Vandaag- Doe het zelf specialist

Zorg eerst goed voor je spullen, dan je mensen en dan jezelf, schijnen ze je in het leger te leren. 

Ik zorg graag goed voor mijn mensen, dan mijn spullen en dan mijzelf. Dat heeft het leven mij geleerd. 

Gisteren einde dag was het spullen tijd. Er zat een rozet los op een deur.

In het dorp zit een specialist in hang en sluitwerk. Dat je ervan kunt leven. Aan zijn voorkomen te zien, lukt dat ook maar ternauwernood. Ik toog, met foto’s van de loszittende rozet, naar de specialist. Zo’n kilometer fietsen bij mij vandaan.

Ik legde mijn probleem voor, hij gaf me spullen en zei wat te doen. Een kilometer later kwam erachter dat ik nog een rozet nodig had, weer twee kilometer later bleek ik verkeerde schroeven te hebben en weer twee kilometer later kreeg ik een pinnetje niet los. Totaal vier keer op en neer naar de specialist. Klussen is nooit mijn hobby geweest.

De specialist hielp me, maar niet van harte. Omdat hij nooit goed bedacht heeft wat hij nu is: een leverancier voor doe het zelvers of een specialist die advies aan huis geeft (met voorrij kosten) en het daar graag zelf maakt.

Hij zit er tussen in en dat was goed te voelen. 

Ik: “wat zijn die schroeven duur”

Hij: “En mijn advies dan, wat denk je dat dat kost??”

Ik (vier kilometer later): “je gaf me vier schroeven te veel mee. Die wil ik graag terugbrengen”. En ik legde ze op de toonbank in afwachting van geld retour.

Hij (terwijl hij naar zijn kantoortje liep): “Leg ze daar maar neer.” En sloot de deur.

Niks geld terug. Ik denk te moeten begrijpen dat ik betaald heb voor zijn advies? Wat een ingewikkeld leven. 

Zorg goed voor je klanten en dan voor jezelf. Misschien moet hij alsnog het leger in. 

Vandaag- Lach, hoe beLACHelijk moeilijk het ook lijktย 

Als zestien jarige draaide ik ver weg in de VS graag het liedje “don’t worry, be happy”. Ik zong het (vals) mee en danste erop. Zonder me heel bewust te zijn van de woorden, gaf het me energie. Bracht het een glimlach op mijn gezicht en verminderde het de stress van het niet kunnen aarden alleen in het verre land.

Pas vandaag realiseer ik me hoe simpel de woorden zijn. Maak je geen zorgen, wees slechts blij. En, in hun simpelheid, hoe waar de woorden ook zijn. Zorgen maken doe je zelf. Het is een keuze. Zorgen en negatieve gedachten leiden tot stress en angst. Negativiteit is een gevoel van controle: zie je wel, het gaat mis.

Ik zet don’t worry be happy extra hard aan op mijn oortjes. Het is tijd. Tijd om te doen wat 28 jaar geleden al effectief bleek: de knop omzetten. Het is tijd voor een glimlach. Hier en nu. Omdat een glimlach vanzelf zorgt voor een lach, voor een positieve kriebel, gedachte, woord of handeling.

Positiviteit. Dat klinkt zo รผber happy. Zo mindfull correct. Zo citaten wijs. Zo LINDA.

Het maakt me niet uit. Het is waar ik, jij, wij gelukkiger van worden. Gelukkiger dan van negativiteit. Een open deur van jewelste, maar belachelijk moeilijk om in de praktijk te brengen.

Ik ben klaar met mijn eigen gezeur, -treur.

Vandaag draai ik alles thumbs up. Besef ik dat alle realiteit buigbaar is. Dat wat ik negatief frame, kan ik ook positief neerzetten. Vandaag glimlach ik, ontspan ik en kies ik om de mooie kanten te zien. Van al wat me overkomt.

Vandaag werd ik voor de wekker wakker. ๐Ÿ‘

Vandaag fietste ik zingend door de regen naar de sportschool. ๐Ÿ‘

Vandaag deed ik 225 situp oefeningen. ๐Ÿ‘

Vandaag is begonnen.๐Ÿ‘

#zing

#lach

#behappy

Vandaag- Wist ik niet dat de Tour de France kon inspireren

Op de loopband in de sportschool kijk ik graag naar anderen die ook afzien. TV programma’s als MTV ‘Made’, waarin een Amerikaanse jongere iets probeert te worden wat hij of zij totaal niet is- de nerderige slungel wordt football ster, het tomboy meisje gaat een ballet uitvoering doen. Maar ook programma’s over mensen die massa’s kilo’s kwijt moeten en hard moeten trainen zie ik graag. Moedige mensen die mij inspireren om door te rennen.

Gisteren was het armoe op TV dus bleef ik hangen bij de Tour de France. Ook afzien voor die gasten. Ik begrijp niets van het spelletje. Natuurlijk, fietsen, maar de logica in het signaleren met handen, het binnen de ploeg afwisselen van koprijders en dan toch door een andere kleur worden ingehaald. Het oogt vermoeiender dan het fietsen zelf.

Terwijl ik rende zag ik hoe een van de fietsers naar de zijkant moest. Om een wiel te verwisselen. Op 166 km bergen kan dat gebeuren. Moet het misschien wel, weet ik veel. 

Aanvankelijk stond hij er rustig bij. Rustig wachtend tot de achterband was afgehaald en een nieuwe werd opgeklikt. Mijn oog was inmiddels op de assistent. Het wiel wilde niet. Zat er niet recht in, wilde niet klikken, had een slag? De renner werd ongeduldig. Begon achterom te kijken, korte rukjes aan het stuur te geven. Bevelen te snauwen. Waardoor het allemaal niet sneller ging. 

De assistent bleef rustig. Doorbrak de vicieuze cirkel. Ging niet mee in de paniek, deed wat hij moest doen, voelde nog eens extra aan het wiel voordat hij zijn hand op de onderrug van de wielrenner legde en hem enkele meters vooruit duwde. Hij liet zich niet gek maken. Was er 100% voor het succes van de ander. 

Over moedig en inspirerend gesproken.