Vandaag- De bakfiets

De dagelijkse sprinter die ik neem, heeft veel weg van een uitgegroeide bakfiets. Je kunt erin zitten, je billen op een harde ondergrond, je voelt iets van bescherming, maar elke bruuske beweging van het stuurspoor voel je dubbel zo hard.

Vandaag stap ik op een grote-mensen-station in. In een intercity. Ik zie meteen de voordelen. Zachte pluche, stille coupe, 80% van de hobbels van hetzelfde spoor eruit gefilterd. Dit moet ik vaker doen, denk ik nog.

Totdat ik mijn blog wil gaan schrijven. Ik kwam aanrennen, net op tijd, dus op het perron geen mens gezien. De trein is zo lang, dat ik alleen in een coupe zit. Vooruit, de slaper schuin tegenover me niet meegeteld. Buiten is het nog donker, geen conducteur in de buurt. We stoppen nergens, geen kans op nieuwe inspiratie. Ik sjees langs mijn eigen dorp, door de tunnel een stukje verderop en ben in Eindhoven voor dat ik het weet. En nog steeds geen letter op papier.

Morgen weer lekker met de bakfiets.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.