Vandaag- Het diepste dieptepunt

Reading Time: 1 minute

Hoe vaak zou het al door haar hoofd geschoten zijn? Was het al bij het opstellen van de lijst voor de Kamer? Toch zeker bij de formatie besprekingen? En waarschijnlijk op een heleboel onbeduidende momenten. Misschien wel tot paniek aan toe. En maar blijven glimlachen.

Gisteravond trad minister van Defensie Jeanine Hennis af. Het moet al een miljoen keer sinds de dood van de twee militairen door haar hoofd gegaan zijn. Hierop ga ik vallen.

Ze is de eerste vrouw op de VVD lijst, de tweede plek innemend op die lijst, zonder twijfel een van de nieuwe ministers in het nieuwe kabinet. Een glansrijke carrière en een glorende toekomst. Tot gisteren.

Vaak hoor je dat een dieptepunt in het leven leidt tot onverwacht mooie hoogtepunten. Inzichten en ervaringen die je anders nooit had gekend, die je sterker maken. Zelfs tot het punt dat men de ervaring niet had willen missen. Dat het dieptepunt het waard was.

Ik geloof best dat dat zo is. En ik geloof ook dat we onszelf dat graag vertellen, en er daarom ook in geloven. Omdat anders het dieptepunt echt te diep was. Als het echt nergens goed voor is geweest.

Ze zal niet vrolijk wakker geworden zijn. Het wellicht zien als krater waar ze nooit meer uit komt.

En natuurlijk zijn feelings facts, toch durf ik te stellen dat haar krater een kuiltje is in vergelijking met dat van de ouders van de omgekomen militairen. Het verlies van je kind. Dat had je graag willen missen.

Vandaag- De jaarband

Reading Time: 2 minutes

Prachtig ziet het eruit. Een stijldansend paar. Ooit wil ik het weer eens proberen. Als ik ouder en wijzer ben misschien. Mijn eerste tango pogingen faalden jammerlijk. Ik kon de controle niet uit handen geven, wilde leiden en niet volgen. Muziek maakt een groot gevoel van vrijheid in mij los, maar me overgeven aan de dans bleek een stap te ver. Vijf drama avonden en een relatiecrisis verder, besloot ik te stoppen. En het misschien nog eens te proberen, wanneer ouder en wijzer.

Veranderen is niet menselijk. Groeien en ontwikkelen wel. Wanneer daarin bewust verandering verpakt wordt, lukt het misschien. Eerst anders te doen, elke dag, om uiteindelijk een beetje anders te worden.

Dit weekend ga ik met dertien vrouwen naar een eiland. Om te vieren dat we elkaar 25 jaar geleden ontmoet hebben. Zo’n vijf jaar lief, leed en lol deelden. Ik lees het dagboek van toen terug. Geschreven in de ontgroeningstijd, een periode van pakweg een maand waarin anderen bepaalden wat ik moest doen. Om zo een jaarband te kweken, een groepsgevoel, saamhorigheid.

Wanneer ik de teksten van toen teruglees, schrik ik. Van mezelf. Toen al, of juist, in mijn puurste vorm niet in staat om me over te geven, om te doen wat anderen wilden. En omdat het wel moest, deed ik het met veel getob en getrut. Na 25 jaar mag ik dat wel van mijzelf zeggen. Tobberd. Inmiddels weet ik, door groei en ontwikkeling, dat al het getob niet nodig was geweest. Had ik me kunnen overgeven aan het feit dat anderen mijn dag bepaalden, dan had ik ontdekt dat daarmee onverwacht leuke dingen konden gebeuren. Want ook dat is natuurlijk wat controle uit handen geven doet. Je wordt verrast. Er ontstaat vrijheid.

Morgen zit ik op een eiland. Ik laat de controle en het getob thuis en laat me verrassen. En als ik weer thuis ben, ga ik op dansles.

#hannekeschrijftdinsdagweer

Vandaag- Chateautje irgendwo

Reading Time: 1 minute

Als je niet beter zou weten, zou je toch denken chateautje irgendwo. Waar bij het ontwaken de lucht van über versgebakken croissantjes je tegemoet dwarrelt. Waar de koffie versgemalen in handgemaakt keramiek geserveerd wordt. En je niets anders te doen hebt dan staren. Naar de zon. De lucht. De bergen of de weide.

Fysiek ben ik waar ik ben. Op een stationnetje. Wachtend op mijn forensen vervoer. Maar mijn geest kan reizen. In tijd, naar plaatsen, naar emoties.

Terwijl ik wacht vertrek ik. Met mijn oog op de zon.

#mindgame

#powerofthemind

Vandaag- De troonrede is dood

Reading Time: 2 minutes

Ik moet bekennen dat ik alleen de stukjes heb gezien die het nieuws hebben gehaald. Maar, gelet op de term nieuws, zouden dat dan ook de meest noemenswaardige onderdelen moeten zijn. En dan zeg ik: schei er mee uit.

De troonrede is niet meer dan het voorlezen van een boodschappenlijstje. Zoveel meer of minder geld voor die beroepsgroep, zoveel meer of minder geld voor deze maatschappelijke uitdaging. Niet geholpen door het feit dat het een lange lap tekst is, kantje na kantje (waarom leest de koning niet voor vanaf een iPad?), ontstaat een lange en onaansprekende brij aan woorden.

Ik ben geen voor- noch tegenstander van het koninklijk huis. We hebben ze, het is onderdeel van ons verleden. Maar als je, excuus u, dan toch koning bent, dan leen je je (ja ja, u zich) toch niet voor het voorlezen van rijtjes en opsommingen? Dan kies je toch voor het uitdragen van een visie op ons land, op het formuleren van een mooie stip op de horizon waar je met je onderdanen naar toe wil? Dan laat je het boodschappenlijstje toch aan de premier?

Het lijkt me wel inspirerend leiderschap wanneer je als koning dat zou durven. Zelf schrijven (natuurlijk met behulp van een goede speechschrijver die jouw, pardon uw, stijl en toon goed kent), zelf gesprekken voeren met trend watchers. Alle input van al die reizen en afspraken en ontmoetingen in een jaar (allemaal betaald door us the people) verwerken in een prachtige visie. Een voordracht waar we voor thuis blijven, stil voor staan, die ons energie, inspiratie en kracht geeft. Die ons trots maakt Nederlander te zijn, om dit land te wonen, samen te werken met landen dichtbij en ver weg. Die ons prikkelt het goed achter te laten voor wie na ons komt. Een voordracht die appelleert aan zingeving, het grote waartoe.

Met zo’n leven als de koning moet je, eh u, elke dag iets horen, zien, meemaken, wat bijdraagt aan die uiteindelijke rede van de troon.

Ik stuur hem, u, geachte koning, vandaag nog een moleskin opschrijfboekje op. Om elke dag dat wat pakt, vast te houden. Zodat we volgend jaar een rede van de troon als nooit te voren hebben.

De troonrede is dood! Leve de rede van de troon!

Vandaag- De ochtend van een C-E-…

Reading Time: 1 minute

Dit weekend las ik een artikel over het leven van een hotshot. Een C-E-O. Hoe treffend het is dat ze allemaal hetzelfde ochtend ritueel hebben. En dus succesvol blijven. Het leek me de moeite waard om hun tips op te volgen. En zo geschiedde. Vanochtend.

5.45 had de wekker moeten gaan. Als ik Richard Branson, Oprah en Tim Cook wilde volgen. Ai. Het werd 6.15.

“Eerst een kwartiertje tot jezelf komen” was de volgende tip. Dat lukt, dat kan ik! Ik viel prompt weer terug in dromenland.

Het half uurtje zwemmen moest ik over slaan. Ik snap dat dat lekker is, behalve wanneer je daarvoor op de fiets naar het gemeentelijk chloorbad moet springen. Yuk. Ik deed 3 kniebuigingen onder de douche.

Koud afdouchen. Het wordt vandaag niet meer dan 15 graden. Das koud genoeg.

Quality time voordat je aan het werk gaat. Eh… telt snel kopje koffie en goedemorgen roepen naar je partner voordat je de deur uitvliegt? Of moet ik het vrolijke samenzijn met mijn medereizigers bestempelen tot een halfuurtje kwaliteit? Met ongevraagde muziek uit iemands oortjes en een sigarettenwalm van de reiziger voor me in mijn neus?

Hmm..

Ik besluit gewoon mezelf te blijven. CE-nO. Heerlijk.

Fijne maandag. En morgen vroeg weer op 😉