Ik geloof dat ik nog nooit zo vaak een webpagina ververst heb: www.wijsopreis.nl

Ik was nog geen tiener toen de wereldkaart een zomer lang ook meerdere kleuren had. Hij hing in de lokale bieb, en was in mijn beleving van een gigantische omvang. Er voor staand realiseerde ik me dat reizen eeuwen geleden iets waanzinnigs moest zijn geweest. Zonder schietgebedje tot Onze Lieve Vrouwe zou geen koopvaarder van de Vereenigde Oost-Indische Compagnie de trossen losgooien. De wereldzeeën moesten eindeloos zijn geweest. Ik fantaseerde over een leven op de boot, als verstekeling verstopt in de kombuis. Op welk punt in de tocht zouden ze me vinden? Werd ik dan veroordeeld tot dwangarbeid? Zouden ze me verhandelen aan een sultan of sjeik? Of werd ik eenvoudigweg overboord gekieperd, kielhalen die handel?

De wereldkaart aan de muur van mijn bibliotheek diende een nobel doel. Ten strijde tegen de zee van verveling die voor ons lag gedurende de zesweekse zomervakantie- in een tijd dat vliegen een novum was en ver weg op vakantie gaan maar een enkeling gegeven was- organiseerde de lokale bibliothecaresse een leeswedstrijd.

Ik stond vooraan om me aan te melden. Een wurm was ik altijd al geweest, en competitiedrang was me zowel via nature als nurture bijgebracht. Bij de balie van de bieb kreeg ik een reispaspoort. Stel je het gele vaccinatieboekje van nu voor. De bewijzen van inentingen voor hepatitis A, difterie en covid-19 te vervangen door stempels voor gelezen boeken. Boeken waarmee je over de wereld zwierf, met als randvoorwaardelijk addertje onder het gras dat je elk continent maar in een boek mocht aandoen. Zo bleek Kruistocht in Spijkerbroek potentieel geschikt, immers Dolf Wega van Amstelveen laat zich met een materie-transmitter naar opeenvolgend Frankrijk, Duitsland en Genua flitsen, en passent doet hij het Heilige Land aan “waar de Saracenen voor hun onschuld zullen vluchten”. Check Europa. Een Russische klassieker- niet te volumineus, want dan duurde het te lang, dekte de Kaukasus, Siberië en de rest van Poetins domein af.

Met elk boek dat ik las, moest ik in mijn reispaspoort controlevragen beantwoorden. Want ze waren natuurlijk niet van lotje daar in mijn provinciaalse dorpsbiebje. Niks samenvattinkje zoeken en veinzen alsof je van wanten wist, nee, letter voor letter moest je het boek gelezen hebben.

Op de wereldkaart die in de bibliotheek hing, mocht ik alle landen die ik gelezen had een groene sticker geven. Zo kleurde langzamerhand de hele wereld weer groen. Het was verslavend, steeds weer een land groen te zien kleuren. Na zes weken vakantie had ik meer beleefd en ontdekt dan mijn klasgenootjes die wel per vliegtuig de landsgrenzen hadden verlaten. De kracht van het boek. Ik was overal en nergens geweest.

Zo stapsgewijs als de wereld toen groen kleurde, zo gaat het hopelijk de komende weken ook. Als we net zo snel vaccineren en versoepelen als dat ik vroeger las, dan komt het wel goed voor die zomervakantie 😉

En mocht het allemaal toch niet zo snel gaan, bezoek dan de bibliotheek- die is godzijdank weer open. Dwaal met je vingers en ogen langs de boeken, en voor je het weet bevind je je op de Tsjakovskistraat 40, ben je zelf een Outlander, besluit je Ik ga leven, ga je Wonen bij Mormonen (;)) of word je bijenhouder van Aleppo. De reis rond de wereld kan beginnen- zo kleurrijk als je het zelf wilt maken.

Reading is a discount ticket to everywhere

Mary Schmich 1953-

Amerikaanse journalist