Het waaide. Stevig. Metershoge coniferen markeren de grens van mijn tuin. Ze zwiepten, wuifden en tolden.

Waar voert de wind heen? Waar landt het zaadje? Vindt het daar een vruchtbare bodem, en voor hoe lang? Wanneer komt het uit de knop, staat het in de volle bloei van het leven en welke toevalligheid markeert verval? Is het in staat het geknakte kopje opnieuw omhoog te richten en de zon te omarmen?

De coniferen zien het vanuit grote hoogte aan. Diep geworteld houden ze stand tegen welke kracht dan ook. Toch genieten ook zij van de wind. Laten ze hun toppen meevoeren, waaien ze helemaal leeg.

Ik zat gisteren in mijn tuin en deed als de coniferen en het zaadje. Hoofd in de wind, alle muizenissen weggeblazen. De wind heeft me al op vele plekken gebracht. Ik richt mij naar de zon en prijs me gelukkig. Geworteld en vrij. Mooier kon ik niet jarig zijn.

#dankvoorallefelicitaties
#gezegend