Het zijn de onbekende bijkomstigheden van een nieuwe baan.

We leven in een tijd van lijstje, dashboards en updates. Mijn telefoon vertelt mij wekelijks hoeveel tijd ik met hem heb doorgebracht, en of dat gemiddeld meer of minder was dan vorige week. Op Linkedin kan ik precies zien hoe lang ik ergens werk. Een maand nu.

Ik gun het iedereen om eens aan een nieuwe baan te beginnen. Het biedt een wereld aan inzichten. Die beginnen al bij het afscheid nemen bij je ‘oude’ baan. We zijn hardleers, hoewel we weten dat complimenten heel veel goed doe voor productiviteit en werkgeluk, geven we ze in de regel pas wanneer iemand vertrekt. Dus wie nooit vertrekt…

In de nieuwe baan is het ontdekken geblazen. Niet alleen uitvogelen hoe het er werkt, hoe ‘ze’ de dingen doen, maar vooral ook het herontdekken van jezelf. Hoe jij werkt en de dingen doet. En of dat wel effectief is in deze nieuwe omgeving. Jezelf opnieuw neerzetten, zonder daarbij je authenticiteit te verliezen. Je bent wie je bent, en na 25 jaar werkervaring weet je echt wel hoe je in elkaar steekt. En toch is het nuttig en verrijkend om bewust je bekende valkuilen te proberen te vermijden, en jezelf te dwingen tot ontwikkeling.

De nieuwe baan leert mij veel. Over mezelf, over het nieuwe werkveld waar ik in zit. Mijn regionale omroep, Omroep Brabant, is vele malen professioneler dan ik van de buitenkant dacht. De taak van de regionale omroep is ook vele malen belangrijker dan ik me ooit heb gerealiseerd. Het is een prachtig zinnetje: we staan op ooghoogte met het publiek. En het is waar. In een wereld waar dankzij google maps het lijkt alsof we verbonden zijn met de andere kant van de wereld, voelen we toch behoefte aan echte verbinding dicht bij. Tot zover de promopraat- nou, nog eentje dan: download de Omroep Brabant app of die van je eigen regionale omroep. En laat je verrassen.

Die app lees ik nu anders. Ik krijg meldingen als er iets bijzonders in Brabant gebeurt waar we over berichten. En opeens zie ik – veel bewuster dan ooit- hoe veel ellende er is in onze maatschappij. We zijn rare lui, wij mensen. We worden aangetrokken door ongelukken en narigheid. Ik weiger te geloven dat we ons beter voelen door het leed van anderen, maar als ik naar het nieuws kijk vrees ik er soms wel voor.

Helaas is het niet alleen op de app dat ik struikel over de doden. Sinds ik in Son werk- daar bij de IKEA in Eindhoven- reis ik dagelijks met mijn eigen autootje. Een wit Fiatje 500. Dood en verderf op de motorkap. Wekelijks krab ik zo’n 50 lijken van mijn lak af. Hop, tegen mijn auto aan gevlogen. Muggen, vliegjes, God weet wat er tussen zat, ze zijn onherkenbaar. Dood en verderf, het komt in vele vormen.

Leven en schoonheid gelukkig ook: In een nieuwe baan kan ik mijzelf opnieuw uitvinden, ik geniet extra van de mooie en bijzondere verhalen die we als omroep ook brengen, en laat de ruitenwissers uit als er een spinnetje een web op mijn voorruit spant.

De waarheid is, we weten zo weinig over het leven, we weten niet echt wat het goede nieuws en wat het slechte nieuws is.

Kurt Vonnegut 1922-2007

Amerikaanse schrijver