• Dertig jaar leven

    Na dertig jaar zag ik haar weer. Gisteren, Schiphol AirPort, waar, wonderlijk genoeg, alle relevante informatie over taxi’s en treinen alleen in het Nederlands wordt omgeroepen. Als je luistert en kijkt als een toerist in je eigen land, vallen veel dingen op. Dertig jaar geleden woonde ik bij haar in huis. Was ze mijn zusje from across the seas. Een jaartje wonen bij mormonen. Gisteren zagen we elkaar weer. Het was bijzonder. Bijzonder om enerzijds te voelen wat we toen gemeen hadden er ergens nog steeds is. De humor, de kijk op het leven. Bijzonder dat we nog steeds comfortabel zijn in stiltes. Naast elkaar lopen zonder iets te hoeven…

  • De stad aan je voeten

    De zon schijnt hartelijk. Alsof ze blij is mij te zien. En ik haar. Ik loop over kinderkopjes te wiebelen op mijn- naar ik dacht- slimme schoenkeuze. Wel hakken maar niet te puntig of hoog. Voor me doemt de Utrechtse Dom op, bijna net zo majestueus als de Bossche Sint Jan 😉. Een bouwwerk van dat formaat, midden in een stad, geeft de stad grandeur, geschiedenis, en gek genoeg, gezelligheid. Het is vrijdagochtend, de terrassen lopen al vol voor dat kopje koffie dat uitmondt in een lunch, een biertje, ach, de daghap. Ik loop langs etalages waarin medewerkers aanplak letters staan weg te krabben voor een nieuwe collectie. De voorjaars…

  • Carnaval.

    ‘Ik zal het maar bekennen. Ik heb geen sjaal. Dat roept nogal eens verbazing op. “Wat? Jij woont in Oeteldonk en je hebt niet eens een sjaal??” Geen volleerd carnavaller zijn is tot daar aan toe, maar geen geel, rood, witte sjaal, dat is bijna heiligschennis deze weken. In de aanloop naar Carnaval verdeelt de stad zich tussen de vierders en de vluchters. In de binnenstad zie ik op een bankje een oud dametje zitten, haar hoofd volledig verstopt in een overdadige driekleur pruik. Een jonge man met een paar ski’s op zijn schouder en in de hand een tas met vers gekochte skischoenen passeert haar. De vierder en de…