Vandaag- Is het nu eenmaal zo

De man die naast me staat te wachten op de trein is in gesprek met een bekende. Althans, dat hoop ik. Ik vang slechts flarden van hun gesprek op, maar zijn toon doet geen vrolijk nieuws vermoeden.

Vrouwenbladen omschrijven de emotionele staat van mannen graag in mannenmetaforen: “die heeft een dikke laag beton over zijn gevoelens gestort. Je bent wel even aan het bikken om daar iets los te krijgen.”

Raar dat vrouwen altijd denken dat hun ‘lekker losse laat mij toch even heerlijk janken en alles eruit gooien’-emoties een betere manier van omgaan met het leven is dan de wijze waarop de andere helft dat doet.

Menig mens weet niet hoe te reageren op zo’n vrouwelijke emotionele uitbraak (slaat niet gemeende armen om schouders en zegt goh), een selecte groep is zo hoog sensitief dat ze alle emotie meteen over neemt en drie dagen van slag is, en drie kwart van alle stellen maakt door dat emotionele gedoe van vrouwen meer ruzie dan goed voor ze is.

De mannelijke medepassagier vertelt zijn verhaal zoals mannen dat doen. De kanker had zijn dierbare in haar greep, het is nu eenmaal zo. Zij had veel pijn, het is nu eenmaal zo. Hij wist niet wat de toekomst ging brengen, het is nu eenmaal zo.

De luisterende partij hoefde slechts te beamen. Geen tranen te troosten, geen ongemakkelijke vroege ochtend taferelen. Slechts knikken.

En door zijn afgemeten vertelstijl kwam het verhaal hard binnen. Misschien wel harder dan wanneer er tranen waren gevloeid. Ook bij mij, terwijl ik op afstand stond en de man niet ken.

Even stond ik er weer bij stil: Het leven is raar en onrechtvaardig. Dat is nu eenmaal zo.

#probeertegenieten #plukjegeluk

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.