• Crisis of kans

    Mijn geliefde is 50 geworden. Zoals hij zelf zegt is dat officieel de leeftijd waarop je niet meer kunt zeggen dat je meer jaren voor, dan achter je hebt liggen. En dat is geen drama, maar leidt wel tot een zekere mate van contemplatie. Bezinning. Voor mij in ieder geval, hoewel ik tot die magische grens nog 3 hele jaren te gaan heb. Wat is het leven en wat maakt het het leven waard? De grote dingen doe je voor je 50ste. Zeggen ze. Kinderen krijgen en opvoeden. Trouwen, samenwonen. Carrières vormgeven. Een sociaal netwerk bouwen. En zelfs al doe je maar (!) een of twee van die grote jongens,…

  • Swim to fight

    Swim to fight cancer. In zijn meest pure vorm. Een elf steden toch zwemmen. Gewoon, omdat je weigert op te geven als het niet lukt. Net zoals waarschijnlijk veel kanker patiënten weigeren op te geven. Gelukkig maar. Ik zie het in mijn nabije omgeving. Hoe ziek zijn verwoest. Het lijf en daarna, daarnaast, daarbij, daartussen, onder op of boven, het leven. Voor hen die het overleven. Want durf nog maar zomaar eens blij te zijn, vooruit te kijken, plannen te maken. De eerste schoon controle is te mooi om waar te zijn, de tweede is raar want voelt “on borrowed time” en bij de derde, vierde en vijfde durf je…

  • Dertig jaar leven

    Na dertig jaar zag ik haar weer. Gisteren, Schiphol AirPort, waar, wonderlijk genoeg, alle relevante informatie over taxi’s en treinen alleen in het Nederlands wordt omgeroepen. Als je luistert en kijkt als een toerist in je eigen land, vallen veel dingen op. Dertig jaar geleden woonde ik bij haar in huis. Was ze mijn zusje from across the seas. Een jaartje wonen bij mormonen. Gisteren zagen we elkaar weer. Het was bijzonder. Bijzonder om enerzijds te voelen wat we toen gemeen hadden er ergens nog steeds is. De humor, de kijk op het leven. Bijzonder dat we nog steeds comfortabel zijn in stiltes. Naast elkaar lopen zonder iets te hoeven…