Vandaag- Als je niet kunt zeggen wat je denkt, kun je het wel schrijven

Hij klinkt als een bezitterige eikel die vreemdgaat.

Maar dat vertel ik het meisje dat naast me in de trein zit maar niet.

Ze vertelt aan haar reisgenote over haar vriend, J. J. is ‘mad’ in de zin van boos, niet gek. De taal van pubers is doorspekt met Engels, en het is altijd even zoeken naar de juiste betekenis. Boos, omdat haar telefoon op vliegtuig stand stond en J. voor niks naar haar huis was gekomen.

Zij controleert zijn snap chat. Welke ‘best friends’ er in zijn lijst staan, welke conversaties met welke meisjes er verwijderd zijn. En vooral welke niet. Sociale media kennen hun eigen etiquette.

Dag voor dag, uur voor uur (toen belde J. aan, we zaten soep te eten, tomatensoep was het, en toen kwam hij binnen met een cheeseburger, een hamburger en twéé chili chicken!!!) vertelt ze hoe de relatie zo de bietenheuvel opgaat. Alleen heeft zij het nog niet door.

Hij doet alsof er niets aan de hand is, zij wil het uitpraten. Zij wil een knuffel, hij draait van haar af. Maar wil wel weten waar ze was.

Ondertussen is zij stik onzeker. Wil weten met wie hij praat, waarom en waarover. Volgt zijn elke stap, zet zijn wekker uit, aan en weer uit, maakt hem boos, denkt voor hem. “Hou je kop, laat me”. Is zijn niet zo subtiele reactie.

Haar reisgenote is én de details beu én doet nog een poging tot advies:

“Laat het gaan. Of schrijf er een blog over.”

My thought exactly 🙂

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.