Not wanted

Ze vonden hun tweede kind allebei niet zo leuk. Dus kwam er een derde.

Ik zit tegenover een kwebbelkous in de trein. In 21 minuten ken ik haar hele stamboom. En met mij de rest van de trein.

Ze voldoet aan alle stereo type van een kwebbelkous. Het is het type dat “eens lekker bijkletst” met een vriendin. Of een collega. Het maakt haar eigenlijk niet zoveel uit tegen wie ze kletst. Als zij maar degene is die het woord heeft en houdt. Stevig in het treinstel gepositioneerd vertelt ze erop los. Ze zet haar verhalen bij met grote gebaren. Wanneer iemand zijn stempel wil drukken, drukt zij met haar enorme arm letterlijk een stempel in de lucht. Ze is reuze aanwezig, in elke zin van het woord, met een gulle lach en luide stem.

Vroeger maakte ze ruzie met haar broertje, tweeeneeenhalf jaar jonger. En dat broertje heeft er zelf dus drie. Waarvan de middelste door niemand leuk gevonden werd.

Ik probeer me voor te stellen hoe dat moet zijn gegaan. Na hoeveel dagen, maanden, jaren geef je je kind officieel het stempel ‘niet leuk’ en ga je een derde maken? Als het een huilbaby is? Of als hij de juf slaat op de opvang? Of als hij niet lacht om papa’s grapjes? Of mama’s knuffels afwijst?

Ik vind het mega bruut. Dat dit klaarblijkelijk ook het verhaal in de familie is. Natuurlijk heeft elke familie gebeurtenissen uit het leven die door de jaren heen tot anekdotes verworden zijn. De verhalen die iedereen inmiddels kent, die opgelepeld worden als er iemand nieuws aan tafel zit. Verhalen die je vrijuit vertelt in de trein.

Zou het betreffende kind het zelf ook weten, zich ook anakdotisch in het voorstelrondje op school introduceren als “het kind dat niemand leuk vond”? Of lacht het kind over een paar jaar om deze anekdote, als het groot genoeg is om aan de volwassenen tafel te zitten, zonder zich te realiseren wie onderwerp van gesprek is? Ik voorzie een uitzending Familie diner.

Ze zeggen altijd dat de sandwich kinderen het moeilijker hebben dan anderen. Dat je ze speciale aandacht moet geven, iets moet kiezen waardoor ze voelen dat zij iets hebben wat het oudste en jongste kind niet hebben. Want die krijgen van nature genoeg aandacht. De oudste, de eerste. De jongste, de kleinste.

Ik ben bang dat deze ouders het begrip ‘speciale aandacht’ niet helemaal begrepen hebben. En tante kwebbelkous helaas ook niet. Child: not wanted. Dead nor Alive.

A life saved is a statistic. A person hurt is an anecdote. Statistics are invisible. Anecdotes are salient.

Uit Black Swan, Nassim Nicholas Taleb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.