Vandaag- Dook ik in de groenstrook

Reading Time: 1 minute

Je kent het wel. “Je kunt wel met me meerijden ik moet vandaag in jouw werkstad zijn. Dan hoef jij een keer niet met de trein.” Een aanbod wat je niet af kunt slaan. Heerlijk, even geen trein, even samen in de auto.

Totdat jullie op die file stuiten. Die jij normaal nooit ziet. Want altijd met de trein. De sfeer in de auto wordt al iets minder gezellig. Want de klokt tikt en zijn afspraak in jouw werkstad nadert. Dus besluit je ergens in de buurt van je werk, daar bij dat stoplicht, alvast uit te stappen. Zodat hij in een rechte lijn door kan rijden.

En opeens vind je jezelf op een middenberm midden in de stad. Zo’n middenberm die normaal niet eens opvalt, een onbeduidende groenstrook waar Nederland er zo velen van kent.

Ploegende door het hoge dauwnatte gras constateer je dat dit de echte, ongerepte, ongecultiveerde natuur van ons land is. Kabouterroodmetwittestippen paddestoelen worden afgewisseld door grote bruine boleten. Je ziet eekhoorntjesbrood tussen distels, veldbloemen en helmgrassen. Je schoenen en broek tot aan de knieën zeiknat.

Maar vooral, zonder dat je het doorhad, een hele dikke glimlach op je gezicht.

#hiephoiherfst

Vandaag- Code niet zo goed

Reading Time: 1 minute

Bij De wereld Draait Door zat het Ajax team van onder de dertien. Lagere school knulletjes met strakke scheidingen in het haar, goed in de gel. Je zag de strepen van de kam lopen. Ze zijn ’s Neerlands hoop en hopen heel hard om ooit bij Barcelona te spelen.

Een knulletje legt het selectie systeem uit. Halverwege het seizoen krijgen ze een kaart. “Rood is niet zo goed, oranje…”

Elke volwassene kan het systeem in een split seconde doorgronden. Rood, oranje, groen. Het is én aandoenlijk hoe het manneke alle drie de kleuren netjes afloopt en toelicht, maar vooral hoe rood niet slecht betekent. Ajax leer positief, rood is ‘niet zo goed’. Sturen op positiviteit en talent is vele malen effectiever dan niet aanwezige competenties proberen aan te leren.

Vandaag waait, stormt en regent het. De training van menig voetballertje zal wel worden afgelast. Laten we het positief zien. Code niet zo goed. Code hoofd leegwaaien.

Vandaag- Zonder jasdag

Reading Time: 1 minute

Even dacht ik dat er geen ontkomen was. Dat de tijd nu echt daar is. Dat moment van officieel afscheid nemen. Afscheid van de zomer. Welkom herfst. Welkom Jas.

Als een peuter van twee zeg ik nee. Ik wil vandaag geen jas aan mama.

Dus trotseer ik de verbaasde blikken van mijn medereizigers, en ontken ik het kippenvel op mijn huid. Het word vandaag boven de twintig graden. Ja, bewolkt, ja kans op regen, ja, ja, ja. Kom op zeg!

Ik zie reizigers al voor aankomst bij het perron opstaan. Het- ik heb even tijd nodig om mijn jas aan te doen- moment. Mensen! Dat kan echt de komende maanden nog ELKE dag!

Ik verrek het vandaag. En ga voor de Zonder jasdag.

Een prachtdag.

Vandaag- Dat stationnetje. Same same, so different

Reading Time: 1 minute

Vond ik het op de fiets nog een gevoel van vrijheid, die enkele druppel die viel, blote benen, opwaaiende zomerjurken, katoenen vestje, nu pleurt het ronduit.

Onder het afdakje van het stationnetje kijk ik het aan. Eigenlijk is het bijzonder hoe hetzelfde gezicht door zon of bewolking zo’n ander aangezicht kan betekenen.

Op een zonnige dag is het stationsgebouw fris, licht en bijna liefdevol in zijn petieterige pitoresqueheid.

Vandaag tonen de grijze lucht en harde regen hoe vanaf dit ogenschijnlijk onbeduidende stationsgebouwtje achttienhonderd joodse kinderen op transport zijn gezet naar vernietigingskampen in Polen en Duitsland.

Vanaf morgen hebben alle kinderen in Nederland vrij. Laten we hopen dat dat voor alle kinderen gepaard gaat met de vrijheid die daarbij hoort.

#zomerherdenking

Vandaag- Zombies die we zijn

Reading Time: 1 minute

The usual crowd beweegt zich kalm voort vandaag. Zoekt een plekje om te staan, hangen, zitten en keert zich in de telefoon. Met nog bijna een kwartier voordat de trein komt, zijn we ronduit te vroeg op deze vroege tropische ochtend. Dus zijn we rustig, stil, sparen onze energie.

Genieten van de stilte is er echter niet bij. Want zij zijn er ook. Het heerlijk een dagje uit met elkaar trio. Op naar een zinderend zomer festival, of een Libelle lifestyle week.

Wat moet je aan hè, op zo’n dag. Je ziet dat ze het alledrie gedacht hebben. Een rokje is leuk maar niet zo praktisch. En praktisch dat zijn ze, aan hun korte kapsels te oordelen. Gympen met glitters. Toch nog een beetje chique. Een gekleed t shirt met wat kant of een randje. Ongetwijfeld een vestje in de tas. Voor die tropische storm van vanmiddag.

En dan begint het grote kletsen. Over niets en iedereen. Over alles en niemand. Ondertussen checkt een of de trein nog wel op  tijd komt en controleert de ander of ze wel een flesje water bij zich heeft. Hydrateren hè, met dit weer.

En ondertussen zitten wij, the usual crowd, stil in onze telefoon.

Zombies die we zijn.

Want laten we nou eerlijk zijn, wie zou niet willen ruilen met dit opgewekte trio en hun vrolijke dagje uit?

Ik wel.