corona kilo wegtrainen
Het komt niet vanzelf goed.

Dat is wellicht wel de grootste les van afgelopen jaar. Het virus gaat niet vanzelf weg, het leven wordt niet vanzelf weer leuk, de coronakilo’s verdwijnen niet vanzelf. Dus is het tijd voor actie.

Mijn sportschool biedt sinds het weer mag half uurtjes work-out aan. Buiten, in tweetallen. Ideaal, in nog geen 30 minuten alle spiergroepen even trainen, en door de High Intensity Interval Training (HIIT) schiet je hartslag omhoog en gaat je metabolisme aan het werk. Nuttig en nodig. Leuk is het pas als het achter de rug is.

Dat trainings-tweetal is in de regel snel gevormd. Ik ga met mijn geliefde en we doorlopen samen de oefeningen. Tabatha: 20 seconden werken, 10 seconden rust. EMOM: Every Minute On the Minute. Elke minuut start je op de minuut een reeks oefeningen. De termen vliegen me om de oren, ik ploeter dapper door.

Trainen met je partner heeft als bijkomend voordeel dat je je al snel goed voelt over jezelf. We overladen elkaar met complimenten, en hoewel we gelijkwaardige partners zijn, is hij fysiek nu eenmaal sterker dan ik. Dus elk gewicht dat ik extra pak en die push ups die ik niet op de knieën maar op de tenen doe, leveren me een goedkeurend duimpje van zowel mijn geliefde als de Personal Trainer op.

We drijven allemaal op strokes leerde ik laatst, positieve of negatieve aandacht. Zeker in coronatijd zijn de complimenten op het werk niet al te dik bezaaid, immers je hebt vooral functioneel contact met elkaar en het letterlijke klopje op de schouder blijft uit. Zo’n half uurtje trainen in bijzijn van partner en trainer haalt mijn positieve stroke gehalte stevig omhoog. Daar kan ik weer even op teren. Ondertussen denk ik dat ik super fit en hyper gezond ben. Immers ik ben toch maar weer mooi gaan sporten dit weekend.

Recent sloeg de harde realiteit evenwel toe. Ik was ingedeeld in een ander tweetal. Dat hoeft natuurlijk nog geen ramp te zijn, ingedeeld worden met een andere man is prima, met een vrouw van ongeveer mijn leeftijd ook. Maar S., zoals ik haar zal noemen, viel in een heel andere categorie. Het type dat tegen de tijd dat zij bijna Sara ziet nog steeds meer een Eva is, met slechts een vijgenblad voor het bedekken van edele delen. Geen zadeltassen, geen putten, geen kipfilets. Het type dat de alliteratie coronakilo’s niet kent en een heel andere betekenis geeft aan coronaconditie.

We gingen samen tabatha-en en EMOM-en. Ik knikte haar vriendelijk toe. Inmiddels was ik immers ook een pro, ik had deze oefeningen eerder gedaan. De workout EMOM werkt niet alleen fysiek maar ook psychologisch: des te sneller jij de reeks oefeningen afrondt, des te meer rusttijd heb je. Tien diepe squats, tien push ups en tien jumps kosten je tussen de 30-45 seconden. Des te sneller je bent, des te meer hersteltijd, des te beter je de volgende ronde doet, met des te meer zelfvertrouwen.

S. ging als een malle van start. Ik dacht haar tempo bij te kunnen houden. Dat was de eerste ronde ook zo, ware het niet dat de Personal Trainer opeens iets vond van de wijze waarop ik de oefeningen deed. Waarschijnlijk wilde hij richting S. – allebei even jong- laten zien wat hij waard was. Weg waren de complimenten en Ga-zo-do’rs aan mijn adres.

“Kijk eens naar hoe S. het doet!” gilde hij me toe, terwijl ik in een squat probeerde mijn armen boven mijn hoofd te strekken met een gewicht in mijn handen. Voor wie dat nog nooit gedaan heeft, picture this: je doet alsof je in een stoel gaat zitten, maar die stoel ontbreekt. Je benen gaan trillen, de stoel verandert al gauw in een wat hogere barkruk, want des te dieper je door je benen zakt, des te heftiger de verzuring. Ondertussen probeer je met rechte rug je armen te strekken.

Ik zag eruit als een gehandicapte gordelmol. Geen idee waar mijn rug ophield en mijn nek begon, laat staan dat mijn armen zich gelijktijdig recht naar boven wisten uit te strekken. Mijn verwassen sporthemdje kroop omhoog, de joggingbroek waar ik al een thuiswerkjaar in rond banjer zakte wat en het ongewenste bouwvakkersdecolleté diende zich aan.

Zo niet S. Haar olijke, quasi nonchalante knotje stak parmantig hoog in de lucht. Haar outfit spande strak om haar lichaam, volledig op kleur gecombineerd. Ze vouwde haar lijfje in een setje van 90 graden hoeken, waardoor haar boven- en onderbenen inderdaad leken op een stoel, haar rug daar haaks opstond, en haar armen in de lucht het gewicht beroerden alsof ze een elegante pose uit de yoga zonnegroet deed. Zelfs zonder de stress van de klok die door tikte lukt het mij niet om mijn lijf dit te laten doen.

“S. zakt wel diep door haar benen, S. houdt mooi haar rug recht, S. heeft het gewicht handig vast, kijk maar even.” Kijk maar even??? Het zweet stond voor mijn ogen. Ik had alle kracht nodig om niet om te vallen. Ik deed een race tegen de klok om de oefeningen af te ronden voordat de volgende minuut zich aandiende. Een blik op S. werpen was geen optie. Toen kwam de meest ellendige opmerking van allen: “En S. is al lang klaar, kom op, nu jij nog.”

Sporten is gezond. De coronakilo’s moeten eraf, zeker om te voorkomen dat ze mid life blijven plakken. Maar ik hoef mijzelf niet onnodig te pijnigen. Ben je gevorderd in het leven, wees dan lief voor jezelf, zoek de positieve strokes en sport nooit met twintigers met een killer coronaconditie.

Tactiek is niet je man uitschakelen of zo. Nee het is weten waar je mee bezig bent.

Johan Cruijff 1947-2016

Voetballer