geluk

Groot geluk bestaat. Vast. Maar grote geluksmomenten niet. Zo is mijn overtuiging. Er bestaan miljoenen mini geluksmomentjes. Die meestal achteraf pas als zodanig herkend worden.

Want zeg nou zelf. Sprong je werkelijk een gat in de lucht, gingen de kurken van de flessen, deed je een vreugdedans en voelde je groot groot geluk toen je ten huwelijk vroeg of gevraagd werd? Toen het stickie kleur bekende en je zwanger bleek? Toen je je droomhuis kocht? Je wereld baan vond? Je na diagnose gezond werd verklaard?

Laatst zag ik een aflevering van Ik Vertrek. Heerlijke tv. Een jong stel kocht een verwaarloosde villa in Frankrijk. Categorie opknapper XXL. Bleek achteraf. Het moment dat zij voor het eerst de sleutel in het slot draaide zag je haar ogen oplichten. Mini geluk. Even dat besef, even helemaal van binnen gelukkig zijn. Maar gauw door, want het klussen moest beginnen. Het grote geluk zou gevierd worden bij de opening van de B&B. Maanden later was het zo ver. Niks groots en meeslepend geluk. Want net op tijd klaar, stress van de gasten die kwamen, en had iedereen wel iets te drinken.

Achteraf bleek die sleutel omdraaien het allergelukkigste moment. En het was maar een mini moment. Geen champagne, geen gaten in de lucht. Gewoon even heel heel blij van binnen.

Dat grote geluk kent namelijk zo’n hobbelige weg, er naar toe, er midden in, dat het zich niet laat vangen in een groots NU Groot Geluk. We zijn of te druk en gestresst geweest om te komen op het gelukspunt, of al weer in onze gedachten er voorbij, nadenkend over alles wat nog moet.

Leven in het nu. Misschien kan je dat alleen wanneer je als monnik op een berg zit. Maar dan maak je ook verder niets mee ūüôā

Ik ga het de komende dagen proberen. Geluk te vieren. Groot en klein.

Gelukkige koningsdag!

#hannekeschrijftnademeivakantieweer