• Kan zomaar een hitje worden

    BOEM. Ik heb alle alerts uit gezet. Notificaties toestaan? NEE. Geen oplichtend cijfertje als iemand op Facebook reageert, geen bericht in beeld als er een linked in post is of iemand mijn profiel bekijkt. Geen oplopende teller voor alle ongelezen werkmails. Niets van dat al. Want ik heb vakantie. Ik betrapte mezelf er de laatste weken, maanden op dat de hang naar de smart phone groeiende was. Even snel, even checken, even reageren, even het stiekem niet kunnen laten. Hoewel ik met mijn grote waffel altijd zeg zeker misbaar te zijn, zeker mijn mail links te kunnen laten liggen, vind ik dit jaar dat ik dat nog net een tandje…

  • Inzicht van de dag

    Ik mag graag zeggen dat ik mezelf ken. Volgens mij vinden we dat allemaal wel goed klinken “ik ken mezelf”. Het impliceert dat je nadenkt over wie je bent, dat je leert van je acties (de goede en de minder succesvolle) en dat je groeit als mens. Ik heb nieuws voor mijzelf. Steeds als ik zeg dat ik mezelf ken, zeg ik eigenlijk dat ik mezelf tegen kom. En bijna als een passant, want heel veel leren van die tegemoetkomingen doe ik niet. Lichaam en geest zijn voor mij onlosmakelijk verbonden. Onrust in het ene deel leidt tot onrust in het andere en vice versa. Met soms echt ziekte tot…

  • Wandel. Werk. Wandel.

    Ik voelde me schuldig. Zomaar midden op de ochtend liet ik het werk het werk en wandelde de stad in. Thuis voor de spiegel had mijn outfit prima geleken, maar na twee afspraken constateerde ik kannie. Een hemdje moest uitkomst bieden tegen ongewenst doorschijnen. En nee, dat kon niet wachten. Dus liep ik zomaar midden op de ochtend de stad in richting de Primark. Lees: Dubbel schuldig. Ik kocht een hemdje voor het krankzinnige bedrag van 1,80. Afgeprijsd van 2,30. Ik voel de kinderarbeidhandjes op mijn huid. Nood brak wet. Schuldig voelen over een wandeling. Terwijl we weten dat je beter denkt als je even afstand neemt. Lummelt. Beweegt. Het…