Het frietfeest was weer geweldig dit jaar

Valentijnsdag. We hadden prachtige plannen.

De ‘ik hou van je en daarom ga ik met je mee naar voorstelling x (vul zelf maar in), ook al vind ik daar geen biet aan’ – presentjes werden uitgewisseld. Het is maar de vraag of we de daadwerkelijke kaarten ooit kopen, maar op een dag als Valentijn, is het de gedachte die telt. Denken aan de ander. Nooit verkeerd.

‘S ochtends besloten we om ‘s avonds samen uit eten te gaan. Romantisch, gezellig. Want hoe lekker we ook kunnen koken, hoe fijn thuis zijn ook is, tijdens uit eten zit je anders. Geen borden meer af te ruimen, geen pannen te wassen. Op Social Deal ontdekte ik borrelplankjes voor niks en vijf gangen diners voor weinig.

Na een volle dag werk bleken onze ambities geslonken. Vijf gangen? Alsjeblieft niet. Een borrelplank aan de andere kant van de stad? Er zit ook een kroeg om de hoek. En daar zaten we, super gezellig, een biertje.

De wat eten we vandaag vraag drong zich op. Toch zelf koken? Ergens een daghap?

En daar was ie. De behoefte. Regelmatig voel ik ‘m, maximaal een keer per jaar geef ik eraan toe: een diagonaaltje door de friettent. BAM. Een grote friet met, een kaassoufflĂ©, een kroket, een frikadel speciaal, een broodje hamburger.

Geen mooiere dag om aan jezelf te denken dan Valentijnsdag. Met een papieren tasje vol plastic bakjes togen we huiswaarts. Geen afwas, geen borden. Gewoon genieten van een hele vette hap.

Het frietfeest was weer geweldig dit jaar.

De enige manier om van een verleiding af te komen, is door er aan toe te geven

Oscar Wilde

Ierse schrijver 1854-1900

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.