Vandaag- Zonder jasdag

Even dacht ik dat er geen ontkomen was. Dat de tijd nu echt daar is. Dat moment van officieel afscheid nemen. Afscheid van de zomer. Welkom herfst. Welkom Jas.

Als een peuter van twee zeg ik nee. Ik wil vandaag geen jas aan mama.

Dus trotseer ik de verbaasde blikken van mijn medereizigers, en ontken ik het kippenvel op mijn huid. Het word vandaag boven de twintig graden. Ja, bewolkt, ja kans op regen, ja, ja, ja. Kom op zeg!

Ik zie reizigers al voor aankomst bij het perron opstaan. Het- ik heb even tijd nodig om mijn jas aan te doen- moment. Mensen! Dat kan echt de komende maanden nog ELKE dag!

Ik verrek het vandaag. En ga voor de Zonder jasdag.

Een prachtdag.

Vandaag- Dat stationnetje. Same same, so different

Vond ik het op de fiets nog een gevoel van vrijheid, die enkele druppel die viel, blote benen, opwaaiende zomerjurken, katoenen vestje, nu pleurt het ronduit.

Onder het afdakje van het stationnetje kijk ik het aan. Eigenlijk is het bijzonder hoe hetzelfde gezicht door zon of bewolking zo’n ander aangezicht kan betekenen.

Op een zonnige dag is het stationsgebouw fris, licht en bijna liefdevol in zijn petieterige pitoresqueheid.

Vandaag tonen de grijze lucht en harde regen hoe vanaf dit ogenschijnlijk onbeduidende stationsgebouwtje achttienhonderd joodse kinderen op transport zijn gezet naar vernietigingskampen in Polen en Duitsland.

Vanaf morgen hebben alle kinderen in Nederland vrij. Laten we hopen dat dat voor alle kinderen gepaard gaat met de vrijheid die daarbij hoort.

#zomerherdenking

Vandaag- Zombies die we zijn

The usual crowd beweegt zich kalm voort vandaag. Zoekt een plekje om te staan, hangen, zitten en keert zich in de telefoon. Met nog bijna een kwartier voordat de trein komt, zijn we ronduit te vroeg op deze vroege tropische ochtend. Dus zijn we rustig, stil, sparen onze energie.

Genieten van de stilte is er echter niet bij. Want zij zijn er ook. Het heerlijk een dagje uit met elkaar trio. Op naar een zinderend zomer festival, of een Libelle lifestyle week.

Wat moet je aan hè, op zo’n dag. Je ziet dat ze het alledrie gedacht hebben. Een rokje is leuk maar niet zo praktisch. En praktisch dat zijn ze, aan hun korte kapsels te oordelen. Gympen met glitters. Toch nog een beetje chique. Een gekleed t shirt met wat kant of een randje. Ongetwijfeld een vestje in de tas. Voor die tropische storm van vanmiddag.

En dan begint het grote kletsen. Over niets en iedereen. Over alles en niemand. Ondertussen checkt een of de trein nog wel op  tijd komt en controleert de ander of ze wel een flesje water bij zich heeft. Hydrateren hè, met dit weer.

En ondertussen zitten wij, the usual crowd, stil in onze telefoon.

Zombies die we zijn.

Want laten we nou eerlijk zijn, wie zou niet willen ruilen met dit opgewekte trio en hun vrolijke dagje uit?

Ik wel.

Vandaag- Oranje festival

Ondanks alle 360 graden foto’s, spiegels en selfies, blijft het lastig een goed beeld van jezelf te krijgen. 

De meeste vrouwen hebben er vooral last van in bikini pashokje. De meeste mannen… ja dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat de meeste mannen een fantastisch beeld van zichzelf hebben. Gewoon, man zijn. Fantastisch. 😉

Voor me loopt een vrouw het perron op. Ik kijk naar haar benen en enkels. Bij elke trede toont meer huid. Ik zie een oranje festival. De zelfbruinende crème vereist vakmanschap en geduld. Iets wat menig treinvrouw in de ochtend niet heeft, en wat de verpakking ook niet doet vermoeden. 

De ‘snel nog even de benen kleuren want anders zijn ze zo akelig wit’- handeling is duidelijk te snel uitgevoerd. Oranje achilleshiel, vegen op de benen en witte voeten. 

Het blijft lastig een goed beeld van jezelf te krijgen. Voor vrouwen dan, hè. 

Vandaag- Een zonnig relaas

Ik zit met een camping jongen in de trein. In een verder lege trein. Dus ik kan niets anders dan luisteren naar wat hij zegt. Liever had ik naar de stilte van de zon geluisterd. Nu luister ik naar de camping jongen.

Een camping jongen. Of meisje. Of man. Of vrouw. Is iemand die op de camping staat en elke handeling in zijn Dagelijkse Campinglife deelt. Verbaal. Van het moment waarop hij wakker wordt “Zo, we zijn weer wakker. Slaapzakken uit, ff de benen strekken, op naar de sanitaire voorzieningen. Waar had ik mijn wc rol ook al weer gelaten?” Met niemand die het wil horen. Ik noem het een camping jongen, omdat ik het daar voor het eerst meemaakte. Ongetwijfeld zijn die mensen thuis ook zo, maar dan blijft het in de beslotenheid van het huis. Op de camping hoort iedereen je. Al die camping buren die ook liever luisteren naar de stilte van de zon.

De campingjongen vertelt waar hij is. Wanneer de trein gaat rijden. Optrekt, afremt. Een weinig verheffend relaas. Maar dat is het dagelijks leven dan ook maar zelden. Verheffend.

Het wordt een onverwacht mooie dag. Na één halte stapt hij uit. De coupe is weer van mij. En de stilte van de zon. 

#it’sabeautifulday