Niet gecategoriseerd

Vandaag- A slushpuppy called life

Mijn eerste stapjes waren onzeker. Was de ondergrond hoogpolig zacht en ik nog instabiel, of wist ik al waar ik heen wilde, maar was de grond onder mijn voeten gevaarlijk?

Ik ging op weg. Dicht bij de grond blijvend, zwabberend, semi in control. Als een chinees in Nederland op een fiets vond ik mijn route, gilletjes van spanning onderdrukkend, buikpijn van angst wegduwend.

Bij het nemen van een belangrijke beslissing -durf ik de weg over te steken- nam ik de tijd. Ik bekeek de situatie van alle kanten, verzamelde alles wat ik nodig had, van kennis tot moed tot zelfvertrouwen en een eerste hulp kit en koerste vervolgens met vaste voet naar de overkant.

Dicht bij het station had ik nog een hobbel te nemen, de sneeuw had zich er opgehoopt. Zoals dat vaker gaat met onvoorziene hobbels, nam ik hem, schrok waar hij mij bracht, maar bleef overeind. Ik moest opnieuw mijn weg vinden.

Bij het stallen van mijn fiets werd ik geholpen door vroeg in de benen NS personeel. Hulp uit onverwachte hoek ontroert.

Ik kijk nog eens naar de natte sneeuw, de plassen water, de hoopjes ijs. Voeg er een knetterend kleurtje aan toe en je hebt een joekel van een slushpuppy.

En dan besef ik dat ik me vanochtend door de slushpuppy called life heb geworsteld. ❄️

#besafe