Vandaag- Het verplichte dagelijkse telefoontje

Lang volwassen dochter belt met moeder in de trein. Het verplichte, ik gok dagelijkse, telefoontje. Maandag is het er niet meer van gekomen, dus moet dinsdagochtend worden gebeld hoe het weekend was.

Dochter maant moeders tot vijf keer toe OM NIET ZO HARD TE PRATEN. Het manen gebeurt gillend, de frustratie spat van dochters stem.

Dochter probeert tot tien keer toe een einde aan het gesprek te breien. “Mam, ik zit in de trein”. Een hele reeks “oké”, “daarom”, “dat is ook zo”. Al die woordjes waarmee je een onderwerp wilt beëindigen, geen voer voor nieuw gesprek wilt bieden. Ze verplaatst zich in moeders ‘hoorn op haak’ tijd wanneer ze als laatste redmiddel zegt:”Ik leg je nu neer, mam”.

Ik zie moeder zitten. Alleen, in een verzorgingstehuis. De dag is nog jong voor de meeste van ons, moeder kijkt als een berg op tegen de uren die voor haar liggen. Ze hoopt dat vandaag er wél iemand langskomt voor een praatje. Als het dan geen familie is, dan toch zeker iemand van de verpleging?

Ik zie dochter zitten. Alleen in de trein. Het eerste corvee van haar to do lijstje afgevinkt. Moeder gebeld. Met een beetje rekken weer twee dagen rust.

Als we blij zijn dat we als mensheid ouder worden, moeten we gauw zorgen dat we als mensen er samen leuker op worden.

#oudercorvee

#gamechanger

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.