Het werkt. Ongeacht de seizoenen.

We hebben er doosjes en boeken vol van. Herinneringen. Herinneringen aan dingen die we meemaakten in ons leven, verwrongen door de verhalen die we ervan sponnen, opgeleukt, aangezet, afgezwakt. En we hebben artefacten die ons helpen de herinneringen op geplande momenten levend te houden, zoals een fotoalbum, een scroll door je smartphone. Poef, je bent terug op het moment van het beeld waar je naar kijkt. Weet je nog, die vakantie toen?

Ik ben fan van de herinneringen die niet zo planbaar zijn. En die komen meestal voort uit andere zintuigen dan het oog. Reuk, smaak. Nog altijd brengt de geur van een bepaalde shampoo mij terug naar de avond dat ik in mijn eentje, krap 16 jaar oud, in de VS aankwam. Ik was alleen, moe, onbekend, en kreeg noch de deur van mijn studentenkamer, noch mijn koffer open. Toen ik na veel gedoe en omzwervingen eindelijk die lange reis van me af stond te douchen, leek het alsof er een wereld van mijn schouders viel. Die geur, die zal eeuwig dat gevoel brengen. Een gevoel van spanning en de opluchting die erop volgt. Ik herken de geur, maar ken hem niet. En dat maakt het des te leuker.

Hetzelfde effect heeft appelsap op mij. Niks troebel, gewoon het glanzende gele goedje. Het voert mij terug naar Oostenrijk. In de zomer wandelden we voor mijn gevoel eindeloos, en het ijskoud glaasje appelsap was de ware beloning. In de winter was het een traktatie na een dag skien. Warm, als een alcoholvrije gluhwein, ijskoud in een paar grote slokken weggeklokt.

Het fijne van geur en smaak triggers, is dat ze op het moment zelf ook iets doen met je stemming. Althans, dat is bij mij het geval. Ze brengen meer dan alleen de herinnering. Doordat andere zintuigen geraakt worden, geven ze ook die plezierige rush in het moment. Overigens risicovol voor die geur en smaak prikkels die een niet fijne herinnering oproepen en tot instant buikpijn leiden, maar dat terzijde.

Dus deze lockdown dagen zoek ik ze op. Mijn positieve prikkels. Het nasnuiven van Kruidvatten en Etossen op zoek naar die ene shampoo is wat lastig, maar de aanschaf van een pak appelsap XL is zo gepiept. En als ik dan even de wereld iets minder roze zie, work-eat-sleep-repeat, dan grijp ik naar de appelsap. En waan me op de ski piste, zonnetje aan de hemel, een dik pak sneeuw. Of mijmer vast vooruit naar een warme zomerdag, 30 + graden, onder de parasol, op dat terras. Ik voel de koude drank door mijn slokdarm gaan en weet: die dagen gaan weer komen.

Appelsap houdt me op de been. Je kan maar een afwijking hebben.

Hou vol. Hou vast. Er is altijd nog m’n arm die om je heen past.

Blof, Nederlandse poprockband, album Alles blijft anders