writers block
Het was een simpele vraag.

Die ik aanvankelijk met een simpel nee beantwoordde. “Schrijf je nog?” Ik voegde aan mijn antwoord alle sociaal wenselijke elementen toe die ik maar kon bedenken. Door het thuiswerken associeerde ik mijn laptop met werk en niet met hobby. De twee wekelijkse column in het lokale krantje is door de strakke deadline soms meer moeten dan mogen. Over corona schrijven was ik wel klaar, en wat was er meer dan dat op dit moment.

Ik sta nogal strak in de lockdown. Met de mantra ‘oersterk en kerngezond” sla ik me jaarlijks door het griepseizoen. Misschien kop ik met deze mantra ook dit virus weg, maar niet iedereen in mijn omgeving is even sterk en gezond. Dus ik hou mijn contacten zeer beperkt. Het is thuis prima toeven. Het enige waar ik soms te kort aan kom, is onverwachte inspiratie. Maar hey, als dat alles is?

Het was tijdens de verjaardagslunch van een zeer dierbare vriendin. Ze werd 50 jaar, en ik stond mijzelf toe dat met haar te vieren. Mijn tafelgenote kende ik uit mijn studententijd. Ze noemen je studententijd niet voor niets ‘de tijd van je leven’. De vriendschappen uit die tijd, hoe verwaterd na al die jaren ook, zitten diep in mijn kern. We hadden elkaar jaren niet gezien of gesproken, en hoewel we veel “hoe is het nou met jou?” op te halen hadden, voelde het gewoon weer even als toen. Begin 20, de wereld aan je voeten, de ontdekkingstocht naar wie je bent of wilt zijn in volle gang.

Ze keek me tijdens mijn antwoord aan zoals ze vroeger ook in mijn ogen kon kijken. Begripvol knikkend, sure, maar ergens dacht ik te zien dat ze het een non-antwoord vond. Of vond ik het zelf gewoon niet zo’n sterk verhaal? Werd ik door mijn eigen antwoord geconfronteerd met mijzelf zoals dat bijna 30 jaar geleden ook ging. Ontdekken wie je bent of kunt zijn, houdt misschien nooit op.

De simpele vraag en mijn babbelantwoord hielden me de rest van de middag en de week die erop volgde bezig. Ergens was er een deurtje open gezet. Ik kocht een nieuw schriftje bij de HEMA. Ik opende mijn writers block boek- elke pagina een jump starter om je aan het schrijven te zetten- en begon.

In mijn hoofd ontspint zich een boek. Elke avond voor het slapen gaan, voeg ik elementjes toe aan mijn plot. Er staan alleen nog maar halve scenes op papier. Ik durf mijn schriftje nog niet in te ruilen voor de laptop (misschien was mijn antwoord op de simpele vraag toch niet alleen maar sociaal wenselijke bullshit). Het stelt allemaal niks voor en het boek gaat er nooit komen. Dat doet er ook helemaal niet toe. Ik heb er weer ongelofelijk veel plezier in, de kriebel van de fantasie die de ruimte mag krijgen, mijn pen die mijn gedachten bijna niet kan bijhouden.

Het lunch uitstapje was een uitspatting die me niet alleen weer leerde het leven te vieren, maar daarbij nog een verrassend resultaat opleverde.

There is a crack in everything, that’s how the light gets in.

Leonard Cohen 1934-2016

Singer-Songwriter