Corona Call

Ik zoek de lichtpuntjes in deze crisis*. Vandaag: weg telefoonangst.

Vroeger belde ik graag. Terwijl ik postkantoortje speelde boven, in de ‘hobbykamer’. Daar stond een groot bureau, waar ik paperassen en post netjes rangschikte, als ware ik het postkantoor. Voor de jonge lezers:

Een postkantoor is een gebouw waar post wordt ingezameld en gesorteerd en van waaruit de post wordt bezorgd. Daarnaast bieden postkantoren vaak diensten aan met betrekking tot post, zoals postbussen, het verkopen van aan post gerelateerde materialen als postzegels en enveloppen, en het inpakken en verzenden van pakketjes die te groot zijn om in een brievenbus te gooien.

En in dat postkantoor belde ik dat het een lieve lust was. Met mezelf wel te verstaan. Ik was zowel de beller als degene die gebeld werd. Met jezelf praten is uitermate heilzaam. En voor mij totaal niet beangstigend.

Toen de telefoon nog vastzat aan de muur, was het prima om niet altijd op te nemen. Je was of net te laat, of gewoon niet thuis. Ik heb lang gewacht voordat ik een mobieltje aanschafte. Altijd gebeld kunnen worden, ik vind het een gruwel.

Het feit dat de smartphone tegenwoordig veel meer is dan een apparaat om mee te bellen, staat mij dan ook wel aan. Ik ben geen fan van bellen of gebeld worden, zeg ik heel eerlijk. Het zijn toch de dagen waarin we eerlijk en kwetsbaar mogen zijn, lijkt me.

Natuurlijk bel ik. Mijn ouders. Omdat ze verder dan een uur van mij vandaan wonen. Anders was ik liever langsgegaan. Familie. Af en toe. Vrienden. Zelden. Collega’s. Alleen als het echt niet anders kan. Ik verkies andere vormen van communicatie. Iemand in de ogen kijken, liefst met tijd voor een echt gesprek. En anders toch mail, whatsapp, slacken of een blog 😉

De coronacrisis werpt op veel dingen een ander licht. Voor mij ook op bellen. Thuis werken, en actief zijn in een crisisteam, zorgen dat de communicatie naar alle studenten en collega’s tijdig en adequaat gebeurt, vraagt veel snelle en zorgvuldige afstemming. Waar ik normaliter naar een collega zou toelopen om snel op een lijn te komen, of een mail zou sturen om duidelijkheid te krijgen, dwingt corona mij tot bellen. Want elkaar zien kan niet meer, en de mail is dan toch vaak te traag.

Zonder dat ik het doorheb, grijp ik naar de telefoon en bel pardoes drie collega’s in een rij. Een van mijn vriendinnen belt om te vragen hoe het is in de brandhaard Brabant, ik mis het telefoontje op een haar na en bel zonder nadenken meteen terug. En om eerlijk te zijn, want dat waren we toch al, ik vind het ook nog leuk en prettig contact ook.

Weg telefoonangst. Corona lichtpuntje 1.

Een gedachte in een gedicht willen stoppen is als met een bokshandschoen een telefoonnummer draaien.

Anoniem.

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.