Vandaag- Chateautje irgendwo

Als je niet beter zou weten, zou je toch denken chateautje irgendwo. Waar bij het ontwaken de lucht van über versgebakken croissantjes je tegemoet dwarrelt. Waar de koffie versgemalen in handgemaakt keramiek geserveerd wordt. En je niets anders te doen hebt dan staren. Naar de zon. De lucht. De bergen of de weide.

Fysiek ben ik waar ik ben. Op een stationnetje. Wachtend op mijn forensen vervoer. Maar mijn geest kan reizen. In tijd, naar plaatsen, naar emoties.

Terwijl ik wacht vertrek ik. Met mijn oog op de zon.

#mindgame

#powerofthemind

Vandaag- WCstress

Het is paniek. Grote paniek. De omroepster kondigt het eerst volgende station aan. En zij zit nog op de wc!!!

Een wc die van binnen op slot gaat. Uiteraard. En dus van de buitenkant niet bediend kan worden. De trein mindert al vaart en zij zit nog steeds op de wc!!!

Het jongetje, hooguit negen, weet van ellende niet waar hij het moet zoeken. Hij gilt door de hermetisch gesloten wc deur heen: “Marloes! Opschieten! Nu op de knop drukken! Nu! We zijn bij het station!!!” De paniek in zijn stem rechtvaardigt alle uitroeptekens.

Ik stel me voor hoe het meisje, veel ouder dan zeven zal ze niet zijn, aan de andere kant van de wc deur hannest met maillotje en rokje, wc papier aan haar billen heeft plakken en die knop om de deur open te maken al helemaal kwijt is. Wilde ze eindelijk eens groot en stoer doen…

“Marloes!!!! Nu!!!! Schiet op!!!” Broerlief springt op en neer voor de deur. Ten einde raad.

Dan de zalvende stem van mama. “Doe maar rustig Loesje. Alle tijd.” En wanneer het kleine meisje de deur opent, is daar de geruststellende blik, naar dochter én zoon. “We zijn nog niet eens op het perron”.

Arm knulleke. Wilde hij eens even echt de grote broer zijn. Zijn zusje huppelt met lege blaas naar de deuren van de trein. Hem is de spanning teveel geworden. Als een klein kindje leegt hij de zijne pal voor de deur van de wc…

Vandaag- De ochtend van een C-E-…

Dit weekend las ik een artikel over het leven van een hotshot. Een C-E-O. Hoe treffend het is dat ze allemaal hetzelfde ochtend ritueel hebben. En dus succesvol blijven. Het leek me de moeite waard om hun tips op te volgen. En zo geschiedde. Vanochtend.

5.45 had de wekker moeten gaan. Als ik Richard Branson, Oprah en Tim Cook wilde volgen. Ai. Het werd 6.15.

“Eerst een kwartiertje tot jezelf komen” was de volgende tip. Dat lukt, dat kan ik! Ik viel prompt weer terug in dromenland.

Het half uurtje zwemmen moest ik over slaan. Ik snap dat dat lekker is, behalve wanneer je daarvoor op de fiets naar het gemeentelijk chloorbad moet springen. Yuk. Ik deed 3 kniebuigingen onder de douche.

Koud afdouchen. Het wordt vandaag niet meer dan 15 graden. Das koud genoeg.

Quality time voordat je aan het werk gaat. Eh… telt snel kopje koffie en goedemorgen roepen naar je partner voordat je de deur uitvliegt? Of moet ik het vrolijke samenzijn met mijn medereizigers bestempelen tot een halfuurtje kwaliteit? Met ongevraagde muziek uit iemands oortjes en een sigarettenwalm van de reiziger voor me in mijn neus?

Hmm..

Ik besluit gewoon mezelf te blijven. CE-nO. Heerlijk.

Fijne maandag. En morgen vroeg weer op 😉

Vandaag- Mooie millenial

We vinden vanalles van the next generation. Net zoals de generatie voor mij vanalles van ons vond. En die daarvoor weer van hen. The cycle of life.

En elke generatie denkt dat de generatie na hem of haar asocialer, egoïstischer, kapitalistischer, grover, wordt.

Raar eigenlijk. Terwijl de mensheid zich steeds verder ontwikkeld, denken we dat de mens steeds minder verfijnd wordt. We zeggen nooit dat zij na ons liever, leuker, warmer, grappiger zijn. Omdat we daarmee onszelf zo diskwalificeren.

Ik zeg het vandaag wel. Want er zit een heel fijn exemplaar naast me in de trein. Muziek aan. Oortjes in, maar zo dat ik er geen last van heb. Een boek lezend (beetje old skool gewoon van dat vergeelde papier), lekker jogging broekie aan en de voeten op de stoel tegenover haar.

Asociaal!

Niks van waar. Schoenen netjes uitgedaan, frisse sokjes aan.

Een mooie millenial.

Vandaag- STOM

Ik doe even een LINDAtje. Maandelijks vertelt iemand wat STOM is:

Vrouwen (ja sorry, het zijn altijd vrouwen) die vertellen over hoe hun kindje tegen een ander kindje iets zei. En dat op zo’n kindjes toon. Het woord kindje in dat verband. Echt stom.

Vrouwen (ja opnieuw alleen bij vrouwen) met snorharen. Vooral in de stoel naast je in de trein. Zodat je er extra goed zicht op hebt. Harsen dames, harsen. Een snor is niet, nooit aantrekkelijk. Stom.

Receptionistes (kunnen ook mannen zijn) die wel al aan het werk zijn, maar nog niet de deur open doen voor anderen. Heel stom.

Studenten die in een toch al overvolle trein extra hard gaan praten om aandacht te trekken. Nee, we vinden je gebrabbel niet interessant. Sterker nog, hou je kop, het was een lange dag. Doe niet zo stom.

Spambombardementen. Elke dag weer. Een spamfilter die niet meer werkt. Boosmakend stom.

Wakker worden en niet kunnen bedenken dat het geluk in de dag moet zitten. In kleine dingen. Omdat de grote niet elke dag langskomen. Stom dat ik dat toch zo vaak vergeet.

Stom. Orkanen die levens verwoesten. Trump die kinderen niet meer beschermt. Myanmar dat mijnen plaatst bij grens. Stom.

Gisteren de laatste zonderjasdag. Super stom.