Corona Kanonne

Nog eentje dan. Maar eigenlijk zijn we de corona verhalen wel beu. Willen we terug naar normaal. Nieuw normaal, beetje normaal, doe es normaal.

Kanonne. Kwintessens. Kritieke beroepen. Aan het begin van de coronacrisis verzamelde ik allitererende koppen voor mijzelf. In de vaste overtuiging dat ik wekelijks, of misschien wel meerder keren per week mijn verwondering over de wereld tijdens het coronavirus zou delen.

Ik bedacht Corona Collegiaal, want hoe bijzonder was het die eerste weken om de saamhorigheid te voelen van het thuiswerken. Het simpele feit dat je een kijkje in elkaars werkkeuken had, bracht begrip. Ontelbaar veel skype, zoom, teams sessies later, waarbij iedereen zijn achtergrond op non descript heeft gezet, voelt dat toch een stuk minder warm, en missen we vooral niet functioneel contact met elkaar.

Corona Kabinet. Als lichtpuntje dat in crisis een land verbonden wordt, ongeacht je politieke voorkeur. Schouder aan schouders stonden we die eerste weken, samen zouden we het doen. De persconferenties van de overheid waren opeens weer iets om voor thuis te blijven (niet dat je ergens naar toe kon). Met respect voor de werklast van Mark Rutte, de collectieve ontzetting toen Bruno Bruins achter het spreekgestoelte in elkaar zakte, en de populariteit van de doven en slechthorende tolken.

Corona Kennis. Elke krant, elk radioprogramma, elke talkshow, het nieuws, overal wemelde het van wetenschappers met vakkennis. Fake news was uit, we toonden weer ons vertrouwen in de wetenschap, in experts, in feiten en data.

Corona Constante. Ik vond het ook wel fijn om te zien dat niet alles anders werd. Dat ondanks de angst voor fysiek contact, de hond van de buren gewoon langs komt snuffelen. Kinderen in de stad vroegen nog steeds om een ijsje. En de wereld stopte niet met draaien.

Ondanks dat het zulke wonderlijke maanden waren, bleek ik niet in staat wekelijks erover te bloggen. En ik weet eigenlijk niet waarom. Waren mijn dagen al te zeer gevuld door mijn laptop, koos ik daarom voor andere hobby’s om mijn zinnen te verzetten? Vond ik het allemaal niet meer zo wonderlijk toen ik er eenmaal inzat? Is het nieuwe normaal al volstrekt normaal?

Corona doet rare dingen met ons. En ieder op zijn eigen wijze heeft last (gehad) van het virus. Dood en ziekte als absoluut vreselijkste effecten. Maar ook niet kunnen sporten en dus niet lekker in je fysieke en mentale vel zitten. Niet kunnen knuffelen met mensen die dat heel hard nodig hebben. En wonderlijk weinig inspiratie om je echt te verwonderen.

#postcorona. Kanonne. Wat ben ik er klaar voor.

De realiteit laat een hoop aan de verbeelding over

John Lennon 1940-1980

Musicus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.