Ik ben ontzettend modern. Of misschien al weer hopeloos ouderwets. Want ik zit op twitter.

En hoe modern of ouderwets ik ook moge zijn, ik kan er maar niet aan wennen dat een President twittert.

Gisteren werd er een aanslag gepleegd in New York. Man reed met busje in op voetgangers op trottoir. Riep bij het uitstappen dat God groot is en doodde met zijn sneue daad hop, alsof het niets is, niets waard is, het leven van acht mensen. Einde oefening. Verschrikkelijk.

Trump reageert. Op twitter. Op twitter!! Dus acht landgenoten worden door een laffe daad om het leven gebracht en de baas van het land komt niet verder dan 140 tekens? Nee, ik moet niet liegen, 3 keer maximaal 140 tekens, hij wijdde er drie tweets aan:

– het lijkt op de aanval van een ziek persoon. De autoriteiten volgen de ontwikkelingen. 86 tekens.

– ik heb opgedragen migranten nog beter door te lichten dan nu al gebeurt. 82 tekens.

– mijn gedachten, condoleances en gebeden voor de slachtoffers en families van de New York terreuraanval. God en jullie land staan jullie bij. 138 tekens.

Ik weet niet waarom, maar ik denk steeds als ik dit lees dat het zijn enige vorm van communicatie is. Je krijgt of een tweet of een speech voor een groep aanhangers met veel gesticuleren. Dat zijn de smaakjes. Leiderschap in 140 tekens of 5 handgebaren. Geen officiële statements, geen persberichten, geen echt contact.

En hoe modern ik ook ben, hoe zeer ik ook vind dat een overheid sociale media moet gebruiken om zijn inwoners te informeren, een twitterende @realdonaldtrump, die uit de heup dan weer slachtoffers steun betuigt en dan via twitter de oorlog met noord Korea zoekt, dat voelt niet oké. Want een tweet is vluchtig. Beperkt je ruimte om echt zorgvuldig te zeggen wat je wilt. Om de verdieping te zoeken, emotie te delen. Er zijn mensen gedood, weet je nog?

..

Het zal wel aan mij liggen. Ik ben gewoon hopeloos ouderwets. 61 tekens.