Vandaag- Hip, modern en vooruitstrevend

Reading Time: 2 minutes

goud

Heel lang, eigenlijk tot gisteren, heb ik gedacht dat ik hip, modern en vooruitstrevend was. Ben.

Gisteravond zat ik in een echte trein. Geen sprintertje vol lokalo’s, maar ’n intercity richting randstad. In de spits. Ramvol. De WiFi draaide overuren. En ik constateerde dat ik de enige was die geen filmpjes zat te kijken op zijn telefoon. Met oortjes in. Ik las een boek. Niet op een ereader, maar gewoon een dwarsligger van papier, notabene geleend van de bieb.

Naast me sprak iemand aan de telefoon over het belang van domotica in je huis. Slimme thermostaat was kinderspel, het ging over ijskasten met video zodat je weet wat je er hebt liggen en iPads die op basis van de beelden automatisch boodschappen lijstjes maken én doorsturen naar de appie to go. Kasten waarin je je kleding hangt en ze tegelijkertijd kreukloos stoomt. En lichtsystemen die spontaan en ongeprogrammeerd aanspringen om inbrekers op afstand te houden. Ik zit midden in een domotica loze verbouwing.

Het ergste, tevens grootste bewijs dat ik niet hip, modern of vooruitstrevend ben, is dat ik blij ben met mijn bieb boek. Het flinterdunne papier van de dwarsligger in mijn hand. Het beeld dat Adriaan van Dis oproept wanneer hij de strijd met zijn moeder beschrijft over het openen van een kist uit haar verleden. Want vroeger hadden wij ook zo’n kist. Zo’n hutkoffer die als afzetplek in de hal stond. Je legde er je sleutels op. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat in de koffer zat. Of zit. En kan in me dus alles voorstellen en visualiseren bij de strijd om de hutkoffer in ‘Ik kom terug’.

En heel eerlijk is het met de domotica niet anders. Ik vind het oprecht leuk om andere producten te kopen in de supermarkt. Omdat ze in de aanbieding zijn bijvoorbeeld, of omdat mijn oog er op valt. Struinen over de markt zonder lijstje en maar zien waar je mee thuis komt. Met wel de verplichting om de groentelade uit de ijskast elke week leeg te eten. Ook al zo ouderwets. Ik loop graag een paar meter extra om wat lichten uit te doen en, strijken is zen. Ik vind het niet leuk als ik eraan begin, maar halverwege zijn mijn gedachten elders, of nergens, en doet het me dus goed. En ja, dat gevoel van leegte kan ik ook wekelijks bereiken in een zaaltje vol esoterisch zwetend vrouwen, maar waarom zou ik, als ik mezelf tegelijkertijd nuttig kan maken ten behoeve van mijn kleding kast.

Ik Ben. Hip of niet. Modern of niet. Vooruitstrevend of niet.

Ik Ben Mezelf.

Vandaag- #metoo

Reading Time: 2 minutes

Het is natuurlijk loei gevoelig. Om als vrouw nu iets te vinden van al die vrouwen. Die zich rondom #metoo uitlaten over mannen.

En lees me goed. Het zit in het woord Rondom. Want ik vind het uiteraard onacceptabel dat een man ongevraagd met zijn handen aan een vrouw zit. Net zoals het onacceptabel is wanneer een vrouw ongevraagd met haar tengels aan een vent zit. Isooknieoke. En natuurlijk vind ik het meer dan goed dat dit ongewenste gedrag nu openlijk benoemd wordt, gezien wordt. Hopelijk leidt het tot echte verandering.

Maar de feministische hetze die nu ontstaat, die niets te maken heeft met seksuele intimidatie op zich, daar krijg ik pukkels van.

Het zijn de zinnetjes als “no power, no pussy”. Dat doet vermoeden dat seks niets meer met liefde te maken heeft, dat in een gezonde relatie niet vrouw en man samen bepalen wanneer ze de liefde bedrijven, maar de vrouw het openen van haar benen als een instrument inzet om gelijkwaardig te worden? Het is een contradictio in terminis. Alleen al het voorstellen bewijst de ongelijkwaardigheid.

Het zijn de opmerkingen in talkshows als “Fijn, alleen maar vrouwen aan tafel”, alsof daarmee de gesprekken beter worden, alsof de uitzonderlijke fijnheid van de soort duidelijk moet worden gemaakt, die geweldig gedijt zonder de mannelijke wederhelft.

Het zijn de observaties als “de man heeft zich de straat toegeëigend”. Zonder dat het gepaard gaat met enige uitleg, wordt een joekel van een frame neergezet. Back to the middle ages, als vrouw kun je nergens heen, je territorium is je huis. Het aanrecht. Het is karikaturaal. En voegt niets toe.

Lees me goed. Ik ben zeer voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen. In salaris, in carriere stappen, in autonomie en uiteraard, in respect voor lijf en leden. Maar we zijn niet hetzelfde. En dat willen we ook helemaal niet. Want we vinden het als vrouw wel leuk wanneer de man galant en charmant de deur voor ons open houdt. En vele vrouwen willen liever niet full time werken omdat ze graag en met veel liefde voor hun kinderen willen zorgen.

Dus laten we met respect voor de verschillen, gelijkwaardig met elkaar om gaan. Daar zeg ik #metoo tegen.

Vandaag- De jaarband

Reading Time: 2 minutes

Prachtig ziet het eruit. Een stijldansend paar. Ooit wil ik het weer eens proberen. Als ik ouder en wijzer ben misschien. Mijn eerste tango pogingen faalden jammerlijk. Ik kon de controle niet uit handen geven, wilde leiden en niet volgen. Muziek maakt een groot gevoel van vrijheid in mij los, maar me overgeven aan de dans bleek een stap te ver. Vijf drama avonden en een relatiecrisis verder, besloot ik te stoppen. En het misschien nog eens te proberen, wanneer ouder en wijzer.

Veranderen is niet menselijk. Groeien en ontwikkelen wel. Wanneer daarin bewust verandering verpakt wordt, lukt het misschien. Eerst anders te doen, elke dag, om uiteindelijk een beetje anders te worden.

Dit weekend ga ik met dertien vrouwen naar een eiland. Om te vieren dat we elkaar 25 jaar geleden ontmoet hebben. Zo’n vijf jaar lief, leed en lol deelden. Ik lees het dagboek van toen terug. Geschreven in de ontgroeningstijd, een periode van pakweg een maand waarin anderen bepaalden wat ik moest doen. Om zo een jaarband te kweken, een groepsgevoel, saamhorigheid.

Wanneer ik de teksten van toen teruglees, schrik ik. Van mezelf. Toen al, of juist, in mijn puurste vorm niet in staat om me over te geven, om te doen wat anderen wilden. En omdat het wel moest, deed ik het met veel getob en getrut. Na 25 jaar mag ik dat wel van mijzelf zeggen. Tobberd. Inmiddels weet ik, door groei en ontwikkeling, dat al het getob niet nodig was geweest. Had ik me kunnen overgeven aan het feit dat anderen mijn dag bepaalden, dan had ik ontdekt dat daarmee onverwacht leuke dingen konden gebeuren. Want ook dat is natuurlijk wat controle uit handen geven doet. Je wordt verrast. Er ontstaat vrijheid.

Morgen zit ik op een eiland. Ik laat de controle en het getob thuis en laat me verrassen. En als ik weer thuis ben, ga ik op dansles.

#hannekeschrijftdinsdagweer

Vandaag- Dubbel waardevol uit de oude doos

Reading Time: 1 minute

Rommelend door oude spullen vond ik mijn naam. In stickers. Zoals je ook rommelend door oude spullen holly hobby plaatjes kunt vinden. Of heel speciaal tekenpapier, kalligrafeer stiften. Voor jongens zal dat “heel speciaal niet gebruiken”- lijstje ongetwijfeld andere parafernalia bevatten. Al mag je dat tegenwoordig niet meer zeggen, dat jongens en meisjes anders zijn..

Hoe dan ook. Het fenomeen is gelijk. Toen vond je het zonde om te gebruiken, nu denk je “zonde dat je het toen niet hebt opgebruikt”.

Terwijl ik het vel in mijn hand heb, voel en herinner ik me de sensatie van toen. Hoe gaaf ik het vond, mijn naam in stickers. Hoe speciaal dat was, stickers speciaal voor mij en mij alleen. Dat sentiment van verliefd op jezelf. Even. Eigenlijk een prachtige basis, immers alle liefde begint met de liefde voor jezelf.

En hier zit ik dan nu met mijn stickervel. Geloof niet dat ik nog schriftjes heb die met mijn naam gelabeld moeten worden. Of boeken om te kaften en van eigenaarsmarkering te voorzien. Lunchbox, drinkbeker? Nope.

Ik stop ze terug in de oude doos. Over 25 jaar vis ik ze er opnieuw uit. Om opnieuw dat gevoel van toen her te beleven. Zo worden alle ‘zonde om niet te gebruiken’ misschien juist wel dubbel gebruikt. Als trigger voor herinneringen. Dubbel waardevol.

Vandaag- Ook voor alfa’s: gelukslogica

Reading Time: 2 minutes

Als echte alfa waren wiskundige formules niet mijn middelbareschoolfavoriet. Ik dacht altijd heel anders logisch dan de logica van de exacte wetenschap.

Deze week was er media aandacht voor het boek de logica van geluk. Top baas van Google (dan ben je niet vies van een algoritme meer of minder) schreef het boek na het overlijden van zijn zoon.

Geluk is te vatten in een formule. Ik dreig af te haken. Misschien is het al ruim twee jaar communiceren met en voor technische wetenschappers bij de Technische Universiteit Eindhoven dat ik besluit de formule tot me te nemen.

Geluk is simpel (dat is niet de formule 😉). En geluk heeft alles te maken met verwachtingen. Brengt het leven dat wat je verwacht, dan voel je je gelukkig. Brengt het leven niet wat je verwachtte, dan ervaar je geen geluk. Die verwachting creëer je zelf. Je brein bedenkt iets. En als dat bedenksel niet uit komt, is je hart verdrietig. Ongelukkig.

De kunst is om je brein slechts als een instrument te zien. Wat je naar believen aan maar vooral ook uit kunt zetten. Levert het geen nuttige of vrolijke gedachte? Dan schakel het maar af, of om. Naar wel iets nuttigs of vrolijks.

De bewijsvoering voor deze logica zie ik terug in het programma Steenrijk, Straatarm, wekelijks op SBS6. Twee gezinnen ruilen een week van huis en weekbudget. Arm wordt rijk, rijk arm. De armen genieten best van een weekje rijkdom, maar zijn vooral ook gelukkig in hun eigen leven. Hoewel ogenschijnlijk torenhoge zorgen (voedselbank afhankelijk) verwachten ze minder dan de rijken. En wie minder verwacht ziet dat het leven eerder voldoet aan die verwachting. En is dus gelukkiger. De rijken leren dat met veel minder verwachtingen het dus minstens zo leuk is. En er onverwachte cadeautjes zijn, vaak in het samen doorbrengen van tijd.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Elke keer dat mijn brein iets nutteloos of niet vrolijks produceert het een halt toe roepen. Vandaag is het al twee keer gelukt. En al evenzoveel keer niet. Ik hou vol. Als ik na al die jaren overtuigd alfa de beta logica van geluk kan snappen, moet dit toch ook lukken😁

#braintrainer
#mindfitness
#meerjarenplan
#mogawdat