Vandaag- Hip, modern en vooruitstrevend

Reading Time: 2 minutes

goud

Heel lang, eigenlijk tot gisteren, heb ik gedacht dat ik hip, modern en vooruitstrevend was. Ben.

Gisteravond zat ik in een echte trein. Geen sprintertje vol lokalo’s, maar ’n intercity richting randstad. In de spits. Ramvol. De WiFi draaide overuren. En ik constateerde dat ik de enige was die geen filmpjes zat te kijken op zijn telefoon. Met oortjes in. Ik las een boek. Niet op een ereader, maar gewoon een dwarsligger van papier, notabene geleend van de bieb.

Naast me sprak iemand aan de telefoon over het belang van domotica in je huis. Slimme thermostaat was kinderspel, het ging over ijskasten met video zodat je weet wat je er hebt liggen en iPads die op basis van de beelden automatisch boodschappen lijstjes maken én doorsturen naar de appie to go. Kasten waarin je je kleding hangt en ze tegelijkertijd kreukloos stoomt. En lichtsystemen die spontaan en ongeprogrammeerd aanspringen om inbrekers op afstand te houden. Ik zit midden in een domotica loze verbouwing.

Het ergste, tevens grootste bewijs dat ik niet hip, modern of vooruitstrevend ben, is dat ik blij ben met mijn bieb boek. Het flinterdunne papier van de dwarsligger in mijn hand. Het beeld dat Adriaan van Dis oproept wanneer hij de strijd met zijn moeder beschrijft over het openen van een kist uit haar verleden. Want vroeger hadden wij ook zo’n kist. Zo’n hutkoffer die als afzetplek in de hal stond. Je legde er je sleutels op. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat in de koffer zat. Of zit. En kan in me dus alles voorstellen en visualiseren bij de strijd om de hutkoffer in ‘Ik kom terug’.

En heel eerlijk is het met de domotica niet anders. Ik vind het oprecht leuk om andere producten te kopen in de supermarkt. Omdat ze in de aanbieding zijn bijvoorbeeld, of omdat mijn oog er op valt. Struinen over de markt zonder lijstje en maar zien waar je mee thuis komt. Met wel de verplichting om de groentelade uit de ijskast elke week leeg te eten. Ook al zo ouderwets. Ik loop graag een paar meter extra om wat lichten uit te doen en, strijken is zen. Ik vind het niet leuk als ik eraan begin, maar halverwege zijn mijn gedachten elders, of nergens, en doet het me dus goed. En ja, dat gevoel van leegte kan ik ook wekelijks bereiken in een zaaltje vol esoterisch zwetend vrouwen, maar waarom zou ik, als ik mezelf tegelijkertijd nuttig kan maken ten behoeve van mijn kleding kast.

Ik Ben. Hip of niet. Modern of niet. Vooruitstrevend of niet.

Ik Ben Mezelf.

Vandaag- Ook voor alfa’s: gelukslogica

Reading Time: 2 minutes

Als echte alfa waren wiskundige formules niet mijn middelbareschoolfavoriet. Ik dacht altijd heel anders logisch dan de logica van de exacte wetenschap.

Deze week was er media aandacht voor het boek de logica van geluk. Top baas van Google (dan ben je niet vies van een algoritme meer of minder) schreef het boek na het overlijden van zijn zoon.

Geluk is te vatten in een formule. Ik dreig af te haken. Misschien is het al ruim twee jaar communiceren met en voor technische wetenschappers bij de Technische Universiteit Eindhoven dat ik besluit de formule tot me te nemen.

Geluk is simpel (dat is niet de formule 😉). En geluk heeft alles te maken met verwachtingen. Brengt het leven dat wat je verwacht, dan voel je je gelukkig. Brengt het leven niet wat je verwachtte, dan ervaar je geen geluk. Die verwachting creëer je zelf. Je brein bedenkt iets. En als dat bedenksel niet uit komt, is je hart verdrietig. Ongelukkig.

De kunst is om je brein slechts als een instrument te zien. Wat je naar believen aan maar vooral ook uit kunt zetten. Levert het geen nuttige of vrolijke gedachte? Dan schakel het maar af, of om. Naar wel iets nuttigs of vrolijks.

De bewijsvoering voor deze logica zie ik terug in het programma Steenrijk, Straatarm, wekelijks op SBS6. Twee gezinnen ruilen een week van huis en weekbudget. Arm wordt rijk, rijk arm. De armen genieten best van een weekje rijkdom, maar zijn vooral ook gelukkig in hun eigen leven. Hoewel ogenschijnlijk torenhoge zorgen (voedselbank afhankelijk) verwachten ze minder dan de rijken. En wie minder verwacht ziet dat het leven eerder voldoet aan die verwachting. En is dus gelukkiger. De rijken leren dat met veel minder verwachtingen het dus minstens zo leuk is. En er onverwachte cadeautjes zijn, vaak in het samen doorbrengen van tijd.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Elke keer dat mijn brein iets nutteloos of niet vrolijks produceert het een halt toe roepen. Vandaag is het al twee keer gelukt. En al evenzoveel keer niet. Ik hou vol. Als ik na al die jaren overtuigd alfa de beta logica van geluk kan snappen, moet dit toch ook lukken😁

#braintrainer
#mindfitness
#meerjarenplan
#mogawdat

Vandaag- STOM

Reading Time: 1 minute

Ik doe even een LINDAtje. Maandelijks vertelt iemand wat STOM is:

Vrouwen (ja sorry, het zijn altijd vrouwen) die vertellen over hoe hun kindje tegen een ander kindje iets zei. En dat op zo’n kindjes toon. Het woord kindje in dat verband. Echt stom.

Vrouwen (ja opnieuw alleen bij vrouwen) met snorharen. Vooral in de stoel naast je in de trein. Zodat je er extra goed zicht op hebt. Harsen dames, harsen. Een snor is niet, nooit aantrekkelijk. Stom.

Receptionistes (kunnen ook mannen zijn) die wel al aan het werk zijn, maar nog niet de deur open doen voor anderen. Heel stom.

Studenten die in een toch al overvolle trein extra hard gaan praten om aandacht te trekken. Nee, we vinden je gebrabbel niet interessant. Sterker nog, hou je kop, het was een lange dag. Doe niet zo stom.

Spambombardementen. Elke dag weer. Een spamfilter die niet meer werkt. Boosmakend stom.

Wakker worden en niet kunnen bedenken dat het geluk in de dag moet zitten. In kleine dingen. Omdat de grote niet elke dag langskomen. Stom dat ik dat toch zo vaak vergeet.

Stom. Orkanen die levens verwoesten. Trump die kinderen niet meer beschermt. Myanmar dat mijnen plaatst bij grens. Stom.

Gisteren de laatste zonderjasdag. Super stom.

Vandaag- Clear your mind

Reading Time: 1 minute

Ik moet bekennen dat ik nog nooit zo'n tweet heb geplaatst. En hoewel deze ook niet van mij was, vond ik het magisch te zien wat er gebeurde. In slechts 2 minuten.

De trein is toch een beetje een scrollplek. Helaas krijgen we door alle slimme (?) Facebook algoritmes steeds meer van hetzelfde aangeboden. Omdat gedrag uit het verleden klaarblijkelijk mijn toekomstige interesses voorspelt. Terwijl het juist zo leuk zo zijn om eens iets anders te lezen. Zoals je in een magazine ook opeens een artikel kan hebben wat je eigenlijk van plan was over te slaan, maar dat verrassend boeiend blijkt. Juist die inzichten brengen je verder, geven je zuurstof voor weer nieuwe kansen of ideeën, maar verlichten ook de zorgen in je hoofd.

Ik scroll door twitter. Ook dat is volledig gepimpt op mij, met veel " misschien wil je deze ook volgen" tips. Gelukkig doe ik dat zo vaak, dat ik niet meer weet wie of wat ik volg, en dus zomaar opeens verrast kan worden. Door tiny buddha.

De tekst bracht me verder. Want hoe obligaat misschien ook, het was precies wat ik nodig had. Maar wat me nog veel meer energie en lach en kriebels gaf, was de wijze waarop- terwijl ik de tweet las en op me liet inwerken- de retweet en like teller omhoog schoot. Het was niet alleen grappig om te zien, maar veel meer nog was het een connectie met al die mensen die op dat moment, ergens op de wereld, ook die tweet lazen. En er ook iets bij voelden.

Opeens verbonden met de wereld. Dat voel je in je hart.

Gisteren- Geworteld en vrij

Reading Time: 1 minute


Het waaide. Stevig. Metershoge coniferen markeren de grens van mijn tuin. Ze zwiepten, wuifden en tolden.

Waar voert de wind heen? Waar landt het zaadje? Vindt het daar een vruchtbare bodem, en voor hoe lang? Wanneer komt het uit de knop, staat het in de volle bloei van het leven en welke toevalligheid markeert verval? Is het in staat het geknakte kopje opnieuw omhoog te richten en de zon te omarmen?

De coniferen zien het vanuit grote hoogte aan. Diep geworteld houden ze stand tegen welke kracht dan ook. Toch genieten ook zij van de wind. Laten ze hun toppen meevoeren, waaien ze helemaal leeg.

Ik zat gisteren in mijn tuin en deed als de coniferen en het zaadje. Hoofd in de wind, alle muizenissen weggeblazen. De wind heeft me al op vele plekken gebracht. Ik richt mij naar de zon en prijs me gelukkig. Geworteld en vrij. Mooier kon ik niet jarig zijn.

#dankvoorallefelicitaties
#gezegend