50.000

De spreekwoordelijke deur van mijn werk achter me dichtgetrokken… raar hoe uitdrukkingen blijven bestaan waar de feitelijke handeling al tijden verdwenen is: we hangen nog steeds de telefoon op terwijl we ‘m uitdrukken en we trekken nog steeds bedrijfsdeuren achter ons dicht die vervangen zijn door draaideuren of sensordeuren, – maar goed, de deur achter me dichtgetrokken, bracht me in staat van opperste euforie. Het ging beginnen. Ik zette de volumeknop in de auto op honderd en zong onverstaanbaar hard mee. Een euforie van maximaal 5 nummers. Toen werd het stil. Stil in mijn hoofd, stil in mijn keel, stil in mijn buik. Zelfs mijn eeuwig bewegende tenen vielen stil. Al weken, maanden leidde elke onnozele observatie tot inspiratie, ik sloeg elke kromme kinderzin op in mijn hoofd om later te gebruiken, kleuren, beelden, alles droeg bij aan dat wat ik op papier ging zetten, straks, later, 5 oktober. En nu, nu het moment van de grote vrijheid daar was leek de wereld grijs, bevroren en doods. Ik draaide de muziek nog wat harder maar zelfs Elvis Costello’ s ‘Every day I write the book’ kon me niet inspiren.

Het enige dat door mijn hoofd draaide waren de zinnetjes van anderen die ik de afgelopen weken had gehoord: ‘ Je hebt de lat wel erg hoog gelegd’, ‘Een heel boek in drie maanden? Dat ga je nooooit redden’, ‘Wat doe je nou als het niet af is?’ En natuurlijk hadden ze een punt, al die stemmen. Ik ben het type dat een doel op de ladder definieert, daar naar toe klimt en tegen de tijd dat ik de bewuste sport van de ladder bereikt heb, heb ik mijn doel al weer vijf sporten hoger gelegd. Dat gecombineerd met het feit dat ik een absolute alfa ben en de oneindigheid van het heelal werkelijk niet begrijp, leidt tot een eindeloos hoger grijpen. Oneindigloos, zoals ik laatst een kind hoorde zeggen.

Mijn doel was oneindigloos, en mijn maanden opeens verschrikkelijk kort. Ik zag de uitweg niet meer. Ik sleepte me door de middag en avond. Rond middernacht stak ik de sleutel in mijn voordeur. Mijn redding op de mat: het maandblad Schrijven. Normaal geen prijspakker, maar je kunt maar een strohalm hebben. Het artikel der artikelen zat erin: NANOWRIMO. De NAtionale NOvel WRIting MOnth. Ik ben niet gek. De lat ligt niet te hoog. Drie maanden is een zee van tijd. In de Nanowrimo schrijf je een volledige roman in een maand. Een maand! 50.000 woorden in 30 dagen. 3500 per dag. Vol energie ging ik slapen. Net als bij het eerste nummer in mijn Body Combat les (boksen in het luchtledige-ideaal, steeds een ander slachtoffer voor je geestesoog) kom ik in positie en maak me klaar. De muziek zwelt aan. De eerste drie woorden van het lied als start voor een uur zweten en drie maanden schrijven: ‘Now it begins’.

0 thoughts on “50.000

  1. Beste Hanneke,

    Het zwart zonder plooien is er ook gekomen!
    Dus drie maanden is niet te kort je krijgt het voor elkaar.
    Want waar je ook voor gat het lukt je.

  2. Hoi Hanneke, het was nog niet helemaal tot me doorgedrongen dat we het hier de komende maanden bij Aa en Maas toch echt zonder jou moeten gaan stellen. Wat moet dat worden? Jij hebt gelukkig heel andere zaken aan je hoofd. Wat een stoer plan, een boek schrijven in drie maanden. Origineel en pakkend onderwerp ook, die Mormonen. Heel veel inspiratie, plezier en succes de komende maanden en ik ben (nu al) erg nieuwsgierig naar dat boek! Tot ziens in 2010! Sara de Boer

  3. Hanneke,
    Heeel veel schrijfplezier gewenst! Plezier is immers het begin van veel mooie dingen.
    We houden een oogje in je blog de komende tijd.
    hartelijke groeten, Johan Janssen.

  4. Hi Hanneke!

    Weer leuk om te lezen, dat komt helemaal goed! Het is in ieder geval qua temperatuur goed schrijfweer. Ik heb een heerlijk persbericht geschreven over de begroting, dat mis je nu. 475 woorden, 3.258 leestekens (met spaties meegeteld) en zonder muziek 😉 Geniet!

    Groetjes van Sebas

  5. Pluk de bloem als de bloem rijp is om geplukt te worden, luidt een oud Chinees gezegde. Jij was er rijp voor om gehoor te geven aan die innerlijke drang. Jouw roman was al lang een diepgeworteld zaadje dat met jouw aandacht en passie in drie maanden zeker zal groeien tot een prachtige bloem. Jouw blog is al de moeite waard om te lezen, dus ik heb het volste vertrouwen dat het je gaat lukken.

    Go Hanneke go!

    Groetjes van Thalina

  6. Hé Hanneke,
    Hier kan ik van genieten. Je doet niet alleen jezelf een 'oneindigloos'plezier, maar anderen ook!. En wat 'oneindigloos' betreft: wat een mooi pareltje! Ik hoop dat je nog veel van deze pareltjes opraapt en de schittering ervan aan anderen laat zien.
    Groetjes
    Wim

  7. ik ga jou natuurlijk op de digitale voet volgen Hanneke. en zie dat je een vlotte pen (toets?) hebt. nogmaals veel succes met deze hellofajob. want het is niet nix.
    Kees (zelf)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.