opbloeien
verwonder

Het is supergezond. Maar durft het maar eens.

Ik ben nu bij lauw.

Iceman Wim Hof vaart er wel bij, zowel fysiek, mentaal, en ik gok ook zakelijk. Door je ademhaling te trainen, maar vooral door de inzet van koudetraining, kun je je autonome zenuwstelsel beïnvloeden. Je wordt er sterker en gezonder van, zo is de gedachte.

Ik heb de icebucket challenge vrolijk langs me heen laten gaan. Ik ben bij voorkeur een mooi weer skier. En hou ontzettend van zonvakanties in bloedheet Thailand. Autonome keuzes die misschien niet per se mijn zenuwstelsel goed doen. Zonder in extremen te vervallen, geloof ik wel dat de dag starten met een koude douche iets goeds doet voor je lijf en hoofd.

Elke ochtend, terwijl ik nog in mijn warme bed lig, is het voornemen er. Vandaag doe ik het gewoon. Het is al bijna juli, kom op, zomer, zon, hoezo koud. En elke ochtend stap ik, terwijl ik de kraan opendraai, instinctief naar achteren. Niet voorwaarts.

Laatst hoorde ik een coach zeggen dat hij/zij/het (het doet er werkelijk niet toe- mannen, vrouwen en non-binaire personen- het kan ze allemaal betreffen) last had van “een te kleine ik”. Je weet eigenlijk niet goed wie je bent, wat jij leuk vindt, wat jou drijft. Maar je bent tegelijkertijd al ver voorbij je pubertijd, die gerechtvaardigde ontdektijd. Die tijd waarin je alles buiten jezelf mocht zoeken, de ander vooral stom mocht zijn, en je via leeftijdsgenoten leerde wie en wat je zelf wilde zijn. Met een “te kleine ik” uit je adolescentie komen, is het lastig om alsnog te gaan ontdekken. Immers de wereld verwacht dat je dat al lang gedaan had. Dus verbloem je je gebrek aan autonomie door nog steeds aan externe attributie te doen: de schuld van alles wat mis is en mis gaat bij de ander leggen, jij blijft in je veilige cocon.

Het valt ook niet mee, dat stapje voorwaarts doen. Durven. Nieuwe dingen proberen, een andere mening uittesten. Diep in je hart weet je dat het moet, dat je het super gezond voor je zou zijn het wel te doen, en dat wachten het alleen maar moeilijker maakt.

Terwijl ik de douche in loop denk ik aan al die “te kleine ikken”. De coronacrisis zal het aantal vrees ik exponentieel doen toenemen. Want in een tijd waarin je niks mag, is het geoorloofd om niks te ontdekken. Kun je gewoon elke dag lekker heet blijven douchen.

Ik ben bij lauw. Onderweg naar koud. Check je ‘ik’. En durf.

Don’t go through life, grow through life

Eric Butterworth 1916-2003

Canadese prediker

5 gedachten over “Het is supergezond. Maar durft het maar eens.

  1. Check je”ik”
    Ik ben bezig, elke dag als ik uit de douche wil stappen even “afschrikken” de douche ijskoud en UIT.
    Nu blijf staan; mijn voeten een voor een IJSKOUD.
    Dat is niet schrikken , dat is lekker !
    Of ik verder kom….. och ik denk dat ik mezelf ken !?

  2. Heb het al zo vaak geprobeerd maar ik schrik er ook van en schakel over op lauw dat voelt fijner en waarom zou ik mezelf nog pijnigen voor een paar jaartjes meer.

  3. Mijn eigen ik (klein of groot) zegt: niet doen! Dus ik luister toch maar naar mezelf en ga heerlijk douchen, kan niet heet genoeg?

  4. Woei… koud douchen… da’s wel een dingetje hoor. In de sauna ga ik steevast voor de langzame weg; eerst onder de koude nevel doorlopen, wisselbad voor de voeten, richting de koude douchestralen, waarbij ik mijn voorkant angstvallig weghoud van de koude. Na vijf of tien minuutjes waad ik het dompelbad in, haal diep adem en duik onder. Heerlijk! Zonder moeite kan ik minutenlang blijven dobberen in het koude water om er helemaal verfrist uit te komen. Helemaal tintelend en met een supergoed gevoel. Misschien toch eens gaan proberen die koude douche, maar ik begin met rustig terugdraaien naar lauw 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.