Wachten op Godot.

Ik denk dat menigeen de titel van de twee-akter van Samuel Beckett wel kent, maar het nog nooit gelezen heeft. Wachten op Godot kent geen plot, geen echte ontknoping. Niemand ook die weet wat of wie die Godot is. God zou vanuit onze taal logisch lijken, maar aangezien het stuk oorspronkelijk geschreven is in het Frans, was de titel ‘Wachten op Dieuot’ dan logischer geweest. Om er toch maar iets van te maken wordt nu gedacht dat Godot zingeving betekent. Twee zwervers die wachten op iets wat hun leven weer zin gaat geven.

Vanuit een zwarte bril zijn we vandaag de dag allemaal die zwervers. We wachten op zingeving, iets waar het leven weer wat kleur van krijgt. En omdat we allemaal niet kunnen wachten, lijken we zelf het omslagpunt steeds verder vooruit te schuiven. Want waar in de wereld komen al die besmettingen nog steeds vandaan als we allemaal afstand houden, thuisblijven bij klachten etc. etc.

Vanuit een roze bril kun je wachten heel anders bezien. Ik realiseerde het me na weer een dag vergadering aan-uit-aan te klikken. Toen alles nog normaal was, had ik een hekel aan werk-wachten. Het was het wachten tussen twee vergaderingen. Andere deelnemers waren te laat, en je moest wachten. Je zat in tussentijd, tijd waarin je net niks kon doen. Zinloos scrollen door je telefoon, gedachteloos naar buiten kijken. Je een beetje ergeren, maar niet genoeg om er boos over te worden. Een zelfbedacht ritme met je pen tikken. Dromen over de aanstaande vakantie. Je zorgen maken over iets. En terwijl je net midden in die gedachte, die zorg of dat verlangen zat, was de tussentijd voorbij. Iedereen binnen gedruppeld, de vergadering begonnen, werd je gedwongen je gedachten erbij te houden.

Het is dit kleine wachten op werk waar ik ondertussen naar smacht. Omdat klein wachten een radartje in je hoofd in gang zet. Het geeft even inspiratie, of even een knauwtje, dat ervoor zorgt dat je later actie neemt, of je realiseert dat het allemaal niet zo ernstig is. Het doet je het belang van ontspanning beseffen- even uit dat raam turen- en geeft daarmee net weer meer energie. Nooit geweten hoe zinvol het is, dat kleine wachten op God-weet-wat. Het draagt hoop in zich. Groot wachten, op een virus dat verdwijnt, op een wereld die weer open mag, voelt na maanden toch een beetje hopeloos.

Ik ga weer klein wachten inbouwen in mijn dag. Bewust tussen twee afspraken in ga ik weer even zinloos zijn. En voor ik het weet gaat de maatschappij open. Zit ik dadelijk weer echt te werk-wachten, smachtend naar die hyper efficiënte vergaderdagen thuis. ;).

Altijd een week wachten voordat je iets gelooft of onderneemt 😉

Dimitri Frenkel Frank, 1928-1988

Nederlands acteur