Ine gezocht

Het zijn niet mijn favoriete maanden, januari en februari. Te weinig licht, te weinig om naar uit te kijken.

Ik vier geen Carnaval, dus die dagen hoef ik niet te tellen. Ik plant geen bollen, dus ook daar geen grootse uitkomsten.

Dus ga ik voor kleine thrill seekers en mini gelukjes. Kleine spanninkjes in een dag, die even een adrenaline rush geven, of mini momentjes vol dopamine. 

Op de roltrap naar het perron voel ik in mijn ruime jaszak. Mijn vingers detecteren naast de grote sleutelbos, de losse fietssleutel. Durf ik het aan? Ik doe het gewoon.

Ik vis de fietssleutel uit mijn jaszak. En dat klinkt simpel, maar het vriest, dus mijn vingers zijn koud en stijf. Dan pak ik de sleutelbos. Ik zoek het slotje waar ik de fietssleutel aan wil hangen, peuter het open, en dan moet het ringetje van de fietssleutel in het open slotje. Pas op! De roltrap draait door, als ik het sleuteltje nu laat vallen, verdwijnt het met de tredes in een oneindig marmottenrad en zie ik het nooit meer terug. Durf ik het aan? Ik klik het ringetje aan de sleutelbos. Gelukt! Mini thrill seeking bevredigd. Adrenaline.

Tijdens het strijken (toch ook geen whoop whoop moment) luister ik naar een spotify playlist uit de oude doos. Het schijnt dat we de muziek uit onze jeugd het beste onthouden. Dat is de tijd dat ons brein het sterkst ontwikkeld is, en een groot aantal nieuwe verbindingen is aangegaan. 

Al strijkend zing ik luidkeels mee met De Dijk, die het ook niet alleen kan (wie wel), met Renee Froger die de winter in de VS zo koud vindt (hoe actueel), met Anita Meyer die mijn geliefde Idaho bezingt waar ik een jaar heb gewoond. Klaarblijkelijk dacht het algoritme dat ik zin had in Nederpop. Boem. Dopamine. Muziek is puur geluk. Al zijn het maar een paar suffe liedjes tijdens het strijken.

De kunst van deze maanden is beseffen dat elke dag drie minuten extra licht brengt. En als dat even niet genoeg is, zoek een -ine. Adrenal of dopam, de keuze is aan jou. 



Het geluk glipt vaak binnen door een deur waarvan je niet eens wist dat die open was

Auteur onbekend

One thought on “Ine gezocht

  1. Ik kan alleen maar bevestigen dat ik de muziek uit mijn jeugd beter herinner. Laatst deed ik nog een tweede ontdekking. Heel veel van de popmuziek die ik als 14-, 15-jarige mooi vond, of die ik als 20-jarige mooi vond, daar kan ik nog steeds van genieten. Heel anders is het met bijvoorbeeld schilderijen, briefkaarten. De schilders die ik in mijn middelbare school bewonderde (impressionisten, surrealisten), zijn merkbaar gezakt in mijn waardering. Briefkaarten die ik vroeger mooi vond, vind ik nu kitsch. Zou dit ook een universeel verschijnsel zijn?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.