Vandaag- Hebben ze eindelijk geluisterd, zei hij trots

Reading Time: 1 minute

“Ze hebben eindelijk eens naar de reiziger geluisterd”. De conducteur in mijn sprinter, pardon, de Flirt genaamd, licht toe aan mij hoe het komt dat de trein ruimer is, schoner, met gescheiden afvalbakken en stopcontacten. Omdat ze eindelijk eens geluisterd hebben.

De grap is dat hij het trots bedoelt. Trots op de nieuwe trein. Maar ik hoor- en dat kan beroepsafwijking zijn- vooral de afstand in  ‘ze’ en ‘eindelijk’ en ‘eens’. En dan besef ik dat de conducteur trots is op het product, niet op het bedrijf dat het gemaakt heeft of de maatschappij die de trein laat rijden. Hij is zoals vele waterschappers zijn, maar ook vele wetenschappers: het maakt ze niet zoveel uit waar ze doen wat ze doen, als ze maar kunnen doen wat ze graag doen. Werken met water, onderzoek doen. In een vette trein rijden. 

Ik moet vandaag chocolade maken van een brainstorm over de positionering van de universiteit. En besef dat hoezeer wij communicatie professionals ook geloven in andere dingen dat het product om jezelf neer te zetten, het vooral de kunst wordt om dat product niet minder belangrijk te laten zijn, maar de trots voor het product te verbinden aan de instelling die de creatie ervan mogelijk maakt. Omdat andere elementen zoals de manier waarop, de positie in het eco systeem en de mensen waarmee je het doet dit tot een uniek waterschap of een unieke universiteit maken. Zou je bij een ander zitten, dan was dit product zo niet mogelijk geweest.

Oké. Plausibel. Dat betekent dat ik nu de cacao, suiker en boter heb. Maar de juiste verhoudingen, de wijze van mengen en dat ene geheime ingrediënt om tot die ultieme nergens mee te vergelijken, ontzettend gewilde chocolade te komen…? 

Het wordt een mooie dag. 

#zomerklus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.