Dertig jaar leven

Na dertig jaar zag ik haar weer.

Gisteren, Schiphol AirPort, waar, wonderlijk genoeg, alle relevante informatie over taxi’s en treinen alleen in het Nederlands wordt omgeroepen. Als je luistert en kijkt als een toerist in je eigen land, vallen veel dingen op.

Dertig jaar geleden woonde ik bij haar in huis. Was ze mijn zusje from across the seas. Een jaartje wonen bij mormonen.

Gisteren zagen we elkaar weer. Het was bijzonder. Bijzonder om enerzijds te voelen wat we toen gemeen hadden er ergens nog steeds is. De humor, de kijk op het leven. Bijzonder dat we nog steeds comfortabel zijn in stiltes. Naast elkaar lopen zonder iets te hoeven zeggen mag en kan gewoon. Zelfs met de zus die haar vergezelde en die dertig jaar geleden niet meer thuis woonde, voelt het op een bijzondere manier bijna vertrouwd.

En tegelijkertijd is daar die zee van tijd die tussen ons ligt. Dertig jaar leven. Dat laat zich niet ophalen in een ochtend en ook niet samenvatten in een zin. Zijn daar de herinneringen die we allebei nog hebben aan toen. Ze voelen heel heel lang geleden, we waren kinderen, we deden volwassen. Ze nu weer delen voelt kinderachtig. Dertig jaar is te lang om dat nog te durven denk ik.

En raar genoeg mis ik haar nu. Even was ze daar weer, het zusje dat ik niet had. Dat zusje waar ik mijzelf in herkende en daarmee acceptatie vond van wie ik was. Dat ene jaar heeft mij mede gevormd. Ik leerde literatuur. Taal. De kracht van het woord. Ik leerde voor mijzelf opkomen. Ik leerde misschien wel mijzelf zijn.

Dertig jaar later, levens geleefd, staat ze ver van mij af. Haar leven onvergelijkbaar met het mijne. Haar geloof bepaalt hun ritme, mijn keuzes zijn in haar wereld ondenkbaar. We praten er niet over maar respecteren het. Omdat heel diep van binnen zij dichtbij blijft. Ik denk dat zij het ook heeft gevoeld.

Dertig jaar later laat ik een traan. Ben ik dankbaar voor toen en de ontmoeting van nu. Ik omarm haar en mijn leven. En ultimo, omarm ik daarmee mijzelf.

Embrace the journey

6 Reacties

  • Hein van der Hoeven

    Groots dat je vriendin van toen de stap heeft gezet om vanuit die zo andere mormoonse wereld naar jou te komen. Belangrijk dat je iemand met wie je een jaar gedeeld hebt, weer ontmoet. Het stelt je in staat op een andere manier terug te kijken dan wanneer je er in je eentje over nadenkt of er met iemand over praat die nu dicht bij je staat, maar die dat voor jou bijzondere jaar niet heeft meegemaakt. Mooi de ontroering die je beschrijft. Mooi dat je nog steeds een band voelt, en dat je denkt dat zij ook een band met jou voelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.