Vandaag- De NS politie werkt relativerend

Reading Time: 1 minute

We hebben een CSI vandaag. Een Harry Hole ( voor de niet liefhebbers van Thriller auteur Jo Nesbo, Harry Hole is dΓ© rechercheur die alle misdaden oplost).

Voor mij staan drie stevige mannen in politie tenue met geel NS vest te wachten op de binnenkomende trein. “Ik stond toch al back up?” Zegt de een tegen zijn twee collega’s die achter hem opgesteld staan. “Ja, maar jij nam het telefoontje aan. Dus jij hebt uit eerste hand het signalement.”

De trein komt tot stilstand, ze zoeken de juiste coupe. Eerste klas! Ik heb het altijd geweten, boeven rijden op stand.

In de drukte van de ochtendspits raak ik ze kwijt. De mannen van de NS politie. Ik hoor nog een portofoon, er is nog wat drukte en dan zet de trein zich in beweging. De dienders zijn nergens meer te bekennen.

Ik snap wel dat Jo Nesbo graag politie thrillers schrijft. Zoveel ruimte voor fantasie. Wie zat er in die trein, hebben ze hem (of haar!) te pakken, hoe gaat het verder, ontsnapping, EBI, pepperspray?

Er wat een beroepskeuze. Het spoor veilig houden. Altijd bewust de moeilijke situaties opzoeken, oplossen. Altijd in de vecht stand. Altijd spanning.

September is een drukke maand op mijn werk. Veel deadlines, veel afbreukrisico. Ik leun nog eens lekker achterover op mijn klapstoeltje. Zo’n politie ochtend tafereel is uitermate heilzaam voor mij. Het relativeert de spanning in mijn baan 😁

Vandaag- The big issues

Reading Time: 2 minutes

Kun je teveel ergens aandacht voor vragen? Bestaat zoiets als overkill?

Ik geloof dat het alleen bij onbeduidende dingen het geval is. Bij de dingen die levensgeluk of waarde niet bepalen. Maar bij the big things in life? Keep bringing them on!

Recent las ik een Jane Austen. Mooie verhalen over de wereld van 1800, over de adellijke stand en hoe zij neerkijkt op het volk, over de positie van de vrouw. Een wereld nog te winnen. Twee eeuwen verder zijn we qua vrouwen op stoom, maar er ook nog niet.

In de bioscoop draait The BlackkKlansman over de Ku Klux Klan en hoe een zwarte man daar lid van wordt. Het einde is (al lang geen spoiler meer, want op elke tv geweest) de ontluisterende tekst van Trump die in het drama van Charlottesville in 2017 “alle partijen” schuldig acht. En de leider van de KKK dankte hem daar publiekelijk voor. Ja zwart en blank zit naast elkaar in de metro, maar ook daar is nog een wereld te winnen.

Gisteren zag ik op Facebook een geweldige uiting van Coco Cola en ’s avonds de nieuwe commercial van de NS op tv. Beiden brengen homoseksualiteit in beeld. Beiden op een mooie en aansprekende en gedurfde manier. Want hoewel sommigen vinden dat de wereld daar al gewonnen is, hoor ik van homoseksuelen om mij heen dat het eerder slechter dan beter gaat de laatste jaren. We vallen terug in homofobie, ook in dit tolerante land.

Op grote issues bestaat er geen overkill wat mij betreft. Bring it on.

Vandaag- Hou ik me gewoon aan mijn plan

Reading Time: 1 minute

Om 22 minuten over de fietsenstalling van de NS binnen fietsen. En jezelf vertellen dat je de trein van 25 over niet haalt en rustig wacht op de volgende. Dat is het plan.

In de fietsenstalling je fiets netjes stallen. Rustig je sleutelbos zoeken in die vrouwentas die altijd dieper is dan je denkt. Immers je was toch niet van plan de trein van 25 over te halen.

Bij het weglopen uit de stalling lees je op de borden dat het 23 over is. Je loopt rustig richting stationshal, de trap met twee treden tegelijkertijd, net zoals normaal.

Bij het inchecken klokt je ov chip kaart 24 over. Na twee rustige passen…

zet je toch de sprint in. Naar perron zes, helemaal aan de andere kant van het station (het is en blijft een provincie stad).

Je veters zijn los, het kan je niet deren. Je rent de roltrap af, pas op, struikel niet, hoor je nog in je rechteroor.

Ergens klinkt al een fluit. Is het de jouwe? Je schiet naar binnen en ploft hijgend neer. De trein zet zich in beweging.

Zelfs binnen een tijdsframe van drie minuten hou ik me niet aan mijn eigen plan. Shocking πŸ˜‰

Vandaag- Heel diep petje af

Reading Time: 2 minutes

In 48 uur heb ik alle verschijnselen van de griep weggekopt. Dat klinkt stoer, maar God wat voelde ik me lamlendig. En ik heb me toch vervrouwd. Iedereen die wel eens een man met griep heeft meegemaakt, de beroemde mannengriep, weet dat het woord vermannen niet juist is.

Op dat moment dat je weer een beetje de wereld om je heen ziet, de zon, maar ook alle klusjes in het huis, besef je hoe ongelofelijk belachelijk zwaar het moet zijn als je echt, echt ziek bent.

Elke week naar de chemo moet, eerst anderhalf uur onder een cool cap om je haar te behouden en dan nog uren aan het infuus. Om vervolgens hondsmoe thuis te komen. 48 uur kapot bent. Elke week weer. En daar is dan dat huishouden, die klusjes, dat ‘gewone’ leven.

Een hernia die je maanden verlamt. Maar gewoon elke dag werken en ’s avonds gesloopt thuis komen. Niets meer kunnen. En daar is dan dat huishouden, die klusjes, dat ‘gewone’ leven.

MS hebben en weten dat het meer en meer van je vraagt, dat binnenkort een stok niet meer volstaat en de rolstoel naar binnen gereden moet worden. En ook daar is dan dat huishouden, die klusjes, dat ‘gewone’ leven.

Niet zomaar voorbeelden. Voorbeelden uit mijn directe omgeving. Zoals iedereen zomaar voorbeelden uit zijn eigen omgeving kan noemen. Of uit het eigen lijf.

Ik heb diep respect voor alle mensen die echt ziek zijn. Potdorie. Ik zou niet weten of ik het zou kunnen. Opstaan. Doorgaan. De wereld tegemoet treden.

En ik snap heus dat als het daar is, je doet, gaat, met goede en slechte dagen. Maar toch. Heel diep petje af vandaag. Voor al die mensen waarvoor gezondheid geen vanzelfsprekendheid is.

Vandaag- Top opening

Reading Time: 2 minutes

Werkend op een universiteit ben ik me zeer bewust van de start van een nieuw jaar. Schooljaar. Collegejaar. Begin september of eind augustus gaan de spreekwoordelijke poorten naar kennis en ontwikkeling weer open. Ik gok dat menig jongere het de poorten naar de hel noemt, maar wijsheid komt met de jaren ?.

Bijzonder mooi vond ik het deze week dat er zoveel aandacht was voor de opening van het MBO school jaar. Waar hogescholen en universiteiten er traditioneel bij stil staan, deden MBO opleidingen dat niet zo expliciet. Nuchter ging men gewoon van start. Nu geloof ik niet dat de rest van de wereld wakker ligt dat het hoger onderwijs weer begint, het is toch typisch iets van de kaasstolp waar binnen je werkzaam bent. Zit je werkveld in de zorg dan ken je de dag van de zorg, 17 maart, werk je met de EU, dan ken je Europadag, 9 mei. Werk je niet in de betreffende sector, dan ken je die dagen niet. Tenzij je de koning uitnodigt.

MBO scholieren zijn scholieren en geen studenten, en krijgen daardoor geen studentenkortingen in bioscopen en op andere plekken. MBO studenten van allochtone afkomst hebben grotere moeite met het vinden van een stage dan HBO studenten van allochtone afkomst. MBO is voor Dommies.

Het zijn gangbare obstakels waar MBO-ers tegen aan lopen. Dus top gedaan. Top dat de koning was uitgenodigd, top dat hij kwam en top dat hij het belang van MBO voor het welzijn en de welvaart van Nederland zo benadrukte.

En top dat de hele Nederlandse pers erover schreef. Niemand weet dit jaar wanneer Europa dag is en hoe laat het academisch jaar wordt geopend. Maar iedereen weet dat de MBO-ers trots gestart zijn om Nederland en zichzelf te blijven ontwikkelen.