• En daar langs de snelweg sta ik

    Iedereen kent wel het ANWB setje. In de regel een traditioneel stel, man vrouw, eerder 60+ dan millenial, in identieke jas op identieke fiets. Het blijft verbazingwekkend wat er in de winkel van aanschaf gebeurt. “Deze jas zit mij heerlijk”. “Oh, dan neem ik die ook.” Zou het niet complexer zijn dan dat? Recent zag ik een lifter ANWB setje. De naam had niet beter gekozen kunnen zijn. 😉 Ik wist niet dat liften nog serieus gedaan wordt. Ik ken het alleen nog als studenten stunt, grappig en mooi beschreven in Sandra Bernart’s ‘Vol van Maan’. En ik wist al helemaal niet dat het bon ton is om het als…

  • De stad aan je voeten

    De zon schijnt hartelijk. Alsof ze blij is mij te zien. En ik haar. Ik loop over kinderkopjes te wiebelen op mijn- naar ik dacht- slimme schoenkeuze. Wel hakken maar niet te puntig of hoog. Voor me doemt de Utrechtse Dom op, bijna net zo majestueus als de Bossche Sint Jan 😉. Een bouwwerk van dat formaat, midden in een stad, geeft de stad grandeur, geschiedenis, en gek genoeg, gezelligheid. Het is vrijdagochtend, de terrassen lopen al vol voor dat kopje koffie dat uitmondt in een lunch, een biertje, ach, de daghap. Ik loop langs etalages waarin medewerkers aanplak letters staan weg te krabben voor een nieuwe collectie. De voorjaars…

  • Er kan weer geschreven worden

    Oke. Ik moet bekennen. Dat uit het raam van zo’n intercity turen, is niet lang leuk. Zeker niet in de wintermaanden, wanneer het enige wat je ziet, de reflectie van je eigen wallen is. Dus. Er kan weer geschreven worden. Toch was de januari break niet voor niets. Het heilige moeten op het heilige tijdstip is doorbroken. Ik ga schrijven wanneer het past, wanneer er zin is. Misschien juist vaker tijdens de terugweg, ter bezinning en reflectie op de dag. Of in het weekend, doe eens gek. Er kan dus weer geschreven worden. Op onduidelijke dagen en tijdstippen. Niks rituelen, of ritme, elke keer weer anders. Voor mij en voor…