• Swim to fight

    Swim to fight cancer. In zijn meest pure vorm. Een elf steden toch zwemmen. Gewoon, omdat je weigert op te geven als het niet lukt. Net zoals waarschijnlijk veel kanker patiënten weigeren op te geven. Gelukkig maar. Ik zie het in mijn nabije omgeving. Hoe ziek zijn verwoest. Het lijf en daarna, daarnaast, daarbij, daartussen, onder op of boven, het leven. Voor hen die het overleven. Want durf nog maar zomaar eens blij te zijn, vooruit te kijken, plannen te maken. De eerste schoon controle is te mooi om waar te zijn, de tweede is raar want voelt “on borrowed time” en bij de derde, vierde en vijfde durf je…

  • Wandel. Werk. Wandel.

    Ik voelde me schuldig. Zomaar midden op de ochtend liet ik het werk het werk en wandelde de stad in. Thuis voor de spiegel had mijn outfit prima geleken, maar na twee afspraken constateerde ik kannie. Een hemdje moest uitkomst bieden tegen ongewenst doorschijnen. En nee, dat kon niet wachten. Dus liep ik zomaar midden op de ochtend de stad in richting de Primark. Lees: Dubbel schuldig. Ik kocht een hemdje voor het krankzinnige bedrag van 1,80. Afgeprijsd van 2,30. Ik voel de kinderarbeidhandjes op mijn huid. Nood brak wet. Schuldig voelen over een wandeling. Terwijl we weten dat je beter denkt als je even afstand neemt. Lummelt. Beweegt. Het…

  • Berliner bierbuik

    We dronken nog een biertje in de hotel bar. Laat ‘tje’ maar weg. Ik kreeg een kanon van een Duitse bierpul voor mijn neus. ‘Bier bestaat voor 90% uit water’ vertelde ik mijzelf dapper, terwijl ik slokje voor slokje wegwerkte. De volgende ochtend lag dat water zwaar op maag en in hoofd. Ik besloot in alle vroegte de gym te bezoeken. Het opstaan is even naar, maar eenmaal in een lege hotelgym kun je de hele wereld aan. Die lege gym is dan stiekem een verlengstuk van je hotel kamer. Wat een luxe. Helemaal voor mij alleen, op de zesde verdieping, overal ramen, uitkijkend over Berlijn. On top of de…