De klok moet nog zeven slaan. Ik ben vroeg vandaag. Zo vroeg dat de intercity zijn tien minuten ritme nog niet gestart is. Dus wacht ik.

Het spoor kijkt uit op een appartementen complex. Vroeger zou dat een flat genoemd worden, maar omdat het pand niet meer dan zes verdiepingen hoog is én een penthouse heeft, klinkt flat te plomp. Te goedkoop. Te eenvoudig.

De flat kent semi balkonnetjes. Niet van die fijne Franse, maar serre balkonnen. Je zit achter glas. Deze dagen niet te harden schat ik in.

De ramen kunnen open of op kiep. Elk balkon heeft de wekker gezet. Zo vroeg mogelijk ramen en deuren open. Nu het nog kan.

In je eigen huis ben je veilig. Althans, als het goed is. En waan je je onbespied. Al tien minuten sta ik te kijken naar een volledig naakte man. Zijn edele delen worden af en toe bedekt door een van de raamstijlen, wanneer hij een stapje naar voren of juist naar achteren doet, maar grosso modo is alles in beeld. Hé, wie kan het hem kwalijk nemen. Hij is in zijn eigen huis, het is nog voor zevenen, de intercity rijdt nog niet eens op 10 minuten schema. Welke zeloot staat nu twintig minuten op een perron te koekeloeren naar een flat?Goedemorgen. Hannekeschrijft weer. ?