Vandaag- Empathie man

Reading Time: 1 minute

Ja hoor. De eerste handschoenen. Gespot. Bij een student. Watje.😉

Een klassieker.

Snuiven over zijn weekend. Vind iets (of iemand, denk ik dan) echt dik. Man.

Heeft twee pakjes sigaretten gerookt. En die waren zaterdag al op. Man.

Vind het belachelijk dat zijn reisgenoot niet mag werken van zijn ouders. Echt man.

Snapt dat zijn reisgenote gestopt is met hockey. Ze had toch een kut team. Man.

Even raken ze een serieus onderwerp. Reisgenoot en reisgenote zijn broer en zus. En vertellen over hun vader. Die eerst altijd werkte. Altijd hè. En nu altijd thuis is. Altijd dus.

Ik snap dat de geest van een negentien jarige anders werkt. Dat zinnetjes als: “Is ie ontslagen? Lekker dan”, er zonder enige emotie of medeleven uit kunnen komen.

En toch. Man. Wanneer wordt empathie een vak op school?

Vandaag- Geen pas

Reading Time: 1 minute

Het was geen prettig setje. Naast me in de trein. Ze deden een rondje ‘springers’. Welke vertragingen hadden ze al eens meegemaakt als gevolg van iemand die zijn leven had beëindigd door voor de trein te springen.

Hij raakte op dreef. Stak haar aan. De een vertelde nog woestere verhalen dan de ander. Over NS bussen die nooit op tijd zijn, over uren en uren in onzekerheid, over plekken die zich er bij uitstek voor leenden, of juist locaties waar je je toch niet kon voorstellen hoe je überhaupt op het spoor kon kruipen.

Hun stemmen werden luider, als je niet beter zou weten zou je denken het enthousiasme erin te horen.

Totdat ze opeens doorkregen dat ze de talk of the coupe waren. Dat iedereen toch met lichte plaatsvervangende schaamte naar ze luisterden. Want hoezeer we allemaal last hebben van vertraging, hoezeer we allemaal wel eens vloeken op, er anekdotisch over worden geeft geen pas.

Het is weer herfst. Hopelijk dit jaar alleen spinnen buiten. En niet in het hoofd.

Vandaag- Chateautje irgendwo

Reading Time: 1 minute

Als je niet beter zou weten, zou je toch denken chateautje irgendwo. Waar bij het ontwaken de lucht van über versgebakken croissantjes je tegemoet dwarrelt. Waar de koffie versgemalen in handgemaakt keramiek geserveerd wordt. En je niets anders te doen hebt dan staren. Naar de zon. De lucht. De bergen of de weide.

Fysiek ben ik waar ik ben. Op een stationnetje. Wachtend op mijn forensen vervoer. Maar mijn geest kan reizen. In tijd, naar plaatsen, naar emoties.

Terwijl ik wacht vertrek ik. Met mijn oog op de zon.

#mindgame

#powerofthemind

Vandaag- WCstress

Reading Time: 1 minute

Het is paniek. Grote paniek. De omroepster kondigt het eerst volgende station aan. En zij zit nog op de wc!!!

Een wc die van binnen op slot gaat. Uiteraard. En dus van de buitenkant niet bediend kan worden. De trein mindert al vaart en zij zit nog steeds op de wc!!!

Het jongetje, hooguit negen, weet van ellende niet waar hij het moet zoeken. Hij gilt door de hermetisch gesloten wc deur heen: “Marloes! Opschieten! Nu op de knop drukken! Nu! We zijn bij het station!!!” De paniek in zijn stem rechtvaardigt alle uitroeptekens.

Ik stel me voor hoe het meisje, veel ouder dan zeven zal ze niet zijn, aan de andere kant van de wc deur hannest met maillotje en rokje, wc papier aan haar billen heeft plakken en die knop om de deur open te maken al helemaal kwijt is. Wilde ze eindelijk eens groot en stoer doen…

“Marloes!!!! Nu!!!! Schiet op!!!” Broerlief springt op en neer voor de deur. Ten einde raad.

Dan de zalvende stem van mama. “Doe maar rustig Loesje. Alle tijd.” En wanneer het kleine meisje de deur opent, is daar de geruststellende blik, naar dochter én zoon. “We zijn nog niet eens op het perron”.

Arm knulleke. Wilde hij eens even echt de grote broer zijn. Zijn zusje huppelt met lege blaas naar de deuren van de trein. Hem is de spanning teveel geworden. Als een klein kindje leegt hij de zijne pal voor de deur van de wc…

Vandaag- De ochtend van een C-E-…

Reading Time: 1 minute

Dit weekend las ik een artikel over het leven van een hotshot. Een C-E-O. Hoe treffend het is dat ze allemaal hetzelfde ochtend ritueel hebben. En dus succesvol blijven. Het leek me de moeite waard om hun tips op te volgen. En zo geschiedde. Vanochtend.

5.45 had de wekker moeten gaan. Als ik Richard Branson, Oprah en Tim Cook wilde volgen. Ai. Het werd 6.15.

“Eerst een kwartiertje tot jezelf komen” was de volgende tip. Dat lukt, dat kan ik! Ik viel prompt weer terug in dromenland.

Het half uurtje zwemmen moest ik over slaan. Ik snap dat dat lekker is, behalve wanneer je daarvoor op de fiets naar het gemeentelijk chloorbad moet springen. Yuk. Ik deed 3 kniebuigingen onder de douche.

Koud afdouchen. Het wordt vandaag niet meer dan 15 graden. Das koud genoeg.

Quality time voordat je aan het werk gaat. Eh… telt snel kopje koffie en goedemorgen roepen naar je partner voordat je de deur uitvliegt? Of moet ik het vrolijke samenzijn met mijn medereizigers bestempelen tot een halfuurtje kwaliteit? Met ongevraagde muziek uit iemands oortjes en een sigarettenwalm van de reiziger voor me in mijn neus?

Hmm..

Ik besluit gewoon mezelf te blijven. CE-nO. Heerlijk.

Fijne maandag. En morgen vroeg weer op 😉