Niet gecategoriseerd

Vandaag- Is het woord aan Siri

Ik zit in de trein met vier 13 jarige brugpiepers in de banken naast me. Ze stoeien en vechten zoals alleen jongetjes dat kunnen. Net te ruw. Ik voel de moederkloek in mij ontwaken, ik zou ze uit elkaar willen trekken, ieder op hun eigen stoel, ze rust willen manen. Maar ik ben hun moeder niet en bovendien heb ik eens gelezen dat het goed is voor jongetjes. Stoeien. Dat een deel van onze maatschappelijke problemen zijn oorzaak vindt op de basisschool waar alleen juffen lesgeven. En alles op de meisjesmanier denken te moeten oplossen.

Uiteindelijk lossen ze het zelf op. Gaat het kleinere jongetje dat steeds in Heimlich en andere judo grepen belandt, op de bank tegenover me zitten. Even maar, zodra hij weer voldoende zelfvertrouwen heeft verzameld, gaat hij terug naar zijn oude plek. Met een nieuwe troef. Hij gooit zijn smartphone in de strijd. Een net wat nieuwe model dan de rest. Toegerust met Siri.

Siri is een persoonlijke assistent op je iPhone. Je stelt Siri een vraag en hij antwoord. Hij helpt je bij het opbellen van mensen, bij uitzoeken van muzieknummers, bij afspraken inplannen in je agenda, herinneringen herinneren, locaties zoeken. Niks verre toekomst, hier en nu. Easy does it.

Mijn reisgenootje gebruikt Siri vooral om zijn stoer-status op te krikken. Als hij het fysiek niet wint, dan toch mentaal, moet hij onbewust gevoeld hebben. Dus neemt hij het spel over. En stelt Siri stoere vragen. “Beatbox voor mij Siri.” En siri beatboxt. De andere jongetjes lachen opgetogen.

“Zoek Jeremy voor mij”. Het jongetje kijkt uitdagend naar zijn ruwe vriendje.

“Jeremy bestaat niet.” BAM! Siri zet de vechtend Jeremy in een klap op zijn plek.

“Siri, wat is de zin van het leven?” Het is een diepzinniger jongetje dan ik dacht.

“Tot nu toe wijst alles op chocolade.”

Het lijkt me de hoogste tijd dat we de schooljuffen gaan vervangen door Siri’s. Jongenstaal sprekend, humor en zelfspot. Kom daar maar eens om op de lagere school.

#sirischool