Elke dag krijg ik een vraag.

Het was pre corona, toen een bezoekje aan een tentoonstelling samen met je moeder en schoonzus nog heel gewoon was. We gingen gewoon met de trein, spraken gewoon af bij Loetje in Amsterdam om te lunchen, en kuierden gewoon op ons gemakje richting Hermitage. Waar het gewoon lekker druk was. Menselijk contact is fijn. Toen ook nog heel gewoon. Ik deelde in tranen midden in het museum mijn zorg over het net volwassen kind dat lijdt aan anorexia. En werd met een omhelzing warm getroost.

Kinderen, ongeacht of ze je biologische eigen zijn, doen iets raars met de cirkels van invloed en betrokkenheid. Je denkt dat je inner circle bent, maar je invloed reikt vaak minder ver dan je zou willen. Ik las laatst in het Volkskrant magazine dat je als ouder of opvoeder niet meer dan een figurant in het leven van kinderen bent. Zo waar. Het is hun leven om te leiden, jij moet leren laten.

In de niet te missen museumshop stuitte mijn moeder op een boek. Overduidelijk een boek voor mij. Het heet ‘Elke dag een Vraag, een dagboek voor vijf jaar‘, en is precies dat. Want vijf jaar lang geef je antwoord op de vraag van die dag. Creëer je een tijdsbeeld van je eigen leven.

Geen passender jaar, zo blijkt nu, om met deze invuloefening te beginnen. De vragen verschillen nogal. Bijvoorbeeld de grote vragen: “1 januari: wat is je diepste wens?”. Of juist vragen gericht op de dag “4 juli: wat ga je vandaag in gang zetten?”. Ten slotte vragen die heerlijk onbenullig zijn “13 april: welk lettertype gebruik je in je emails?”. Ongeacht de vraag, ik beantwoord ‘m braaf.

Op 11 maart vraagt het boek mij of ik het naar mijn zin heb op mijn werk. Daar doet voor het eerst Corona zijn intrede. Mijn antwoord luidt: Ja, nu coronacrisis, crisis is altijd leuk voor communicatie, dicht bij het vuur en de actie. Haha, grapjas. Negen maanden later is de crisis nog steeds daar, in alle heftigheid.

Een crisis die er door de lockdown helaas voor zorgt dat de behandeling van anorexia patiënten bestaat uit slechts een uurtje beeldbellen per week. Geen therapeut die de patiënt diep in de ogen kan kijken en zo iets los kan maken, geen diëtist die op de weegschaal kan bezien hoe het fysiek gaat. Een lockdown die maakt dat je geen knuffel aan het kind mag geven, terwijl dat het enige en alles is wat soms nodig is. Angstig voor besmettingsgevaar- ondergewicht maakt kwetsbaar- doe je het bij uitzondering toch.

Het is een jaar als geen ander. Over vijf jaar vast heel leuk om terug te lezen, maar ik heb, ongetwijfeld net als anderen, betere jaren gekend. De diepste wens van 1 januari 2020 dat over een jaar de anorexia uit het leven van het net volwassen kind is, gaat helaas niet in vervulling. Dus die gaat 1 januari 2021 op repeat. Er zullen, zo zal volgend jaar blijken, wel meer thema’s zijn die mij langer dan een jaar achtervolgen. Thema’s waarvan blijkt dat ik er eindelijk eens mee aan de slag moet. Of juist moet laten.

2020 mag wat mij betreft heel snel in een doosje. Niet eens een strik eromheen, maar dichtplakken met duct tape en nooit meer open maken. Met mijn dagboekje probeer ik te leven en leren bij de dag. Een prima uitgangspunt voor hopelijk een mooi nieuw jaar.

Op iets antwoorden is iets anders dan iets beantwoorden

Gotthold Ephraim Lessing 1729-1781

Duitse toneelschrijver