Berliner bierbuik

We dronken nog een biertje in de hotel bar.

Laat ‘tje’ maar weg. Ik kreeg een kanon van een Duitse bierpul voor mijn neus. ‘Bier bestaat voor 90% uit water’ vertelde ik mijzelf dapper, terwijl ik slokje voor slokje wegwerkte.

De volgende ochtend lag dat water zwaar op maag en in hoofd. Ik besloot in alle vroegte de gym te bezoeken. Het opstaan is even naar, maar eenmaal in een lege hotelgym kun je de hele wereld aan. Die lege gym is dan stiekem een verlengstuk van je hotel kamer. Wat een luxe. Helemaal voor mij alleen, op de zesde verdieping, overal ramen, uitkijkend over Berlijn. On top of de world op de stair master.

Een lichte achtergrond muziek stond aan. Het had een meditatie ruimte kunnen zijn. Ik was bijna in zen toen ik achter me stappen hoorde. Een vrouw. Afgetrainde type. Die zijn er in twee smaken. Sommigen worden er krachtiger en mooier van, anderen juist niet. Die zou je een extra bratwurst gunnen.

Ze knikt naar me, wijst naar de deur van het dakterras. Ik knik terug en ze gooit de deur open. Oké, denk ik nog, frisse lucht, een bonus voor mijn zen state of mind. Ik probeer me mentaal weer af te sluiten door me te concentreren op de beweging van het fitness apparaat.

Dan stapt de vrouw achter me op een loopband. En begint met een degelijkheid die alleen Duitsers kennen, keihard als een malle op die band te stampen. Rennen. Ze neemt met haar maniakale gedraaf de hele ruimte over. Nu is de hotelgym van haar. Verlengstuk van haar kamer.

Weg rust. Weg Zen. Weg Top of the world. Hotelgyms zijn echt alleen fijn als je er echt alleen kunt zijn.

Ik heb mijn buikspieroefeningen- ik weet het, een bier geef nog geen buik, maar toch- op mijn hotelkamer gedaan.

Er bestaan geen feiten alleen interpretaties.

Friedrich Nietzsche 1844 – 1900

Duits filosoof

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.