Vandaag- Wist ik niet dat de Tour de France kon inspireren

Op de loopband in de sportschool kijk ik graag naar anderen die ook afzien. TV programma’s als MTV ‘Made’, waarin een Amerikaanse jongere iets probeert te worden wat hij of zij totaal niet is- de nerderige slungel wordt football ster, het tomboy meisje gaat een ballet uitvoering doen. Maar ook programma’s over mensen die massa’s kilo’s kwijt moeten en hard moeten trainen zie ik graag. Moedige mensen die mij inspireren om door te rennen.

Gisteren was het armoe op TV dus bleef ik hangen bij de Tour de France. Ook afzien voor die gasten. Ik begrijp niets van het spelletje. Natuurlijk, fietsen, maar de logica in het signaleren met handen, het binnen de ploeg afwisselen van koprijders en dan toch door een andere kleur worden ingehaald. Het oogt vermoeiender dan het fietsen zelf.

Terwijl ik rende zag ik hoe een van de fietsers naar de zijkant moest. Om een wiel te verwisselen. Op 166 km bergen kan dat gebeuren. Moet het misschien wel, weet ik veel. 

Aanvankelijk stond hij er rustig bij. Rustig wachtend tot de achterband was afgehaald en een nieuwe werd opgeklikt. Mijn oog was inmiddels op de assistent. Het wiel wilde niet. Zat er niet recht in, wilde niet klikken, had een slag? De renner werd ongeduldig. Begon achterom te kijken, korte rukjes aan het stuur te geven. Bevelen te snauwen. Waardoor het allemaal niet sneller ging. 

De assistent bleef rustig. Doorbrak de vicieuze cirkel. Ging niet mee in de paniek, deed wat hij moest doen, voelde nog eens extra aan het wiel voordat hij zijn hand op de onderrug van de wielrenner legde en hem enkele meters vooruit duwde. Hij liet zich niet gek maken. Was er 100% voor het succes van de ander. 

Over moedig en inspirerend gesproken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.