Vandaag- Stilte of story

Reading Time: 1 minute

Op de roltrap naar het perron zie ik hoe een duif laag binnen scheert. Hopend op wat kruimels van de koopavondsnacks van gisteravond. Maar het perron is keurig aangeveegd, er zwerft niks.

De enige zwerver, of zwartrijder, of niets te zoeken op het perron-er, wordt via de roltrap naast me door de politie naar buiten geveegd.

We mierenhopen ons een weg naar de gewenste trein coupe. Ramvol. Alleen in de stilte ruimte is nog plek. Dacht ik vandaag weer eens als vanouds een mooi treingesprek op te kunnen bloggen 😉.

De stilte is eigenlijk wel aangenaam. Wat getik van vingers op toetsenborden, wat herfstig gehoest en neusophalerij en zowaar het geknisper van een echt boek. En verder vele gesloten ogen. Dromend van een weekend voor de deur.

Na de kerstvakantie wordt station Den Bosch mijn nieuwe vertrekplek. Wissel ik de sprinter in voor een intercity. Een handje vol vaste reizigers voor een hoop onbekenden. En elke dag kiezen: stilte of story… Ik kan er wel aan wennen.

#fijnweekend

Vandaag- Seizoen van meertallen

Reading Time: 1 minute

It’s pairing up day. Deze donkere dag voor kerst. Tweetallen. Waar ik ook kijk.

Twee lange knullen, samen goed voor bijna 4 meter denk ik, staan gebroederlijk naast elkaar te wachten. De konten van de spijkerbroeken hangen nog steeds laag, maar de onderbroek toont niet meer. Te koud. Kekke gebreide mutsjes op. Vrijwillig hè. 😉

Twee middelbare vrouwen. Een met hoed ander in zwierige zomerrok (sic) bespreken de thema’s van middelbaar: schoonmoeder aan de chemo, zelf in de overgang.

Twee meisjes tegenover me. Ik zou ze krap 15 geven maar ze praten als volwassenen. Over exen, liefde, jaloezie. Houdt hij wel, houdt hij niet.

Het is het seizoen van samen. Van twee- of meertallen. Onder de boom, achter een kop chocomelk, voor een feestelijk diner. Zitten, drinken en eten in je eentje is nu eenmaal minder leuk.

Ik sta even stil bij iedereen die alleen is. Al heel lang, of dit jaar voor het eerst. Dan zijn de dagen voor kerst bijzonder donker. Ik steek vandaag een lichtje voor ze op. En nodig ze morgen uit voor een kop chocomelk.

Vandaag- Hulpsint

Reading Time: 1 minute

Ik had mijn debuut gisteravond. Ik was gisteravond hulp sint. Of Piet.

Mijn jonge buuf heeft kleine kinderen. Jong Sinterklaas geleerd is oud gedaan. Via de app kwam het verzoek. Bescheiden. Even op het raam te tikken. Ik appte ja.

Toen volgden meer gedetailleerde instructies. Strooigoed naar binnen gooien, een zin roepen, nog wat gillen en afsluiten met een paar stevige bonzen op de voordeur.

Klokslag kwart voor zeven toog ik naar de buren. Soepel op mijn gympies, om snel weg te kunnen. Ik had geleerd van mijn overbuurman, die ruim tien jaar geleden bij ons dit trucje moest uithalen en niet op tijd wegkwam op zijn tuinklompen. Hij verstopte zich in onze voortuin. Dat zou mij niet overkomen.

Ik open de poort van de omheining. Prompt knalt de schriklamp aan. Knetterfel. Nu maar hopen dat de kleintjes niet reageren op het licht. Er gebeurt niets. Ik loop naar de voordeur over de knerpende en knisperende kiezels. Herrie alom, maar geen beweging in het huis. De deur staat op een kier, het afgesproken kommetje vol strooigoed staat naast de zak met cadeautjes. Ik wacht even, haal diep adem en schreeuw dan met mijn zwaarste stem: “Lekker strooigoed voor al die mooie liedjes!!” Oer kreten blijven steken in mijn keel. Ik bons op de houten deur, sla op de raampjes, bons nog wat meer. Ik zie of hoor niets. Helemaal niets.

Na een laatste blik op de verlichte hal ren ik weg over de kiezels, poort door, de straat op. Nog steeds geen enkel geluid, geen voordeur die open gaat, geen oeh of ahs.

Ik loopt terug naar huis. Mijn knokkels kapot geslagen op het hout, mijn stem van slag, maar verwonderde kindjes, ho maar.

Hulpsint. Ik zet het even nog niet op mijn cv. 😉

Vandaag- Over vijf jaar…

Reading Time: 2 minutes

Ik heb warme herinneringen aan Sinterklaas. Niet aan de man zelf, maar aan het feest. Vroeger de cadeautjes op de ochtend van zes december. Ik herinner me nog goed het zelfgemaakte (door mijn moeder zonder twijfel) boek van De Vijf. “De Vijf op Barbie safari”. Van de tijd dat Barbie nog een pop was om mee te spelen, en geen real life soap om naar te kijken. Tussen de pagina’s zaten zelfgemaakte Barbie kleertjes. Later vooral veel dichten. Mijn vaders lol.

Snelle veranderingen zijn ons niet vreemd. Gevoelsmatig waren de mobiele telefoon, de iPad en Netflix er opeens. En meteen niet meer weg te denken uit ons leven. Natuurlijk weet ik dat er jaren aan gewerkt is, ontwikkeld, getest en geëxperimenteerd, voordat de iPhone het levenslicht zag. Maar dat gebeurde achter de deuren van R&D afdelingen, onttrokken aan het oog van de maatschappij.

Zo niet de verandering van het sinterklaasfeest.

Het is een verandering waar we midden in zitten. Een verandering die gepaard gaat met alle verschijnselen die erbij horen. Demonstraties voor behoud, demonstraties voor verandering. Experimenten met nieuw Piet vormen. Van kaas Piet, tot roetpiet tot Spaanse edelman pieten. Aftasten. Uitproberen. Stukje bij beetje. Met op sommige plekken ontluikende creaties die de belofte voor rituelen van de toekomst in zich hebben. En op andere plekken halsstarrige volharding.

En over pak ‘m beet vijf jaar heeft de verandering zich voltrokken. Is er een einde aan de experimenten en zijn de pieten wat ze zijn. Die heten dan misschien nog steeds Pieten, of niet meer. Ze zijn in ieder geval niet meer zwart. Geen kind dat dan nog weet dat ze ooit zwart waren. Noch waarom wel of niet. Er is dan een nieuwe traditie gegroeid van Sinterklaas met hulpjes. Nieuwe liedjes, nieuwe rituelen. En zullen de kinderen van de jaren ’20 denken dat het sintfeest altijd zo is geweest.

De maatschappij als open research afdeling. Een levend lab. We doorleven de verandering. Best bijzonder.

#fijnesinterklaas

Vandaag- Onbegrijpelijk

Reading Time: 1 minute

Misschien is het gewoon zo’n dag.

Kwart over vijf wakker. De adrenaline van alles wat er mis kan gaan met een huis in aanbouw giert door je lijf. Opstaan dan maar. Te vroeg om naar de bouw te gaan, dus eerst maar even de strijk wegwerken.

Op de bouw wordt een gashaard naar binnen gereden. Zo’n moment waar je wél en ook heel graag níet bij wil zijn. Omdat je wel wil zien hoe mooi het wordt, maar niet wil zien wat er allemaal beschadigd kan worden als ze net niet…

De auto lekt vloeistof en moet naar de garage. Je next stop. Op de- die wilde ik vroeger altijd al hebben- oma leenfiets richting station. Met Google Maps kilometers door buurten van de stad die je nog nooit had gezien. Ook hier wonen mensen.

Leenfiets 6 in het rek en op een milliseconde de trein missen. Terug naar de stationshal voor wat warmte en een verdiend bezoekje aan de Ah to go. “Mag ik even je zelf scan bonnetje controleren?” Tuurlijk mag dat.

Richting het spoor hustle en bustlend een weg door de ochtendtreinspits. Net op tijd.

En ondanks de Tour de force, het er al een halve dag op hebben zitten voor het ook maar negen uur is, toch maakt het me onbegrijpelijk vrolijk.

Misschien is het gewoon zo’n dag. Zo’n dag dat je moet glimlachen. Om jezelf.