• En daar langs de snelweg sta ik

    Iedereen kent wel het ANWB setje. In de regel een traditioneel stel, man vrouw, eerder 60+ dan millenial, in identieke jas op identieke fiets. Het blijft verbazingwekkend wat er in de winkel van aanschaf gebeurt. “Deze jas zit mij heerlijk”. “Oh, dan neem ik die ook.” Zou het niet complexer zijn dan dat? Recent zag ik een lifter ANWB setje. De naam had niet beter gekozen kunnen zijn. 😉 Ik wist niet dat liften nog serieus gedaan wordt. Ik ken het alleen nog als studenten stunt, grappig en mooi beschreven in Sandra Bernart’s ‘Vol van Maan’. En ik wist al helemaal niet dat het bon ton is om het als…

  • Tussenjaar?

    Natuurlijk is het lekkerder verdrietig zijn in een Porsche dan zeiknat op de fiets. Ik smul van programma’s als Steenrijk Straatarm. Vooral de rijkheid van de ‘armen’ en de armoede van de ‘rijken’ blijf ik prachtig vinden. Ik zit bij de pedicure. Ik kan niet in haar portemonnee kijken maar ik zou haar eerder aan de straat dan de steen kant plaatsen. Een klein rijtjeshuis, de “pedicure salon” is een schuurtje in de betegelde 6 m2 die tuin heet. Binnen in het huis woont ze met manlief die werkeloos is en vier opgroeiende middelbare school kinderen. Ze heeft alle kenmerken van de straatkant. Ze is opgewekt, positief, nuchter, en toont…

  • Over blootgeven gesproken

    Het blijft toch wat ongemakkelijk. Ontspannen kletsen met iemand terwijl je half naakt voor haar ligt. Bij de dokter is de kwaal waarvoor je kwam een gemakkelijk gespreksonderwerp. Maar waar spreek je over met een meisje dat flitslichten over je lichaam stuurt met als doel ontharing? Ik ben van nature al niet zo’n koetjes kalver, maar in mijn hemdje en sokken, zit ik maximaal om tekst verlegen. Ze zit onder de tatoeages. Ik vraag haar of tatoeëren vergelijkbaar pijnlijk is. Hopelijk antwoordt ze met meer dan ja of nee. En hebben we een gesprek. “Nee.” Ik wacht nog even. Ze verplaatst de lichtflits en voegt toe: “tatoeëren voelt als krassen,…