Vandaag- Geen goed gesprek

Naast mij in de trein een jonge vrouw. Ze vloekt op de NS die steeds als zij met de trein gaat er een potje van maakt.

Na enkele minuten stilstaan tussen twee stations, verlorener kan niet, pakt ze haar telefoon. “Ik bel je even om terug te koppelen over het gesprek”.

Mijn radars gaan draaien. Functioneringsgesprek? Sollicitatiegesprek? Ik ben duidelijk weer aan het werk.

“Hij had het over overlevingskansen,” mijn hersenen vallen stil, “de arts assistent van Oncologie”.

Ik snap de knorrigheid naar de NS. We uiten ons verdriet op wonderlijke wijzes.

Het valt haar niet mee om uit te leggen wat de behandeling gaat inhouden. Niet omdat ze niet uit haar woorden komt, of niet gesnapt zou hebben wat er gezegd is, maar omdat de persoon aan de andere kant van de lijn niet in staat is om te luisteren. Haar broer. Misschien stoort ze hem op zijn werk. Of kan hij niet omgaan met slecht nieuws.

Hij dwingt haar alles drie keer te herhalen. Steeds weer uit te leggen hoe de kuur in elkaar steekt. Infuus, tabletten, week rust. En dat acht keer. Hoe vaak? Ze vertelt weer opnieuw.

Pas bij het zinnetje “het lijkt toch erfelijk te zijn” heeft ze zijn aandacht. Dan beseft hij dat het leed van zijn vader ook zijn eigen leed kan worden. En luistert hij wel.

Wat zijn we toch rare lui. Wij mensen.

Ik wens hen in stilte sterkte. Er zijn betere manieren om een nieuw jaar te beginnen.

#hailhealth

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.