Niet gecategoriseerd

Vandaag extra- Een uitgelezen boek

boek

Ik ben altijd een lezer geweest. Het verhaal gaat dat ik als kleuter boos was, omdat ik nog geen boek kon lezen en de rest wel. Lezen is het ontdekken van een nieuwe wereld, waarbij je je eigen fantasie gebruikt. Want ik kan zelf bedenken wat het uiterlijk van de Amerikaanse prinses is, zeker als ik de pagina’s met foto’s oversla. Ik kan me een voorstelling maken van de manier waarop de verwarde cavia zich door de kantoortuin beweegt. Het doet er niet toe of het beest huppelt of loopt. Het doet ertoe wat er in mijn hoofd gebeurt.

Zes boeken verder ben ik eruit. Wat voor mij de favoriet is, waar ik op ga stemmen. Mocht je nog niet gestemd hebben (en dat moet haast, ik heb pas een treurige 17 stemmen verzameld- DAT KAN MEER ;)!), lees dan mijn zes alinea’s, elk boek 1, en maak je eigen keuze. Of volg mij. En stem!

De Amerikaanse prinses- Annejet van de Zijl
Geschiedenis vertellen aan de hand van een hoofdpersoon kan Van der Zijl als geen ander. En hoe ongelofelijk het leven van Allene Tew, de Amerikaanse prinses, ook is, ze raakt me niet zoals Waldemar in Sonny Boy dat deed. De reden? Haar doorzettingsvermogen is me te oppervlakkig, te veel op geld, huizen en status gericht. En misschien was het ook gewoon de verkeerde week om het boek te lezen, met Trump als de Amerikaanse prins…
De Verwarde Cavia- Paulien Cornelisse
Ze is magisch met woorden, taal is zeg maar echt haar ding. Maar een roman schrijven hoeft ze voor mij niet te doen. Het is een grappig concept, maar net te flauw uitgewerkt. Je leest het snel uit, te snel, en nergens blijf ik echt haken. Heel eerlijk, in mijn beleving verdient dit boek het niet om te winnen, en verdiende De Verwarde Cavia zelfs de nominatie niet.
Gij Nu- Griet op de Beeck
Ze is niet alleen een hele goede schrijfster, maar weet ook in interviews telkens te raken. In Zomergasten deed ze dat, maar ook tijdens haar presentatie bij de nominatie van de NS publieksprijs voor de kernjury leden. Ze durft echt te vertellen wat haar beweegt. Gij Nu is in mijn beleving haar minste boek. Ik vind het jammer dat de nominatie nu pas komt, was ‘Vele Hemels boven de Zevende’, haar debuut van enkele jaren geleden genomineerd, dan had ze zonder twijfel mijn stem gekregen. De korte verhalen in Gij Nu zijn mooi, maar, op z’n Belgisch gezegd, tezamen, net niet genoeg.
As in Tas- Jelle Brandt Corstius
Hij maakt prachtige programma’s, ik ben jaloers op zijn beheersing van de Russische taal. De reis met je vaders as in je tas, om te rouwen of juist niet, is mooi. De eerste helft van het boek denk ik nou en? bij zijn anekdotes, naarmate het boekje vordert ga ik zijn reis meer waarderen. De echte rouw die zit in dementie, de waardering voor een man die drie kinderen ongewenst alleen opvoedt. Maar het doet net niet genoeg. Is het omdat ik te weinig weet heb van de grootsheid van de man Hugo Brandt Corstius? Is het een mannenboek? Of komt het omdat ik eens zelf op fietsvakanties ging? Mijn stem gaat naar een ander.
Neem een geit- Claudia de Breij
Ik hoorde laatst Theo Maassen zeggen dat als je hem leuk vindt, je haar niet leuk vindt. En zo stond ik er ook een beetje in. Ik ben geen fan van haar, maar haar boek verraste me enorm positief. In een reeks interviews met aansprekende 70+ BN-ers weet ze haar eigen vragen en verhalen mooi te vervlechten tot levenslesjes en inzichten voor nu en later. Die me serieus aan het denken hebben gezet. Van neem een geit tot het wordt niet anders, en toch ook weer wel, als je oud bent. Ik had bijna op haar gestemd. Bijna.
Pogingen iets van het leven te maken- Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar 
Mijn favoriet. En ik zal uitleggen waarom. Ik hou van romans, van boeken die me meenemen. Dat doet dit boek. Ik stap in de wereld van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar oud, en aan het einde van het boek stap ik weer uit zijn wereld. Ik ben wijzer geworden, over het leven van de tachtig plusser in een bejaarden tehuis. Ik heb gelachen, meerdere malen, hardop om de woordspelingen en de (flauwe) grappen die zijn leven dragelijk maken. En ik ben stil gevallen. Door het verdriet en de eenzaamheid. Door het besef hoe wij met onze ouderen omgaan. Het is een belangrijk thema, en het is knap hoe aansprekend het verhaal op papier is gezet. Toegankelijk, zelfs of misschien juist voor jongeren. Ik zou het meteen verplichte kost maken van leeslijsten op middelbare scholen. Geen betere manier om te leren dan te lezen.

Hendrik Groen heeft mijn stem.