Vandaag- Geen ontkomen aan. Gelukkig maar.

Er is geen ontkomen aan. Ik weet het. Want ik loop er al een paar weken voor weg. Met goede smoezen, dat wel. Vakantie, regen, de tuin moet eerst. Ik raap mezelf, twee emmers, een spons, zeem en trekker bij elkaar en stap naar buiten. Ik zwaai naar de overbuurman, die ook de ramen aan het lappen is. De buurman daarnaast repareert iets aan zijn dak, zijn vrouw rommelt in de borders van de voortuin. Zomaar een weekend in zomaar een Nederlandse straat.

Geconcentreerd ga ik aan de slag. Het is een klusje dat, eens gedaan, veel voldoening geeft. Het licht wat het huis binnen valt…

En opeens is hij daar. Diep, weldadig, tot in mijn merg dringt hij binnen. Hij brandt, steekt, prikt. We zullen het voelen dat ie er is.

Terwijl ik me koester in zijn warmte bedenk ik me hoe uniek hij is. Hoe anders dan die op ski vakantie, of die gekunstelde door lampen. Hoe anders ook dan allen die de komende dagen, weken, maanden gaan volgen. 

Ik durf met zekerheid te zeggen dat iedereen afgelopen weekend hetzelfde heeft gehad. Ieder op een eigen moment of wijze, maar voor iedereen die buiten is geweest, was hij daar. 

De eerste straal voorjaarszon.  

One thought on “Vandaag- Geen ontkomen aan. Gelukkig maar.

  1. inderdaad, de overbuurvrouw (ik) kijkt weer tegen stralende ramen aan, de bergen bij elkaar geharkte dooie bladeren in de achtertuin nemen grote hoogtes aan, en in iedere straat in de buurt zag ik hetzelfde gebeuren. LUCHT! ZON! eindelijk eindelijk kunnen we weer naar buiten..

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.