Vandaag- De Cowboy

Reading Time: 1 minute

Het is Marlboro Maandag. Waar ik ook ruik, de Cowboy lucht knalt me tegemoet.

Het open maken van een nieuw pakje is bijna als een Sinterklaas surprise. Het is altijd even zoeken naar dat inkepingkje meestal rood of goud gemarkeerd, waar het plastic zich laat splijten. Dan het zilverpapiertje dat de sigaretten beschermt. Het zit ergens vast en behoeft een rukje om los te komen. Je moet ze echt willen. Tenslotte die eerste eruit peuteren. Alle twintig staan ze fier naast elkaar. Iene Miene welke is de eerste. De aansteker erbij en het opvlammende kegeltje in de donkere ochtend. Mijn reisgenoten creëren hun eigen sterrenhemel, zomaar op het perron.

Een, twee, drie hijsen en dan is daar de trein. Een laatste teug, gauw buiten de coupe uitblazen. En zitten.

Zo begint een beetje Cowboy zijn dag. Haai hoo haai hee.

PS: ten behoeve van het imago van de Cowboy heb ik het niet aflatende schorre raspende hoesten van mijn reisgenoten gedurende de hele reis achterwege gelaten…

Vandaag- Kick ik nog even niet af

Reading Time: 1 minute

verslaving

Zelf ben ik nooit verder durven gaan dan een enkele joint. Verlies van controle is zeg maar niet mijn ding ;).

Met enige regelmaat vragen lezers mij of ik niet helemaal gek word van elke dag moeten schrijven. Of het niet een vreselijk dwingend iets is, en hoe ik het in hemelsnaam toch volhoud.

Ik ben nooit verder durven gaan dan een enkele joint. Maar ik denk dat het dagelijks bloggen is als een heroïne verslaving.

Eens begonnen ontdekte je dat het je een vrij gevoel gaf, dat je er gelukkig van werd, dat je de wereld aankon door de pen op papier te zetten en je fantasie even de vrije loop te laten gaan. Dat gevoel wilde je elke dag wel. En je gaf eraan toe. Elke dag, al was het maar even, dat schrijfshot.

Maar zoals het ook met heroïne verslavingen gaat (sprak zij onwetend wijs), is niet elke shot even hemels of bevredigend. Zijn er echt dagen dat je liever niet wilt, maar het systeem is zo geprogrammeerd dat je eigenlijk niet meer zonder kunt. Zijn er echt dagen dat er alleen maar crap uit je pen komt en dat het gelukzalige ver te zoeken is. Maar je vertelt jezelf dat het morgen weer beter is. En dat je ook je lezers niet mag teleurstellen. De junk die het zielig vindt voor de dealer als hij een dag niet afneemt.

Ik ga echt wel een keer afkicken. Ooit.

#hannekeschrijftmaandagweer

#fijnweekend

Vandaag- Een hoopvolle mindset

Reading Time: 2 minutes

Het gezin anno nu. In de trein. Oma van vijftig. Op smart phone. Moeder van dertig. Op smart phone. Zoontje van zeker tien. ADHD tot op het bot. Jengelend om alles, hengelend naar smart phone. Dochter van twee. Ander uiterlijk, tweede leg. Tikt in minder dan een kwartier een halve liter cola zero weg.

Ze dragen allemaal dezelfde jas. kwantum korting. Alle vrouwen, inclusief het mupje van twee, zijn obese. De jongen niet. Pezig en scherp. Reizen (ik zou bijna schrijven rijzen of rezen, dan weet je het wel) met de trein. Een bak lawaai en beweging. Moeders die niets anders doet dan “hou eens op” en “praat niet zoveel” zeggen. Peuter van twee stuitert na alle cola door de coupe. Gillend.

Ik heb gisteren in een lezing van een professor aan Olin College of Engineering geleerd dat in deze tijd mindset alles is. Als je gelooft dat intelligentie een vaststaand gegeven is, net als de kleur van je ogen, dan beperk je jezelf vanaf het begin. Maar als je gelooft dat intelligentie iets is wat je kunt ontwikkelen, met mensen om je heen die je stimuleren, die je hoop geven en die je coachen, dan kun je heel, heel veel bereiken.

Het viertje naast me explodeert. De peuter zet het op een janken, de jongen ook. Beiden worden ze ruw aan de armen getrokken om op een andere plek te gaan zitten en met hun schoenen niet de bank te besmeuren. Hij wordt gesust met een mini iPad, zij met de smart phone. Hij blijft in zijn boosheid en tranen. Noemt zijn zus een stom klote kind, waarvan hij had gehoopt dat ze nooit geboren was.

Het zal je dagelijks leven maar zijn. En hoe geef je dan handen en voeten aan stimuleren, hoop geven en coaching. Terwijl je zelf zonder twijfel aan de onderkant van de maatschappij bungelt, je geld onbewust wellicht wél uitheeft aan smart phones, iPads en kiosk flesjes coca cola zero, maar niet aan groenten of een bieb abonnement, tegenover een zoon zit die zelf zegt dat hij slim is. Rete irritant, maar slim. Dat zie en hoor ik ook.

Ik gun de jongen een flexibele blik op zijn intelligentie. Waarin hij straks die mensen om zich heen weet te verzamelen waardoor hij tot grote hoogte kan komen. Maar ik vrees het ergste…

#houhoop

Vandaag- Baan en bestaan

Reading Time: 1 minute

Dromend over was ik maar, zou ik nog eens, wat als en had ik niet toch, staat het schrijven van boeken altijd op mijn lijstje. Soms wat hoger dan anders, afhankelijk hoe gelukkig ik ben in baan en bestaan.

Via een leestip in de LINDA stuitte ik op schrijfster Wanda Bommer. Ik dacht met de titel ‘Springbonen’ haar debuut te pakken te hebben, blijkt ze al 5 boeken eruit gepoept te hebben. In ongeveer evenzoveel jaar. Das knap. Blijkt dat goodreads vrienden haar al lang kennen. Duh.

Ik begin en ben verslingerd. Meteen. Boek uit. Bij de bieb haal ik een eerdere titel van haar ‘Panorama West’. Ik begin en ben verslingerd. Meteen. Boek uit.

In een poging te snappen waarom deze boeken een feest van herkenning voor me zijn, waarom ze me zo aantrekken, kom ik bij mijn dromenlijstje uit. Want haar thematieken, de plot wendingen, de perspectief wisselingen, en het korte, snelle, herkenbare en toch verwonderende, dat herken ik. In hoe ik probeer te schrijven.

Probeer. Droom.

Wakker is de realiteit een feit. Zij schrijft zoals ik zou willen kunnen schrijven. Wauw. Auw?

Nee. Ik ben gelukkig in baan en bestaan. Dus lees lekker verder. 😁

Vandaag- Treinhokjes ijspret

Reading Time: 1 minute

Er staan twee jonge mensen naast me in de vrieskou te wachten op de trein. We staan in het overdekte bushokje. Eigenlijk gek, dat we wel een woord voor overdekt wachten bij de bus hebben bedacht, maar niet voor overdekt wachten op een klein station. Treinhokje.

De ramen van het hokje zijn bevroren, maar omdat het hokje iets van warmte vasthoudt, zijn ze beschrijfbaar.

Hij tekent. Een gezichtje.

Zij becommentarieert. Zijn gezichtjes.

“Jij kunt echt geen rondjes tekenen.”

“Ik schoot uit. En nu is het een aap.”

“Hoe oud ben je eigenlijk?”

“Is toch gewoon leuk.”

Hij tekent door. En hoezeer zij ook de verstandige en volwassene wil zijn, hoevaak ze ook de vraag herhaalt hoe oud hij eigenlijk wel is, kleuter, gaat ze onbewust toch mee in zijn spel. “En wat is dit?”

“Een olifant.”

“Maar dan moet je daar nog wel even die snuit verlengen.”

De trein is laat. Het wachten duurt lang. Ik kijk nog eens naar de jonge mensen. Hij staat inmiddels met zijn handen in zijn zakken te blauwbekken.

En zij? Zij heeft de hele dierentuin op het hokje getekend. Heerlijk. Nooit te oud voor ijspret.