Vandaag- Luister…

In een vakblad las ik laatst dat in 30 jaar communicatieprofessie er één ding is wat we nog steeds niet goed doen: luisteren.

Elke communicatie specialist krijgt zenden en horen aangeleerd. Hoe bereik ik de doelgroep. Kernboodschappen formuleren, zodat ik steeds spot on weet wat ik wil vertellen aan de ander en niet verval in wazige teksten die niemand onthoudt. Opvallende of grappige manieren verzinnen om die boodschap precies op dat moment bij die ander te krijgen als hij het niet verwacht, of er juist heel erg voor open staat. Weten welk (social) media kanaal welke doelgroep het liefst volgt en daar de vorm van de kernboodschap op aanpassen. Met wat kwalitatief onderzoek horen we wat mogelijk aanslaat bij de doelgroep.

Maar luisteren?

Ik geloof dat luisteren alleen gebeurt als je iets belangrijk vindt. Als je bereid bent je volle aandacht eraan te geven, omdat het er toe doet. Luisteren is iets bewusts en actiefs, horen niet. Ik hoor vele geluiden op een dag, maar ben me er niet bewust van, het is niet iets waar ik alert naar luister. Ouders zullen altijd het huilen van hun kinderen horen omdat ze er naar luisteren, het signaal actief en instinctief opvangen. Wonend aan een spoor zul je de trein na gewenning niet meer horen, omdat je er niet actief naar luistert, het is niet belangrijk.

In de communicatie praktijk luisteren we vaak niet. Luisteren kost tijd en daarmee blijft het zichtbare resultaat voor de (interne) klant te lang uit. Dus schieten we meteen in de zendstand. Niks menselijks is de communicatie specialist vreemd..

Misschien is de zomer een goede tijd om echt te leren luisteren naar de dingen en mensen die er toe doen. Om er mogelijk achter te komen dat er veel minder behoefte is aan ons zendgedrag dan we dachten. Wordt de wereld een stuk stiller van.

Vandaag- Wist ik niet dat de Tour de France kon inspireren

Op de loopband in de sportschool kijk ik graag naar anderen die ook afzien. TV programma’s als MTV ‘Made’, waarin een Amerikaanse jongere iets probeert te worden wat hij of zij totaal niet is- de nerderige slungel wordt football ster, het tomboy meisje gaat een ballet uitvoering doen. Maar ook programma’s over mensen die massa’s kilo’s kwijt moeten en hard moeten trainen zie ik graag. Moedige mensen die mij inspireren om door te rennen.

Gisteren was het armoe op TV dus bleef ik hangen bij de Tour de France. Ook afzien voor die gasten. Ik begrijp niets van het spelletje. Natuurlijk, fietsen, maar de logica in het signaleren met handen, het binnen de ploeg afwisselen van koprijders en dan toch door een andere kleur worden ingehaald. Het oogt vermoeiender dan het fietsen zelf.

Terwijl ik rende zag ik hoe een van de fietsers naar de zijkant moest. Om een wiel te verwisselen. Op 166 km bergen kan dat gebeuren. Moet het misschien wel, weet ik veel. 

Aanvankelijk stond hij er rustig bij. Rustig wachtend tot de achterband was afgehaald en een nieuwe werd opgeklikt. Mijn oog was inmiddels op de assistent. Het wiel wilde niet. Zat er niet recht in, wilde niet klikken, had een slag? De renner werd ongeduldig. Begon achterom te kijken, korte rukjes aan het stuur te geven. Bevelen te snauwen. Waardoor het allemaal niet sneller ging. 

De assistent bleef rustig. Doorbrak de vicieuze cirkel. Ging niet mee in de paniek, deed wat hij moest doen, voelde nog eens extra aan het wiel voordat hij zijn hand op de onderrug van de wielrenner legde en hem enkele meters vooruit duwde. Hij liet zich niet gek maken. Was er 100% voor het succes van de ander. 

Over moedig en inspirerend gesproken. 

Vandaag- Op de hei

Op de hei. Stilte die als een klamme wollen deken over je heen valt. Schelle vogel keeltjes fluiten me wakker. Om half zes! Teken loeren op mijn enkels, hooiwagens dringen mijn badkamer binnen. De wind kriebelt, het mais stinkt. De lucht grijs en hooikoorts heiig.

Ik ben een stadsmens. I rest my case.

#fijnedag

#morgenweervanuitdetrein

Vandaag- Verdraagzaam

Bij het vroege ochtend strijken van een shirtje bedenk ik me waar het al geweest is. Hoeveel zomervakanties het al in het koffer heeft doorgebracht om er op een dag uitgevist te worden. Om na een of twee dagen dragen, de rest van de vakantie in de waszak te verblijven. 

Hoe zou het zijn, als mijn kleren een stem zouden hebben? Zouden mijn broeken in de kast pochen tegenover elkaar? Een wereldkaart inkleuren om te laten zien hoeveel landen al in de spreekwoordelijke broekzak zaten? Zouden mijn nieuwe zomerjurken hun neus ophalen voor de oudjes die jaar in jaar uit meegaan? Vilein naar ze prikken in de hoop een mottengaatje te ontdekken? 

Vooralsnog merk ik er niets van. Is er in mijn kast plaats voor oud en nieuw. Voor hip en passé. Voor zwart en wit. En kleur. Voor een vrouwelijk mannenpak en een mannelijk vrouwencostuum. Voor zij die liever hangen en zij die lekker liggen. Het maakt ze niet uit of de een meer wordt gedragen dan de ander. 

Misschien moet de mens een dag per maand ruilen met zijn kleding. In het kader van verdraagzaamheid.

#appledoetmee

Vandaag- Sonder

Het lezen van dit lijstje emoties die we allemaal kennen maar niet kunnen uitleggen brengt bij mij een vierentwintigste emotie naar boven. Een bizarre droeve blijheid, bijna dankbaarheid dat ik deze rare lijst met de raarste namen op Facebook zag. En god knows why.

The dictionary of obscure sorrows. Het woordenboek van obscuur leed. Magnifique. Emoties verzamelen die verder gaan dan het gevoelslijstje op datzelfde Facebook. Omdat de mens oneindig veel complexer is dan verheugde, geërgerde, blije, verdrietige, zekere, vermoeide emoticons. En hoe oneindig meervoudig staat op deze lijst.

Mijn favorieten? Enouement. Vemodalen. En voor de aanstaande zomervakantie ruckkehrunruhe.

Het zijn emoties die te raar voor woorden zijn. Ze uiten zich meestal in niet meer dan een kriebel in je keel of een steek in je buik. De mens zoekt een  fysieke uitweg voor wat hij mentaal niet kan duiden.

Voor mij op één, letterlijk, dat wat ik dagelijks onderweg ervaar en regelmatig onder woorden probeer te brengen.

Het besef dat iedereen die je toevallig tegenkomt of mee in een trein zit, een net zo’n complex en interessant leven heeft als jij.

Sonder.