Vandaag- Amanda

Zondagavond, kwart over zes. Het halve dorp is uitgelopen. Chinese afhaal. De slimmeriken hebben telefonisch hun bestelling gedaan. Per kerende post wandelen ze naar buiten met drie plastic zakken kroepoek bij. De sneuerds zoals wij doen bij de balie hun nummer 7, 24 en 18 bestelling. Om vervolgens te wachten. Heel lang te wachten.

We doden de tijd met het bekijken van de weekendkrachten achter de balie. Grietjes van zo’n 17, 18 jaar oud. Gekleed in traditionele Chinese pakjes maar hartstikke Hollands.

Met wie van de drie zou zoonlief thuis komen? Als wij zouden mogen kiezen? Vrouwen zijn vileine schepsels, zo ook ik. Twee van de meisjes oordeel ik als “dat blijft niet”. En daarmee doel ik op hun looks. Nu leuk om te zien, maar over vijftien jaar zijn ze flets, grauw en groezelig. Ik zie het aan ze.

We kiezen voor een meisje met een gothic ring aan haar vinger, een trits zilveren ringetjes in de oorschelp, de haren in een wat suffe klem en verrassende amandelvormige ogen. Chinese policy zegt geen make up achter de toonbank. Puur natuur oordeel je het best. Doe er een vleugje op, de haren door de handen van een goede kapper, lose the rings en wat een pareltje staat daar. We noemen haar voor het gemak Amanda.

Zo’n drie kwartier wachten we op onze nummers 7, 24 en 18. Maar de tijd vliegt. We zien hoe onze schoondochter beleefd vraagt of ze de bestelling kan opnemen, hoe ze een stoer uitziende man corrigeert wanneer hij zomaar eetstokjes wil meenemen “Die kosten een euro, meneer”, hoe ze handig de plastic zakjes vouwt en nog even met een doekje over de bier getapte bar gaat. Mannen die wachten bestellen bier.

“Nummer 15”. Dat zijn wij. We nemen ons eten aan en lopen naar buiten zonder iets te zeggen. En dat voelt bijna raar. Zonder iets te zeggen tegen de schoondochter.

Dag Amanda, kom je gauw eens Chinees bij ons eten?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.