Vandaag- Hopie Hoop

Als je heel heel hard hoopt dat iets gebeurt, gebeurt er niets. Hoe kan dat toch? Ik zit al een kwartier op de trap in mijn nieuwe huis (banken en stoelen ontbreken nog- ik heb kamperen nooit leuk gevonden), te hopen op een fijne blog die zich aandient. En alsof die blog een bewustzijn van zichzelf heeft gekregen, loopt hij als een kopvoeter (of hoofdpoter- het is maar waar in Nederland je op de kleuterschool hebt gezeten) van me weg.

Het is een wonderlijk iets, dat het komt als je het niet meer verwacht. Als je niet krampachtig aan het gras trekt. Als je oh happiness los laat. Maar het wonderlijkste is nog wel dat je jezelf bijna niet kunt programmeren om niet te hopen.

Dus zit ik op de trap. Tuur naar de lichtjes aan de overkant. Bedenk hoe de ochtend daar begint. En hoe zij wellicht kijken naar hoe mijn ochtend is begonnen. Ik zwaai. Naar niemand of niets. Of misschien gewoon naar kopvoeter Hopie Hoop. Blijf bij me. Want hoop doet leven.

One thought on “Vandaag- Hopie Hoop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.