Vandaag- De schouder elleboog combi.

Het is vol op het perron. En niemand weet precies waar hij stopt. Niet zoals in de Aziatische metro, waar glazen wanden staan met glazen schuifdeuren. Die openen precies gelijk aan de deuren van de metro. Efficiënt. Het zullen hun genen wel zijn. In Nederland is het een rommeltje. En, is het het voorrecht van de machinist. Hij kan de route niet veranderen, kan niet zomaar “off the beaten tracks”, maar hij bepaalt wel waar hij stopt.

Het rommeltje Nederland poldert in de regel rondom de aankomst van de trein. Dat zit dan weer in onze genen. Dus schuifelen we wat naar links of iets meer naar rechts en vormen we samen een min of meer geordende kluwen. Op een plek waar we inschatten dat ie echt tot stilstand komt.

Inmiddels hebben we geleerd de uitstappers de ruimte te geven, en dan frommelen we ons naar binnen. Schouders wrijven tegen elkaar, maar ellebogen blijven binnen. We accepteren dat we de ene dag wel, en de andere dag niet zitten.

Vandaag staan we net wat te schuiven om te bepalen waar hij precies zijn deuren open gooit, als ze komt aanstormen. Alsof het perron leeg is. Alsof het van haar is. Vanuit de achterhoede knalt ze zo naar voren en staat al bijna vooraan. De deuren openen zich, de passagiers stappen uit. En daar is ie. De subtiele schouder elleboog combinatie. Als een rugbyer kromt ze even haar bovenlichaam, om vervolgens overeind te komen terwijl ze haar schouder en arm indraait. Met lichte kracht recht ze haar rug en stoot ze haar schouder naar achteren. BAM. Ze weet het. Nu staat ze vooraan. En voordat iemand echt door heeft wat er gebeurd is, zit ze al.

Voordringen. Zo naar. Zo fout. Ik vraag me af wat ze in Azië met dat soort types doen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.