (waarom leest de koning niet voor vanaf een iPad?), ontstaat een lange en onaansprekende brij aan woorden.

Ik ben geen voor- noch tegenstander van het koninklijk huis. We hebben ze, het is onderdeel van ons verleden. Maar als je, excuus u, dan toch koning bent, dan leen je je (ja ja, u zich) toch niet voor het voorlezen van rijtjes en opsommingen? Dan kies je toch voor het uitdragen van een visie op ons land, op het formuleren van een mooie stip op de horizon waar je met je onderdanen naar toe wil? Dan laat je het boodschappenlijstje toch aan de premier?

Het lijkt me wel inspirerend leiderschap wanneer je als koning dat zou durven. Zelf schrijven (natuurlijk met behulp van een goede speechschrijver die jouw, pardon uw, stijl en toon goed kent), zelf gesprekken voeren met trend watchers. Alle input van al die reizen en afspraken en ontmoetingen in een jaar (allemaal betaald door us the people) verwerken in een prachtige visie. Een voordracht waar we voor thuis blijven, stil voor staan, die ons energie, inspiratie en kracht geeft. Die ons trots maakt Nederlander te zijn, om dit land te wonen, samen te werken met landen dichtbij en ver weg. Die ons prikkelt het goed achter te laten voor wie na ons komt. Een voordracht die appelleert aan zingeving, het grote waartoe.

Met zo’n leven als de koning moet je, eh u, elke dag iets horen, zien, meemaken, wat bijdraagt aan die uiteindelijke rede van de troon.

Ik stuur hem, u, geachte koning, vandaag nog een moleskin opschrijfboekje op. Om elke dag dat wat pakt, vast te houden. Zodat we volgend jaar een rede van de troon als nooit te voren hebben.

De troonrede is dood! Leve de rede van de troon!

Vandaag- WCstress

Het is paniek. Grote paniek. De omroepster kondigt het eerst volgende station aan. En zij zit nog op de wc!!!

Een wc die van binnen op slot gaat. Uiteraard. En dus van de buitenkant niet bediend kan worden. De trein mindert al vaart en zij zit nog steeds op de wc!!!

Het jongetje, hooguit negen, weet van ellende niet waar hij het moet zoeken. Hij gilt door de hermetisch gesloten wc deur heen: “Marloes! Opschieten! Nu op de knop drukken! Nu! We zijn bij het station!!!” De paniek in zijn stem rechtvaardigt alle uitroeptekens.

Ik stel me voor hoe het meisje, veel ouder dan zeven zal ze niet zijn, aan de andere kant van de wc deur hannest met maillotje en rokje, wc papier aan haar billen heeft plakken en die knop om de deur open te maken al helemaal kwijt is. Wilde ze eindelijk eens groot en stoer doen…

“Marloes!!!! Nu!!!! Schiet op!!!” Broerlief springt op en neer voor de deur. Ten einde raad.

Dan de zalvende stem van mama. “Doe maar rustig Loesje. Alle tijd.” En wanneer het kleine meisje de deur opent, is daar de geruststellende blik, naar dochter én zoon. “We zijn nog niet eens op het perron”.

Arm knulleke. Wilde hij eens even echt de grote broer zijn. Zijn zusje huppelt met lege blaas naar de deuren van de trein. Hem is de spanning teveel geworden. Als een klein kindje leegt hij de zijne pal voor de deur van de wc…

Vandaag- De ochtend van een C-E-…

Dit weekend las ik een artikel over het leven van een hotshot. Een C-E-O. Hoe treffend het is dat ze allemaal hetzelfde ochtend ritueel hebben. En dus succesvol blijven. Het leek me de moeite waard om hun tips op te volgen. En zo geschiedde. Vanochtend.

5.45 had de wekker moeten gaan. Als ik Richard Branson, Oprah en Tim Cook wilde volgen. Ai. Het werd 6.15.

“Eerst een kwartiertje tot jezelf komen” was de volgende tip. Dat lukt, dat kan ik! Ik viel prompt weer terug in dromenland.

Het half uurtje zwemmen moest ik over slaan. Ik snap dat dat lekker is, behalve wanneer je daarvoor op de fiets naar het gemeentelijk chloorbad moet springen. Yuk. Ik deed 3 kniebuigingen onder de douche.

Koud afdouchen. Het wordt vandaag niet meer dan 15 graden. Das koud genoeg.

Quality time voordat je aan het werk gaat. Eh… telt snel kopje koffie en goedemorgen roepen naar je partner voordat je de deur uitvliegt? Of moet ik het vrolijke samenzijn met mijn medereizigers bestempelen tot een halfuurtje kwaliteit? Met ongevraagde muziek uit iemands oortjes en een sigarettenwalm van de reiziger voor me in mijn neus?

Hmm..

Ik besluit gewoon mezelf te blijven. CE-nO. Heerlijk.

Fijne maandag. En morgen vroeg weer op 😉