• Swim to fight

    Swim to fight cancer. In zijn meest pure vorm. Een elf steden toch zwemmen. Gewoon, omdat je weigert op te geven als het niet lukt. Net zoals waarschijnlijk veel kanker patiënten weigeren op te geven. Gelukkig maar. Ik zie het in mijn nabije omgeving. Hoe ziek zijn verwoest. Het lijf en daarna, daarnaast, daarbij, daartussen, onder op of boven, het leven. Voor hen die het overleven. Want durf nog maar zomaar eens blij te zijn, vooruit te kijken, plannen te maken. De eerste schoon controle is te mooi om waar te zijn, de tweede is raar want voelt “on borrowed time” en bij de derde, vierde en vijfde durf je…

  • Dertig jaar leven

    Na dertig jaar zag ik haar weer. Gisteren, Schiphol AirPort, waar, wonderlijk genoeg, alle relevante informatie over taxi’s en treinen alleen in het Nederlands wordt omgeroepen. Als je luistert en kijkt als een toerist in je eigen land, vallen veel dingen op. Dertig jaar geleden woonde ik bij haar in huis. Was ze mijn zusje from across the seas. Een jaartje wonen bij mormonen. Gisteren zagen we elkaar weer. Het was bijzonder. Bijzonder om enerzijds te voelen wat we toen gemeen hadden er ergens nog steeds is. De humor, de kijk op het leven. Bijzonder dat we nog steeds comfortabel zijn in stiltes. Naast elkaar lopen zonder iets te hoeven…

  • De stad aan je voeten

    De zon schijnt hartelijk. Alsof ze blij is mij te zien. En ik haar. Ik loop over kinderkopjes te wiebelen op mijn- naar ik dacht- slimme schoenkeuze. Wel hakken maar niet te puntig of hoog. Voor me doemt de Utrechtse Dom op, bijna net zo majestueus als de Bossche Sint Jan 😉. Een bouwwerk van dat formaat, midden in een stad, geeft de stad grandeur, geschiedenis, en gek genoeg, gezelligheid. Het is vrijdagochtend, de terrassen lopen al vol voor dat kopje koffie dat uitmondt in een lunch, een biertje, ach, de daghap. Ik loop langs etalages waarin medewerkers aanplak letters staan weg te krabben voor een nieuwe collectie. De voorjaars…