Ik zoek de lichtpuntjes in deze crisis. Vandaag: ik ren weer.

Ik kocht ze op bestelling. Voor mijn zwager. Een fervent hardloper, hij wilde sportsteunkousen. Hip heet dat Energy socks. Bij het bestellen moest ik mijn schoonzus raadplegen: de kuitomvang werd gevraagd om de juiste maat kous te kunnen aanschaffen. Hoe meet je dat zonder prijs te geven wat het cadeautje is? Ze zal er vast creatief mee om zijn gegaan, een dag later kon ik de bestelling plaatsen.

Opgroeiend gingen we met het hele gezin op zondagochtend rennen. Ik had niet altijd zin, maar alles beter dan naar de kerk moeten. Wikipedia vertelt me dat rennen harder gaat dan hardlopen. In je herinnering wordt alles sterker. Wij renden ;). We renden over de Witte Berg. Een oude rivierduin vol planten en rul zand. Mijn broer had de eeuwige wens voor een hond, dus al rennend deden we alsof er een Ierse setter aan de lijn met ons mee liep.

Hardlopen, rennen, ik ben het altijd blijven doen. Waar ik ook woonde of werkte. Het hoofd leeg, de lucht klaren. Maar sinds ik bij een sportschool sport, komt het er steeds minder van. Sla ik jaren over zonder te lopen.

In een oppep poging kocht ik een half jaar geleden, geïnspireerd door mijn zwager, de sportsteunkousen voor mijzelf en mijn vader. Black Friday. Korting. Vooruit. Mijn vader is nooit gestopt met rennen. Met 78 jaar op de teller trekt hij drie keer per week de schoenen aan voor een rondje. Discipline. Respect.

Míjn strakke sokken daarentegen liggen al een half jaar ongebruikt in de kast. Tot vorige week. Tot Corona. De sportschool dicht, komt mijn oude liefde weer naar boven. Rennen. Het liefst heel vroeg in de ochtend. De natuur voor mij alleen. Ik heb mijn ultra strakke kousen om mijn kuiten geschoven. Ze zitten heerlijk. Het hoofd leeg. De lucht klaren.

Ik ren weer. Corona lichtpuntje 2.

Just do it.

Laatste woorden van Gary Gilmore, een crimineel die in Utah veroordeeld werd tot de doodstraf.