• Waar hoop doet leven

    Mijn vriendinnen spekken de statistieken. Helaas. Een op de zeven vrouwen krijgt borstkanker. Ik tel er nu twee uit vier. Met een van hen ging ik mee naar de dagbehandeling. Een vriendelijk woord voor drie en een half uur op een bed aan de chemo liggen. Het ziekenhuis is natuurlijk hoe dan ook een wonderlijke plek. Nergens anders komt dood en leven, vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar. Je ziet mensen door de gangen lopen, ogenschijnlijk hetzelfde. Maar misschien heeft de ene net goed nieuws gekregen en is de ander naar huis gestuurd met de boodschap om er nog het beste van te maken. Het ziekenhuis is ook een…

  • Crisis of kans

    Mijn geliefde is 50 geworden. Zoals hij zelf zegt is dat officieel de leeftijd waarop je niet meer kunt zeggen dat je meer jaren voor, dan achter je hebt liggen. En dat is geen drama, maar leidt wel tot een zekere mate van contemplatie. Bezinning. Voor mij in ieder geval, hoewel ik tot die magische grens nog 3 hele jaren te gaan heb. Wat is het leven en wat maakt het het leven waard? De grote dingen doe je voor je 50ste. Zeggen ze. Kinderen krijgen en opvoeden. Trouwen, samenwonen. Carrières vormgeven. Een sociaal netwerk bouwen. En zelfs al doe je maar (!) een of twee van die grote jongens,…

  • Swim to fight

    Swim to fight cancer. In zijn meest pure vorm. Een elf steden toch zwemmen. Gewoon, omdat je weigert op te geven als het niet lukt. Net zoals waarschijnlijk veel kanker patiënten weigeren op te geven. Gelukkig maar. Ik zie het in mijn nabije omgeving. Hoe ziek zijn verwoest. Het lijf en daarna, daarnaast, daarbij, daartussen, onder op of boven, het leven. Voor hen die het overleven. Want durf nog maar zomaar eens blij te zijn, vooruit te kijken, plannen te maken. De eerste schoon controle is te mooi om waar te zijn, de tweede is raar want voelt “on borrowed time” en bij de derde, vierde en vijfde durf je…