Vandaag- Kathedraalzen

Reading Time: 2 minutes

Het was een examen. Snap ik nu. En ik ben gezakt.

Het weekend leent zich er bij uitstek voor om op te laden, tot rust te komen en idealiter voor wat bezinning op het leven en de wijze waarop je daar in staat. Aangezien ik geen fan ben van zen op een matje verkies ik andere plekken. Sinds kort woon ik om de hoek bij een kathedraal.

Via een zijdeur loop ik naar binnen. Zondag. Niks rustdag. De kathedraal is bevolkt met kijkers. Ik loop naar het bordje ‘ruimte voor gebed, niet voor bezichtiging’ en neem plaats tegenover Maria.

Als een kleuter met nog ongediagnostiseerde ADHD zit ik te draaien in de kerkbank. De kaarsjes lijken een kwetterend vrouwenkoor, druk flikkeren ze heen en weer. Achter mij ervaar ik het gefluister van een echtpaar als luid geschreeuw. En de carnavalshit (te lezen als carnavals-hit en carnaval- shit; tis maar welk geloof je aanhangt) die door de open kerkdeur naar binnen drijft, zoemt als een irritante wesp te dicht bij mijn oor.

Ik kwam hier voor rust. Bezinning. Stil staan. Om dank te zeggen maar ook hulp te vragen.

Ik vind onrust. Drukte. Irritatie. Hoezeer ik oom poog de gedachten en geluiden uit te bannen, niets werkt. Integendeel.

Gefrustreerd loop ik naar buiten.

Na een onrustige nacht realiseer ik me dat het een test was. Net zoals blijven zitten op een te hard yoga matje uiteindelijk ertoe moet leiden dat je toch, al is het maar even, helemaal ok bent met alles wat er is.

Ik ga volgende week weer op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.