Vandaag- Chateautje irgendwo

Als je niet beter zou weten, zou je toch denken chateautje irgendwo. Waar bij het ontwaken de lucht van über versgebakken croissantjes je tegemoet dwarrelt. Waar de koffie versgemalen in handgemaakt keramiek geserveerd wordt. En je niets anders te doen hebt dan staren. Naar de zon. De lucht. De bergen of de weide.

Fysiek ben ik waar ik ben. Op een stationnetje. Wachtend op mijn forensen vervoer. Maar mijn geest kan reizen. In tijd, naar plaatsen, naar emoties.

Terwijl ik wacht vertrek ik. Met mijn oog op de zon.

#mindgame

#powerofthemind

Vandaag- De troonrede is dood

Ik moet bekennen dat ik alleen de stukjes heb gezien die het nieuws hebben gehaald. Maar, gelet op de term nieuws, zouden dat dan ook de meest noemenswaardige onderdelen moeten zijn. En dan zeg ik: schei er mee uit.

De troonrede is niet meer dan het voorlezen van een boodschappenlijstje. Zoveel meer of minder geld voor die beroepsgroep, zoveel meer of minder geld voor deze maatschappelijke uitdaging. Niet geholpen door het feit dat het een lange lap tekst is, kantje na kantje (waarom leest de koning niet voor vanaf een iPad?), ontstaat een lange en onaansprekende brij aan woorden.

Ik ben geen voor- noch tegenstander van het koninklijk huis. We hebben ze, het is onderdeel van ons verleden. Maar als je, excuus u, dan toch koning bent, dan leen je je (ja ja, u zich) toch niet voor het voorlezen van rijtjes en opsommingen? Dan kies je toch voor het uitdragen van een visie op ons land, op het formuleren van een mooie stip op de horizon waar je met je onderdanen naar toe wil? Dan laat je het boodschappenlijstje toch aan de premier?

Het lijkt me wel inspirerend leiderschap wanneer je als koning dat zou durven. Zelf schrijven (natuurlijk met behulp van een goede speechschrijver die jouw, pardon uw, stijl en toon goed kent), zelf gesprekken voeren met trend watchers. Alle input van al die reizen en afspraken en ontmoetingen in een jaar (allemaal betaald door us the people) verwerken in een prachtige visie. Een voordracht waar we voor thuis blijven, stil voor staan, die ons energie, inspiratie en kracht geeft. Die ons trots maakt Nederlander te zijn, om dit land te wonen, samen te werken met landen dichtbij en ver weg. Die ons prikkelt het goed achter te laten voor wie na ons komt. Een voordracht die appelleert aan zingeving, het grote waartoe.

Met zo’n leven als de koning moet je, eh u, elke dag iets horen, zien, meemaken, wat bijdraagt aan die uiteindelijke rede van de troon.

Ik stuur hem, u, geachte koning, vandaag nog een moleskin opschrijfboekje op. Om elke dag dat wat pakt, vast te houden. Zodat we volgend jaar een rede van de troon als nooit te voren hebben.

De troonrede is dood! Leve de rede van de troon!

Vandaag- De ochtend van een C-E-…

Dit weekend las ik een artikel over het leven van een hotshot. Een C-E-O. Hoe treffend het is dat ze allemaal hetzelfde ochtend ritueel hebben. En dus succesvol blijven. Het leek me de moeite waard om hun tips op te volgen. En zo geschiedde. Vanochtend.

5.45 had de wekker moeten gaan. Als ik Richard Branson, Oprah en Tim Cook wilde volgen. Ai. Het werd 6.15.

“Eerst een kwartiertje tot jezelf komen” was de volgende tip. Dat lukt, dat kan ik! Ik viel prompt weer terug in dromenland.

Het half uurtje zwemmen moest ik over slaan. Ik snap dat dat lekker is, behalve wanneer je daarvoor op de fiets naar het gemeentelijk chloorbad moet springen. Yuk. Ik deed 3 kniebuigingen onder de douche.

Koud afdouchen. Het wordt vandaag niet meer dan 15 graden. Das koud genoeg.

Quality time voordat je aan het werk gaat. Eh… telt snel kopje koffie en goedemorgen roepen naar je partner voordat je de deur uitvliegt? Of moet ik het vrolijke samenzijn met mijn medereizigers bestempelen tot een halfuurtje kwaliteit? Met ongevraagde muziek uit iemands oortjes en een sigarettenwalm van de reiziger voor me in mijn neus?

Hmm..

Ik besluit gewoon mezelf te blijven. CE-nO. Heerlijk.

Fijne maandag. En morgen vroeg weer op 😉

Vandaag- Ratrace je mee?

Ja hoor. Het is officieel druk. Zelfs op het kleine stationnetje ziet het zwart van de mensen. We lijnen op in rijen van vijf dik om in te stappen.

De studenten openen vandaag het academisch jaar. Een feestelijke gebeurtenis voor de universiteit, voor menig student vast een moment van diepe droefenis. Vakantie voorbij.

De kersverse stagiaires zitten met de handen licht trillend de ‘code of conduct’ van hun tijdelijke werkgever te lezen. Acht pagina’s dubbelzijdig met kopjes als “ontmoedigingsbeleid” en “Safety first”. Wie zei ooit dat stage lopen leuk was?

De werkende populatie zit al weer met de mobiel in de ene hand en tikkend op de laptop met de andere. Zinnetjes als “mijn agenda zit tot het einde van het jaar ramvol” doet het ergste bevroeden.

Heel Nederland is er weer klaar voor. De ratrace tot Kerst. Maf volk.

#rustigaan

#fijnedag

Vandaag- Van doorschakelen naar in de achteruit

Zeg je september, dan denk ik Kerstmis. Hoewel ik weet dat – zeker de laatste jaren- het begin van de herfst niet het einde van het zomerweer hoeft te betekenen, toch wil ik doorschakelen. Van mouwloze topjes en blotebenen rokjes naar dikke shawls en hoge laarzen. Van zomer hop, naar winter.

Want die herfst. Tja, die herfst. Het zichtbare afsterven van het leven in de natuur brengt een melancholie bij me naar boven die het moeilijk maakt om de schoonheid ervan te blijven zien. Ik weet dat het een prachtig gezicht is. Blaadjes die van groen naar geel naar bruin kleuren, die wiebelen en van de boom afvallen, die een zachte deken vormen op de grond waar mening dier zich in zou willen wentelen voor zijn winterslaap.

Ik weet het. Toch voelt het niet altijd zo.

Zoals ze zeggen dat veertig het nieuwe dertig is, zo ga ik mezelf ook met de seizoenen voor de gek houden. Van doorschakelen naar in de achteruit.

Herfst is de nieuwe zomer. Heerlijk!

#fijnweekend