Niet gecategoriseerd

Vandaag- Parkeren in de zon

Ik hoorde deze week iemand zeggen hoe belangrijk het is om regelmatig stil te staan om te kijken waar je staat. Parkeren in de zon, noemde ze het. Sta stil en kijk of je nog wel in de zon staat. Met de zon als symbool voor blij zijn met wie je bent, waar je bent, met wie je daar bent, met wat je doet, met wie je dat doet, waar je dat doet. En dat kan voor iedereen anders zijn, en voor ieder individu ook anders zijn in verschillende levensfases.

Deze week zag ik op Facebook het filmpje van een oud collega. Hij kreeg in 2013 diagnose MS. Terwijl hij marathons liep, wielerroutes reed, bergen beklom. In de jaren die volgden ging hij harder achteruit dan hem lief was. Maar een sportman in hart en nieren blijft vechten. Hij verzamelde in twee weken 70.000 euro en ging naar Mexico voor een stamceltransplantatie. Om de verwoesting van MS, die, zoals zijn vrouw in een fictieve brief aan ‘Lieve MS’ schreef, ongedaan te maken. “Je neemt mijn man steeds meer in. Maar je neemt onze gedachten en herinneringen nooit af.”

Deze blog gaat vaker over bijzondere mensen. Passanten op een station, gesprekken die ik luistervink. Staat het gevoel, de kracht, het besef wat ze me brengen centraal, niet wie ze zijn. Vandaag kies ik ervoor om één mens centraal te stellen. Eén individu. Met naam. Die met zijn eigen kracht anderen, mij, inspireert, troost, moed geeft.

En natuurlijk staat die naam symbool voor vele anderen. Misschien wel voor jezelf. Of voor iemand in jouw omgeving die overwint. Blijft vechten. Gelooft. En never stops running.

Vandaag parkeer ik Marcel in de zon.

#mindoverbodyII